آزمایش تصویربرداری پیشرفته ماه، AMIE، مستقر در فضاپیمای اسمارت1، توانسته است تصاویر دقیقی از گودال کپلر تهیه کند.

 

مدارگرد اسمارت 1 که توسط سازمان فضایی اروپا جهت کاوش پیرامون یگانه قمر زمین  در سال 2003 میلادی به فضا پرتاب شده بود در کمتر از سه ماه دیگر به فعالیت خود که نزدیک به 16 ماه ادامه داشت پایان خواهد داد.

مهمترین دلیل این فرایند اتمام سوخت مدارگرد است. با توجه به پیش بینی متخصصان، این مدارگرد در سوم سپتامبر (12 شهریور) امسال در طی سقوطی ، با سطح ماه برخورد کرده و منهدم می شود.اگر این فرایند به روال طبیعی انجام گیرد ،مدارگرد رفته رفته با کاهش گستره مدار خود به سطح ما نزدیک تر شده و پس از مدتی در 17 جولای (26 تیر) در نقطه ای با آن برخورد می کند ،این محل از دید ناظران زمینی پنهان خواهد ماند،اما دانشمندان قصد  دارند تا  با اجرای یک برنامه استراتژیک ،نقطه ای را برای برخورد تعیین کنند که از دید ناظر زمینی و یا رصد خانه ها، قابل مشاهده باشد.یکی از مهمترین ویژگی های  این  برنامه، مشاهد مستقیم  و نزدیک تر سطح ماه است که می تواند در افزایش و بهبود داده ها  نسبت به این قمر موثر باشد.

مدارگرد اسمارت 1 نخستین پروژه موفق سازمان فضایی اروپا در طی تحقیق و بررسی دقیق از ساختار ماه است.

 

منبع خبر : universetoday

برکرفته از parssky

مدارگرد SMART-1 که از سوی آژانس فضایی اروپا رهسپار ماه شده است، تصاویر دقیقی را از عوارض سطحی ماه به زمین ارسال کرده است. این تصاویر، جزئیات فراوانی را در مناطق روشن و تیره ماه آشکار کرده است.

اگر از زمین به ماه نگاه کنیم، ارتفاعات ماه خود را به شکل مناطق روشن نشان می‌دهند و دریاهای ماه که چیزی جز مناطق پست‌تر نیستند، به رنگ تیره دیده می‌شوند.تصویر سمت چپ، بخشی از ارتفاع‌های ماه را نشان می‌دهد که اسمارت‌یک در ارتفاع 112 کیلومتری سطح ماه به‌وسیله ابزار آزمایش پیشرفته عکس‌برداری ماه (AMIE) تهیه کرده است. تصویر سمت راست، یکی از دریاهای ماه را از فاصله 1990 کیلومتری نشان می‌دهد. دریاها زمانی تشکیل شده‌اند که شهاب‌های بزرگ، سطح ماه را بمباران کردند و بسترهای وسیعی را برای تشکیل این مناطق آماده کردند. زمانی‌که آتشفشان‌های ماه هنوز فعال بودند، گدازه‌ها روی سطح ماه جاری شدند، این بسترها را پر کردند و به‌سرعت سخت شدند؛ بدین ترتیب مناطق نسبتا هموار امروزی پدیدار شدند. سیاره‌شناسان فهمیده‌اند که تشکیل دریاها در همین اواخر انجام شده‌است (البته در مقیاس‌های زمانی زمین‌شناسی!)، زیرا دریاها نسبت به ارتفاعات ماه سطح صاف‌تری دارند و تعداد چاله‌های برخوردی در آن‌ها بسیار کمتر است.

