آسمان ایران

حیات life

persiansky — Fri, 20 Feb 2009 00:27:18 GMT

سالهاست که انسان از خود می پرسد که آیا تنها حیات هوشمند است؟ آیا جز در این سیاره در مکان دیگری نوعی از حیات وجود دارد؟ آیا تنها امکان برای وجود حیات مانند زمین بر پایه سه عنصر هیدروژن، اکسیژن و کربن است یا عناصر دیگر نیز می توانند پایه های حیات را تشکیل دهند؟

در منظومه خورشیدی سه کاندید بجز زمین برای وجود حیات در دست داریم.

در اطراف هر ستاره فاصله ای وجود دارد که با بودن یک سیاره در آن آب مایع می تواند وجود داشته باشد.

بر روی ادامه مطلب کلیک کنید

گرفت Eclipse

persiansky — Tue, 19 Aug 2008 02:10:18 GMT

گرفت پنهان شدن بخشی یا تمام یک جسم در سایه ی جسمی دیگر را گویند. اگر منبع نور یک ستاره باشد به دلیل فاصله بسیار دور منبع پرتوهای رسیده تقریبا با هم موازی اند و با یک گرفت ساده رو به روییم که تنها تمام سایه دارد. اما اگر منبع نور خورشید باشد علاوه بر تمام سایه، نیم سایه و گاهی تمام سایه منفی نیز داریم. از آنجا که هم زمین و هم ماه از خورشید کوچکترند امتداد سایه هایشان مخروطی است، این مخروط باریک می شود تا به یک نقطه می رسد، درون این مخروط تمام سایه است که هیچ نوری مستقیم از خورشید به آن وارد نمی شود، اطراف این مخروط را نیم سایه گوییم که به این قسمت بخشی از نور خورشید می رسد. با امتداد دادن خطوط مخروط سایه به سمت بیرون یک مخروط وارونه شکل می گیرد که این مخروط را تمام سایه منفی می نامیم.

ساخت خط کش نجومی

persiansky — Tue, 20 May 2008 13:21:50 GMT

مقدمه:ما بر روي يك جسم كروي بزرگ زندگي مي كنيم كه نامش را زمين نهاده ايم. وقتي كه از اين جسم به بالا نگاه مي كنيم آسمان را مي بينيم كه مثل يك كره مدور اطراف ما نا را فرا گرفته است و همواره حدود نيمي از آن در بالاي سر ما قرار دارد. بدليل بزرگي زمين نميتوانيم كروي بودن آن را احساس كنيم و از اينرو هميشه زمين در نظر ما و همه ساكنان ديگر آن، مثل يك جسم مسطح بنظر مي آيد. حتي حركت زمين هم بدور خودش براي ما قابل احساس نيست و با اين حال هميشه اين احساس پيش مي آيد كه ستارگان و ساير اجرام سماوي در حال گردش بدور زمين هستند.

اجرام سماوي در آسمان پراکنده اند و هر کدام از آنها در بخشي از آسمان قرار گرفته اند. فاصله واقعي اجرام سماوي را اصلاً نميتوان با نگاه کردن به آسمان متوجه شد اما فاصله بين هر کدام از آنها را ميتوان مشاهده و اندازه گرفت. آنچه که ما از زمين ميبينيم فواصل ظاهري بين اين اجرام است. معيار اندازه گيري فواصل بين اجرام سماوي زاويه است. زاويه را با درجه، دقيقه و ثانيه نشان ميدهند. اگر دور تا دور آسمان را يک دايره بزرگ بکشيم و محيط آنرا به 360 قسمت مساوي تقسيم کنيم آنگاه به هر قسمت از آن يک درجه ميگويند. با اين حساب آسمان به 360 درجه تقسيم ميشود. اندازه گيري زوايا در آسمان با استفاده از وسايلي همچون تئودوليت يا پايه هاي مدرج امکان پذير است. اما در اين ميان براي کارهائي که اندازه گيري زوايا تا حد مثلاً يک دهم درجه جوابگوست لزومي ندارد که بخواهيم از وسايل مذکور استفاده کنيم. بر همين اساس وسيله اي بسيار ساده و کارا به شما معرفي ميکنيم که در نوع خود از لحاظ سادگي، دقت و مقرون به صرفه بودن نظيـري در دنـيا ندارد. نام ايـن وسيـله را خط کش نجومي گذاشته ام. همانطوريکه گفتيم موقعيت هر جرم سماوي را در آسمان ميتوان نسبت به يک جرم ديگر نشان داد. اين کار از طريق تعريف دستگاه مختصاتي امکان پذير است. براي كره سماوي چهار دستگاه مختصات تعريف شده كه دو تا از آنها كه دستگاههاي مختصات افقي و قطبي هستند، از اهميت و كاربرد بيشتري برخوردارند.

در بحث نجوم کروي اندازه گيري زوايا اهميت زيادي دارد و در اين ميان وسيله اي هم که با آن ميخواهيم زوايا را بسنجيم جاي خود را دارد. فكر ساخت خط کش نجومي از روابط ساده بين شعاع يک دايره و اندازه محيط آن دايره در ازاي يک درجه قوسي الهام گرفته شده است. سالها قبل براي نخستين بار از اين وسيله براي رؤيت هلال ماه استفاده کردم.

