در حین اندازه گیری دقیق سرعت چرخش کهکشان ها، ستاره شناسان با یک معمای ژرف کیهانی برخورد کردند. آنها با محاسبه جرم تمامی ستاره ها و گاز قابل دید علاوه بر تایین جاذبه کهکشان ها موفق به تخمین زدن سرعتشان شدند. چیزی که سبب شگفتی شد، اندازه گیری ها نشان می دادند که بیشتر کهکشان ها سریعتر از آنی که می توانند در حال چرخش اند. نه یک مقدار سریعتر، خیلی سریعتر! بیش از دو برابر سریعتر، و به این معنی بود که بر اساس تئوری گرانشی انیشتین، اجزای این کهکشان ها باید از یکدیگر جدا می شدند، و به وضوح می دانیم که اینگونه نیست.