با کشف اورانوس رصد گران شروع به ثبت حرکت مداری این سیاره کردند، آنها می دانستند به دلیل وجود سیارات دیگر که از اورانوس به خورشید نزدیک ترند این سیاره یک مسیر کاملا بیضی واری را طی نمی کند، و یعنی خط واصل میان سیاره و خورشید در زمان های مساوی مساحت های برابر را جاروب نمی کند، این رصدگران شروع به اندازه گیری میزان خطاهای مداری اورانوس ناشی از سیارات شناخته شده دیگر کردند ولی محاسبات با حرکت این سیاره مشابهت کامل نداشت، به همین سبب برخی از اخترشناسان از جمله جان آدامز و ژوزف لووریه  به این فکر افتادند که باید سیاره ای ناشناخته در ورای اورانوس واقع باشد. آنها مدلی ریاضی را در نظر گرفتند که بر اساس آن دریابند سیاره ناشناخته شده در کجا و با چه جرمی باشد تا این تغییر مداری را در اورانوس ایجاد کند. لووریه رصدگری به نام گرتفید گاله از رصدخانه برلین را برای یافتن این سیاره دعوت به همکاری کرد و او در 23 سپتامبر سال 1846 به رصد مکانی که لووریه و آدامز محاصبه کرده بودند (البته هر کدام به طور جداگانه محاسبات خود را انجام دادند و آدامز در انگلیس و لووریه در فرانسه بود) پرداخت و سیاره مورد نظر را پس از یک ساعت رصد با اختلاف مکانی یک درجه با مکان پیش بینی شده دید و مهر تایید دیگری بر قوانین نیوتن زد، این سیاره تازه کشف شده را نپتون که در اسطوره های یونانی خدای اقیانوس است نام نهادند.

ماه های نپتون

در سالهای بعد با مشاهدات به وسیله تلسکوپ های موجود در آن زمان اخترشناسان دریافتند که نپتون بسیار شبیه اورانوس است با جرم، چگالی و ترکیبی مانند اورانوس اما این تکنیک ها در باره جزییات این سیاره چیزی را آشکار نمی کردند ولی می شد حدس زد که سطح این سیاره مانند سه غول گازی دیگر لایه لایه است و بر روی آن طوفان های بزرگی رخ می دهد و احتمالا شامل حلقه و ماه است. البته در کمتر از یک ماه پس از کشف این سیاره نخستین قمر آن کشف شد و نام آن را "تریتون" که برگرفته از نام پسر اسطوره ای نپتون است نهادند، این قمر شعاعی درحدود 1350 کیلومتر دارد، پس از آن ماه دوم  که "نرید" نام دارد کشف شد. سپس در سال 1989 زمانیکه کاوشگر ویجر2 به نزدیک این سیاره رسید 6 ماه دیگر برای این سیاره یافت و اکنون در حدود 13 ماه این سیاره شناسایی شده اند. نامگذاری دیگر قمر ها مانند 1989N1 و 1989N2 انجام شد که در آن سال کشف قمر و شماره قمری که در آن سال کشف شده آمده است و N نشان دهنده این است که ماه برای سیاره نپتون است.

حلقه های نپتون

اخترشناسان حدس می زدند که به گرد این سیاره نیز باید حلقه هایی موجود باشد، آنها از روش استتار که برای اورانوس نیز مورد استفاده قرار گرفته بود استفاده کردند، در این روش زمانی که سیاره مورد نظر و یک ستاره به ظاهر از روی یکدیگر رد می شوند با کم شدن نور ستاره در فاصله های برابر در دو سوی سیاره به یک اندازه حلقه ها را آشکار می کنند. آنها برای این سیاره حلقه هایی یافتند اما به تکرار مشاهدات به این نتیجه رسیدند که حلقه های این سیاره در زمان هایی ناپدید می شوند. این ویژگی سال ها بعد توضیح داده شد، با مشاهدات ویجر2 اخترشناسان دریافتند که حلقه های نپتون کامل نیستند یعنی در همه جا به یک اندازه از ذراتی که این حلقه ها را بوجود آورده اند آکنده نیستند.

با مشاهده مدار سیاره نپتون اخترشناسان به این نتیجه رسیده اند که 234 سال پیش از کشف این سیاره، گالیله در حالی که به مشاهده ی مشتری و ماه هایش مشغول بوده این سیاره را دیده ولی به آن توجهی نکرده و در نقشه هایی که تهیه کرده نپتون را ستاره ای کم نور پنداشته است. 

در زیر به برخی از ویژگی های نپتون اشاره می کنیم:

فاصله میانگین از خورشید           =  4.49 میلیارد کیلومتر

قطر استوایی                            = 49528 کیلومتر

مدت حرکت وضعی                   = 19.20 ساعت

مدت حرکت انتقالی                    = 165 سال زمینی

سرعت مداری                          = 5.47 کیلومتر در ثانیه

دمای ابرهای بالایی                   = 220 درجه سلسیوس زیر صفر

جرم (جرم زمین = 1)                = 17.14

چگالی متوسط                          = 1.64 برابر چگالی آب

جاذبه سطحی (جاذبه زمین = 1)   = 1.20

شمار قمر ها                            = 13

شمار حلقه ها                           = 

نوشته شده توسط آرش

persiansky