حلقه های اورانوس از روی زمین قابل مشاهده نیستند. در سال 1977 نخستین حلقه های اورانوس کشف شدند. در این سال نسبت وضعیت اورانوس با یک ستاره به گونه ای بود که ستاره از پس اورانوس خیزش می کرد و با نزدیک شدن این ستاره به اورانوس در قسمت هایی پیش از رسیدن به هم نور ستاره کم می شد که ستاره شناسان با بررسی این کم شدن شدت نور به این نتیجه رسیدند که در اطراف اورانوس حلقه هایی وجود دارد و با این مشاهده توانستند هشت حلقه از اورانوس را شناسایی کنند.ویجر2 دو حلقه ی دیگر را هم کشف کرد و در سال های بعد سه حلقه ی دیگر هم برای اورانوس یافته شد و شمار حلقه های این سیاره را به 13 رساند.

حلقه های اورانوس نسبت به حلقه های مشتری و زحل بازتاب بسیار کمتری دارند و بازتاب آنها در حدود 5 درصد است.

به احتمال زیاد حلقه های اورانوس از یخ ساخته شده اند و روی آنها را پوسته ای از گرد زغال پوشانده است و به همین خاطر است که در برابر نور خورشید واکنشی از خود نشان نمی دهند.

بیشتر حلقه های اورانوس پهنای کمتر از ده کیلومتر دارند و تنها حلقه ی اپسیلون است که پهنایی میان 20 تا 100 کیلومتر دارد.

بر اساس تازه ترین یافته های یک تیم از ایالات متحده سیاره اورانوس دارای حلقه هایی به رنگ آبی است. این دومین سیاره از سیارات حلقه دار منظومه خورشیدی  است که حلقه ای آبی رنگ دارد.

پروفسور دی پاتر گفت: "رنگ آبی نشانه آن است که اين حلقه غالبا از موادی با ابعاد زيرميکرونی (کمتر از يک ميليونيوم متر) تشکيل شده، که بسيار کوچکتر از مواد موجود در اکثر حلقه های ديگری است که قرمز به نظر می رسند."

اين ذرات ريز - يک هزارم ضخامت موی انسان - عمدتا نور آبی را منتشر و بازتاب  می کنند، تقريبا مثل ملکول های بسيار ريزی در اتمسفر زمين که باعث می شود آسمان زمين آبی به نظر برسد.

حلقه های رايج تر به قرمز می زنند زيرا آنها حاوی ذرات بسيار بزرگتری هستند و همچنين ممکن است حاوی مواد سرخ رنگ مانند آهن باشند.

به نظر می رسد که حلقه های بيرونی و آبی رنگ کيوان و اورانوس شباهت چشمگيری به يکديگر داشته باشند، دست کم به اين خاطر که هر دو دارای قمرهای کوچک هستند.

پروفسور دی پاتر می گويد: "اين قمر در داخل حلقه دور سياره می گردد و دائما هدف اصابت ذرات بسيار ريز (ميکرو شهاب ها) قرار می گيرد. از آنجا که اين قمر هيچ نوع اتمسفری ندارد، اين ذرات با سرعت بالا به سطح آن برخورد می کنند و باعث برخاستن مواد و ذرات از روی سطح می شوند."

"از آنجا که قمر خيلی کوچک است، ذرات متراکم از قوه جاذبه قمر فرار می کند و در مداری حول سياره مرکزی به گردش درمی آيند."

"ذرات کوچکتر به گردش در مداری حول سياره ادامه می دهندا نیروی کششی که در حلقه موجود است موجب این رخداد می گردد اما ذرات بزرگتر بار ديگر به ماه برخورد می کنند."

در پایین مشخصات حلقه های اورانوس را می بینید:

      فاصله                        پهنا           

Ring             (km)           (km)                    نام   

-------      --------       --------               -------

1986U2R    38000      2,500               1986U2R

6                 41840        1-3                         6   

5                 42230        2-3                         5   

4                 42580        2-3                         4  

Alpha         44720       7-12                       آلفا 

Beta            45670      7-12                          بتا

Eta              47190       0-2                           اتا

Gamma       47630       1-4                        گاما 

Delta           48290       3-9                        دلتا 

1986U1R    50020       1-2                 1986U1R

Epsilon       51140      20-100                 اپسیلون

در سال 1781 ستاره شناسی به نام ویلیام هرشل   William Hershel اورانوس را کشف کرد. او با استفاده از تلسکوپی که خودش ساخته بود توانست یک لکه تاریک در آسمان مشاهده کند و مصمم بود که این لکه یک سیاره است، پس از مدتی این لکه را به عنوان سیاره پذیرفتند.

او با چند تن از دیگر ستاره شناسان در باره نام این سیاره بحث و مشورت کرد و نخست پیشنهاد کردند نام شاه جورج سوم پادشاه قدرتمند انگلستان یا نام خود ویلیام را بر آن نهد ولی در پایان تصمیم گرفتند همانند چند سیاره دیگر نامی از نام های خدایان یونان باستان را برگزینند و نام اورانوس را بر آن نهادند که خدای آسمان و نخستین فرمانروای جهان در اساطیر یونان است.