فضاپیمای اروپایی اسمارت-1 با استفاده از دوربین پیشرفته ی تصویربرداری خود موسوم به AMIE توانست این از یک چهارم دهانه ی 88 کیلومتری هپمن تصویر زیر را تهیه کند. گودال هپمن در عرض 7/51 درجه جنوبی و طول 2/159 درجه شرقی ماه واقع است. اسمارت-1 این عکس را در 25 ژانویه 2005 از فاصله ی 840 کیلومتری از سطح ماه تهیه کرده است و قدرت تفکیک آن 76 متر در هر پیکسل می باشد .هر ضلع مربع تصویر زیر 39 کیلومتر طول دارد.منطقه ای که در این تصویر دیده می شود هرگز از روی زمین قابل مشاهده نیست زیرا این دهانه در سمت دیگر ماه قرار دارد ، سرعت حرکت ماه به دور خود و به دور زمین تقریبا برابر می باشد و به همین علت همیشه یک سمت ماه از زمین دیده می شود . دهانه ی هپمن در لبه ی حوزه ی غول آسای Aitken جنوبی موسوم به SPA قرار گرفته است . SPAبزرگترین دهانه برخوردی در منظومه شمسی می باشد که 2500 کیلومتر قطر و 13 کیلومتر عمق دارد. تپه هایی که در سمت چپ تصویر مشاهده می شوند دیوار های دهانه ی هپمن را تشکیل می دهند . این دهانه بسیار کهنسال می باشد اما گودال های کمی در سطح صاف آن مشاهده می شود .دهانه بزرگتر دارای دو لبه میباشد که لبه ی خارجی در اثر برخوردهای بعدی ساییده شده است و دهانه های کوچک اطراف آن حاصل برخورد های ثانویه است ، و در اثر برخورد ذراتی بوجود آمده که به هنگام برخورد اصلی به هوا پرتاب شده اند.
این گودال به افتخار ستاره شناس مشهور جوزف هپمن(1875-1890)موسس و مدیر رصد خانه ی Vienna نام گذاری شده است.

از پشت دوربین های دوچشمی و تلسکوپ های کوچک به نظر می رسد سراسر ماه پر از دهانه های کوچک و بزرگ است. وقتی ماه به شکل هلال است، نزدیکی های مرز سایه - روشن بهترین جا برای رصد است چون اطراف این مرز سایه کوه ها و دهانه های ماه بلندتر و بهتر دیده می شوند. اما وقتی ماه کامل است برخی دهانه ها که از خط سایه روشن دورند شکل تازه ای می گیرند، از آنها رگه های روشنی بیرون زده است. در این تصویر دو دهانه رگه دار معروف دیده می شود: کپرنیک در بالا چپ و تیکو در پایین راست. این رگه ها حاصل از فرود موادی است که در زمان برخورد به وجود آورنده دهانه هایشان از سطح ماه جدا شده اند. دهانه های رگه دار از جوان ترین دهانه های ماه هستند. این عکس با یک تلسکوپ شکستی 7 اینچی، CCD SBIG ST10E و فیلتر H-آلفا طی یک نوردهی یک هزارم ثانیه ای گرفته شده است.

برگرفته از nojum

این گروه از دانشمندان 10 بار در دوره های چهار ماهه بوسیله این تلسکوپ فضایی به مشاهده قطب شمال مغناطیسی زمین پرداختند و موفق به کشف اشعه های ایکس کم انرژی در این ناحیه شدند.همانطور که در تصویر مشاهده می شود این قوس از اشعه ای ایکس در طول پدیده شفق قطبی تولید می شوند و انرژی بسیار پایینی در سطح 1/0 الی 10 کیلو ولت دارند.این درحالی است که دیگر ماهواره فقط توانسته بودند اشعه های ایکس تولید شده با انرژی بالا را در شفق قطبی آشکار نمایند.

هر کدام از  این عکس ها در مدت زمان 20 دقیقه و در هنگام بروز شفق از قطب شمال گرفته شده است و در آن ها  رنگ قرمز نشان دهنده ماکزیمم روشنایی در هر قوس از اشعه ایکس می باشد.

شفق های قطبی در اثر برخورد ذرات پر انرژی با جو زمین صورت می گیرد . این ذرات پر انرژیِ معمولا الکترون هایی هستند که در اثر فعالیت های خورشید به سمت زمین می آیند و سپس بوسیله میدان های مغناطیسی زمین به دو قطب منحرف می شوند.

 

منبع خبر : Universetoday

برگرفته از parssky

فضانوردانی با انجام این سفر ها خود را در معرض تشعشعات کیهانی و تابش های مضرر خورشید که عمدتا از ذرات پر سرعت الکترون و پروتون تشکیل شده اند ، قرار می دهند که باعث بروز سرطان و دیگر ناسازگاری ها در بدن آن ها می شود.یکی از ساده ترین راه ها برای مقابله با این مشکل استفاده از بتون می باشد مانند سازه هایی که در اطراف راکتور هسته ای وجود دارد اما ساختن یک فضاپیمای بتونی ایده معقولانه ای نیست همین امر باعث شده تا دانشمندان ناسا تلاش های بسیاری در این ضمینه انجام دهند و مواد گوناگونی را برای مقاومت در برابر این تشعشعات امتحان کنند مانند آلومنیوم، پلاستیک های پیشرفته و هیدروژن مایع که هر کدام دارای نقص هایی بوده و عملا قابل استفاده نمی باشد اما گزینه ای هوشمندانه برای رفع این مشکل وجود دارد :استفاده از یک میدان بزرگ الکترو مغناطیس برای محافظت فضانوردان .