نپتون - NEPTUNE

persiansky — Fri, 18 Apr 2008 20:51:18 GMT

نپتون دورترین سیاره از خورشید و چهارمین غول گازی است. این سیاره 13 ماه شناخته شده و چندین حلقه دارد. ترکیبات جو نپتون شامل 85 درصد هیدروژن، 13 درصد هلیوم و 2 درصد متان است. در زیر جو نپتون جبه ای به ضخامت 10000 تا 15000 کیلومتر حاوی آب مایع و یخ بسته، آمونیاک و متان است، نپتون دارای هسته ای به ضخامت 6000 کیلومتر و از جنس سنگ جامد است.

مریخ

persiansky — Wed, 19 Mar 2008 17:25:18 GMT

مریخ از نظر فاصله تا خورشید چهارمین سیاره است. مریخ با حجمی نصف حجم زمین و طول روزی که تنها 38 دقیقه از روز زمینی بیشتر است بسیار شبیه زمین می ماند. در مریخ نیز چهار فصل وجود دارد که طول هر یک از آنها دو برابر طول فصل های زمین است. مریخ دارای ابر، کوه، صحرا، آتشفشان، قطب های سفید که اندازیشان در فصل های مختلف تغییر می کند است.

ستارگان دوتایی (Binary Stars)

persiansky — Tue, 19 Feb 2008 12:55:18 GMT

ستارگان دوتایی (Binary Stars)

بیشتر ستارگان اطراف ما، یا به گفته دیگر بیشتر ستارگانی که ما با ابزار های اپتیکی خود مشاهده می کنیم تک ستاره نیستند بلکه سیستم های دو یا چند ستاره ای هستند که به خاطر نیروی گرانشیشان در حال گردش به دور یکدیگرند. زمانی که ویلیام هرشل (Herschel) در سال 1804 سیستم دوتایی ستاره‌ اول‌ دو پيكر (Castor) را کشف کرد، کیهانی بودن قوانین مکانیک نیوتن ثابت شد.

ما با مشاهده نوع حرکت ستارگان دوتایی می توانیم سرعت، شعاع، جرم، تابندگی و بسیاری دیگر از ویژگی های آنها را دریابیم، همانطور که پیشتر گفته شد بیشتر ستارگان اطراف ما را سیستم های دوتایی پر کرده اند(میان 55 تا 75 درصد)، و این ما را در یافتن مشخصات فیزکی این ستارگان و بویژه تخمین جرم که به روش مشاهده تنها برای ستارگان دوتایی ممکن است، یاری می دهد.

ساختار جهان

persiansky — Tue, 25 Dec 2007 07:37:18 GMT

در سال 1905 انشتین فرضیه نسبیت خاص خود را بیان کرد که بنا بر آن به فرمول رابط میان جرم و انرژی یعنی E=mc^2 (انرژی برابر است با جرم ضرب در توان دوم سرعت نور–تقریبا سیصد هزار کیلومتر در ثانیه-)دست یافت. بر اساس فرضیه مهبانگ جهان با یک انفجار بسیار بزرگ آغاز شده و در لحظه انفجار جرم در حدود صفر و انرژی و دما تقریبی از بینهایت بوده، که با وقوع انفجار از دما و در نتیجه از انرژی کاسته شده و از آنجا که جرم با انرژی در رابطه است پس با هر مرحله از کاهش دما ذراتی که جرمی معادل با آن انرژی داشته اند به وجود آمده اند.

خورشید

persiansky — Fri, 21 Dec 2007 15:21:18 GMT

بزرگترین جسم در منظومه خورشیدی است. که جرمی در حدود۹۸.۶ درصد از جرم منظومه در آن جای دارد.

از عمر خورشید 4.5 میلیارد سال میگذرد، و ستاره ای از ستارگان رشته اصلی است. عمده مواد تشکیل دهنده خورشید هیدروژن و هلیوم است، و گرمای مورد نیاز سیاره های منظومه را تامین می کند.

مدلی برای تشریح به وجود آمدن ابرنواختر ارائه شد

persiansky — Tue, 20 Nov 2007 10:08:18 GMT

یک پروفسور از UCSE مدلی ارائه کرد که به توضیح درخشندگی ابر نو اختر در مراحل انفجار رمبش (متلاشی شدن) و تکرار این مراحل کمک می کند.

معمای ماده ی تاریک: Dark Matter Mystery

persiansky — Mon, 22 Oct 2007 01:37:18 GMT

در حین اندازه گیری دقیق سرعت چرخش کهکشان ها، ستاره شناسان با یک معمای ژرف کیهانی برخورد کردند. آنها با محاسبه جرم تمامی ستاره ها و گاز قابل دید علاوه بر تایین جاذبه کهکشان ها موفق به تخمین زدن سرعتشان شدند. چیزی که سبب شگفتی شد، اندازه گیری ها نشان می دادند که بیشتر کهکشان ها سریعتر از آنی که می توانند در حال چرخش اند. نه یک مقدار سریعتر، خیلی سریعتر! بیش از دو برابر سریعتر، و به این معنی بود که بر اساس تئوری گرانشی انیشتین، اجزای این کهکشان ها باید از یکدیگر جدا می شدند، و به وضوح می دانیم که اینگونه نیست.