در این پست اطلاعاتی درباره فضاپیماهایی که به سوی زهره رفته اند گرد آوری شده من تنها توانستم این ها را بیابم اگر ماموریتی جا افتاده لطفا در نظر ها بگویید تا اضافه گردد.

زهره اتمسفری بسیار گرم و غلیظ دارد. در این سیاره هیچ موجود زنده ای نمی تواند به حیات ادامه دهد،برای نمونه فرض کنید شما در سطح سیاره ایستاده اید، شما توانایی تنفس ندارید، نیروی بسیار زیادی که اتمسفر زهره به شما وارد می کند در حدی است که می تواند شما را له کند و دمای بسیار بالا باعث سوختن شما می شود، دمایی که برای ذوب سرب کافی است.

زهره دومین سیاره از نظر نزدیکی به خورشید و نزدیک ترین همسایه زمین در منظومه خورشیدی (نزدیک ترین سیاره به زمین) است، زهره پس از خورشید و ماه درخشان ترین جسم در آسمان است، گاهی در آسمان صبحگاه یا عصرگاه همانند یک ستاره درخشان به نظر می رسد، این سیاره اندکی کوچکتر از زمین و درون آن نیز همانند درون زمین است.

پس از  صد روز که  از آغاز مسافرت فضاپیمای ونوس اکپرس می گذرد این فضاپیما برای اولین بار موتور اصلی خود را در فضا به کار انداخت.آزمایش موتور اصلی یک گام بحرانی در ماموریت محسوب می شود که اگر این مرحله با موفقیت روبرو نشود فضاپیما از ادامه ماموریت خود باز می ماند .زیرا فضاپیما باید سرعت خود را تنظیم کند تا در مدار مورد نظر به دور سیاره قرار گیرد .احتراق موتور در نیمه شب 17 فبریه در ساعت 00:27 به وقت جهانی انجام شد و پس از سه ثانیه موتور به کار افتاد و پس از روشن شدن موتور فضا پیما سرعت خود را به 3 متر بر ثانیه تغییر داد.یک ساعت بعد داده های دریافت شده توسط پایگاه هدایت زمینی ( واقع در آتنا ، استرالیا ) نشان داد که عملیات با موفقیت و مطابق آنچه انتظار انجام شده است . مهندسان آژانس فضایی اروپا برای بررسی عملکرد موتور در حال تجزیه و تحلیل داده های ضبط شده از عملیات می باشند.