اورانوس هفتمین سیاره در منظومه خورشیدی و سومین سیاره از نظر بزرگی و شمار قمر است که با رنگ آبی مایل به سبز نمایان است در ضمن نخستین سیاره ای است که با ابزار مدرن و تلسکوپ های قوی مشاهده شده و انسان های گذشته توانایی دیدن آن را نداشتند البته اگر شما بدانید که در چه زمانی از سال اورانوس در کجا قرار دارد  و هیچ گونه آلودگی جوی و نوری هم موجود نباشد با چشم غیر مسلح هم می توانید آن را که به شکل یک ستاره نمایان است ببینید.

بیشتر دانش ها و اطلاعاتی که ما امروز درباره اورانوس داریم از کاوشگر ویجر 2 ( VOYAGER II  ) که در سال 1977 پرتاب شد بدست آمده است.

ادامه دارد...

برگردان: persiansky

برگرفته از windows.ucar.edu

طبق اخرین یافته های یک تیم از ایالات متحده سیاره اورانوس دارای حلقه هایی به رنگ آبی است. این دومین سیاره از سیارات حلقه دارمنظومه شمسی  است که حلقه ای آبی رنگ دارد.

دانشمندان گمان می کنند که نيروهای کششی عمل کننده بر غبار موجود در حلقه باعث می شود که ذرات کوچکتر به مسير خود ادامه دهند درحالی که ذرات بزرگتر جذب قمر می شوند.

تيم محققان آمريکايِی در گزارشی که در نشريه ساينس منتشر شده می گويد که ذرات کوچکتر رنگ آبی را منعکس می کنند و باعث می شوند حلقه به اين رنگ جلوه کند.

 ساير حلقه ها - در اطراف مشتری، زحل، اورانوس و نپتون - متشکل از ذرات هم بزرگ و هم کوچک هستند، که ظاهری قرمز رنگ به آنها می بخشد.

منجمان از مدت ها قبل می دانستند که سياره عظيم  اورانوس در احاطه حلقه های متشکل از موادی تيره است،  که در مواردی به قطر ده متر هستند..

اما آبان گذشته، تلسکوپ فضايی هابل موفق به کشف دو حلقه ديگر - حلقه های دوازدهم و سيزدهم - شد. ستاره شناسان سيستم حلقه ها را در طول موج های مادون سرخ با کمک تلسکوپ کِک (Keck) در هاوايی رصد کردند. اما بيرونی ترين حلقه، و قمر يخی آن ماب (Mab)، برعکس حلقه قرمز رنگ داخلی در طيف نوری مادون سرخ قابل رؤيت نبود.

تيمی تحت سرپرستی ايمکه دی پاتر، استاد رشته نجوم در دانشگاه کاليفرنيا در برکلی، کشف کردند که اين حلقه به رنگ آبی روشن است که با توجه به شناخت های بشر از منظومه شمسی عجيب به نظر می رسد.
پروفسور دی پاتر گفت: "رنگ آبی نشانه آن است که اين حلقه غالبا از موادی با ابعاد زيرميکرونی (کمتر از يک ميليونيوم متر) تشکيل شده، که بسيار کوچکتر از مواد موجود در اکثر حلقه های ديگری است که قرمز به نظر می رسند."

اين ذرات ريز - يک هزارم ضخامت موی انسان - عمدتا نور آبی را منتشر و منعکس می کنند، تقريبا مثل ملکول های بسيار ريزی در اتمسفر زمين که باعث می شود آسمان زمين آبی به نظر برسد.

حلقه های رايج تر به قرمز می زنند زيرا آنها همچنين حاوی ذرات بسيار بزرگتری هستند و همچنين ممکن است حاوی مواد سرخ رنگ مثلا آهن باشند.

به نظر می رسد که حلقه های بيرونی و آبی رنگ کيوان و اورانوس شباهت چشمگيری به يکديگر داشته باشند، حداقل به اين دليل که هر دو دارای قمرهای کوچک هستند.

رقص ماه

پروفسور دی پاتر می گويد: "اين قمر در داخل حلقه دور سياره می گردد و دائما هدف اصابت ذرات بسيار ريز (ميکرو شهاب ها) قرار می گيرد. از آنجا که اين قمر هيچ نوع اتمسفری ندارد، اين ذرات با سرعت بالا به سطح آن برخورد می کنند و باعث برخاستن مواد و ذرات از روی سطح می شوند."

"از آنجا که قمر خيلی کوچک است، ذرات متراکم از قوه جاذبه قمر فرار می کند و در مداری حول سياره مرکزی به گردش درمی آيند."

"ذرات کوچکتر به گردش در مداری حول سياره ادامه می دهند اما ذرات بزرگتر بار ديگر به ماه برخورد می کنند."

اين مطالعه در همکاری با مارک شوالتر از موسسه "ستی" (Search for Extra-Terresterial Intelligence) در کاليفرنيا و هايدی هامل از موسسه علوم فضايی در کلورادو و سران گيبارد از آزمايشگاه ملی ليورمور در کاليفرنيا انجام شد.

دانشمندان قصد دارند سال آينده، زمانی که حلقه های محو اورانوس آشکارتر می شود، رصدهای تازه ای انجام دهند.