زهره يا ناهيد، دومين سيارهِ نزديك به‌خورشيد، براي اخترشناسان باستان به‌نام ستاره صبحگاهي و ستاره شامگاهي شناخته شده بود. آن را همچنين به‌نام الهه عشق و زيبايي مي‌شناسيم. اين سياره نمادِ آسماني ونوس رومي، آفروديت يوناني، ايشتَر بين‌النهريني، و آناهيد ايراني بوده است. زهره درخشان‌ترين جرم آسمان شب پس از ماه است و به‌همين دليل گاهي آن را جواهر آسمان مي‌نامند. زهره هم همچون ماه از ديد ناظر زميني اَهِله دارد كه شكل‌هاي آن به‌موقعيتش نسبت به‌خورشيد و زمين بستگي دارد كه گاهي همچون قرصي كامل و گاهي مانند هلا‌لي باريك ديده مي‌شود.
زهره از نظر اندازه، جرم، چگالي، و حجم بسيار به‌زمين شباهت دارد و هر دو در دوره‌اي يكسان از سحابي اوليه خورشيدي شكل گرفته‌اند. البته شباهت‌ها به‌همين‌جا خَتم مي‌شود. مثلا‌ً زهره قمري ندارد و با اين كه هر دو سياره در ابتدا جوّي از دي‌اكسيدكربن داشته‌اند زمين، كه نسبت به زهره از خورشيد دورتر بوده است، نور و گرماي كمتري دريافت كرده و فرصت يافته است مقداري از آن را هم به‌فضا بازتاب كند تا به‌دماي متعادلي برسد كه بخار آب فشرده شود، باران ببارد، و اقيانوسي شكل بگيرد. از سوي ديگر زهره به‌خورشيد نزديك‌تر بوده ولي قادر نبوده بخشي از نور و گرماي بيشتري را كه دريافت مي‌كرده است به‌فضا بازتاب دهد. بنابراين حرارت زير جوّ ضخيمش به‌دام افتاد و موجب اثر گلخانه‌اي شديدي شد. بنابراين، امروز زهره هيچ اقيانوسي ندارد و هنوز جوّي چگال دارد كه فشاري معادل ۹۲ برابر فشار هوا در سطح درياهاي زمين را روي سطحش ايجاد مي‌كند. فشار جوّ بر سطح زهره چنان زياد است كه هرگز نمي‌توان در برابر آن دوام آورد؛ معادل فشار كُشنده‌اي كه بر يك غواص در عمق ۹۰۰ متري زير سطح اقيانوس وارد مي‌شود. جرم جوّ زهره ۹۰ برابر جرم جوّ زمين است. اين جوّ پُرتراكم مثل آينه‌اي حدود۷۰ درصد نور خورشيد را بازتاب مي‌كند كه سبب درخشش خيره‌كننده اين همسايهِ سياره‌اي ما مي‌شود. جوّ زهره هنوز هم بيشتر از دي‌اكسيد كربن و تقريباً بدون هيچ بخار آبي است و ابرهايي از جنس قطرات اسيد سولفوريك در آن وجود دارند. دماي سطح زهره ۴۸۲ درجه سانتي‌گراد است -‌آن‌قدر داغ كه سُرب را ذوب مي‌كند- و وجود جوّ نگهدارنده گرما موجب داغ‌تر شدن زهره نسبت به‌عطاردِ عاري از جوّ شده است. البته افزايش گرماي حاصل از اثر گلخانه‌اي زهره نيز حدّي دارد. وقتي سياره به‌آستانهِ گرما مي‌رسد، دماي زياد مقداري از ملكول‌هاي گلخانه‌اي جوّ را مي‌شكند و دما دوباره تعديل مي‌شود.
تا پيش از ظهور عصر فضا، ابرهاي چگالي كه زهره را دربر گرفته‌اند چهره‌اش را به‌صورت توپي مِه‌آلود درآورده بودند كه اجازه نمي‌داد دانشمندان چيزي از عوارض زمين‌شناختي طبيعي سطحش را ببينند. تنها راه <ديدن> سطح زهره به‌كمك رادار بود كه پرتو آن مي‌تواند از پوشش ابرها عبور كند و به‌سطح برسد و به‌بيرون بازتاب شود. اختلاف زمان براي بازگشت پرتو بازتاب‌شده از سطح به‌منبع، نشان‌دهندهِ ارتفاع عوارض سطحي همچون كوه‌ها و دره‌هاست. سپس اين داده‌ها به‌رايانه‌اي منتقل شدند كه مي‌توانست نقشه‌اي از ارتفاعات سطح زهره به‌كمك كم و زياد شدن شدت رنگ‌ها تهيه كند.
در فاصله سال‌هاي ۱۳۶۹/۱۹۹۰ تا ۱۳۷۳/۱۹۹۴ فضاپيماي نقشه‌برداري به‌نام ماژلان در مداري قطبي به‌دور زهره مي‌گشت و به‌اين ترتيب چشمان رادارش مي‌توانست تمام سطح سياره را بررسي كند. نقشه‌اي از عوارض سطحي زهره نشان داد كه سطح زهره حدود ۳۰۰ تا ۵۰۰ ميليون سال پيش نو شده است كه البته از نظر زمين- ‌شناختي در مقايسه با سنّ ۵/۴ ميليارد ساله منظومهِ شمسي سطح بسيار جواني است. اين كه اين اتفاق چطور و چرا رخ داده هنوز موضوعِ بحث دانشمندان است.