X
تبلیغات
آسمان ایران - دنباله دارها و شهابسنگ ها

آسمان ایران

آشنایی با دانش های روز فضایی

شکسته‌ شدن نسل ‌به‌ نسل قطعات هسته دنباله‌ دار

تلسکوپ فضایی هابل در تصاویری بی‌نظیر توانست فرآیندی عجیب را در هسته دنباله‌دارها آشکار کند.

 شکسته ‌شدن نسل ‌به ‌نسل قطعات هسته دنباله‌دار

ذوالفقار دانشی: تلسکوپ فضایی هابل بار دیگر فرصتی طلایی را برای اخترشناسان زمینی فراهم کرده‌است تا یکی از نادرترین رویدادهای آسمانی را بررسی کنند. هابل این‌بار ، دنباله‌دار شوازمن-واخمن3 را نشانه رفته‌است، دنباله‌داری بسیار نزدیک که این‌روزها پرنور شده‌است و باکمک ابزارهای اپتیکی معمولی هم دیده می‌شود. تصاویر جدید هابل نشان می‌دهد هسته این دنباله‌دار به تکه‌هایی بسیار بیشتر از آن‌چه تلسکوپ‌های زمینی نشان داده‌اند، تقسیم شده‌است و برخی از این قطعات به‌مرور ناپدید شده‌اند. دنباله‌دار شوازمن-واخمن3 بهترین آزمایشگاهی است که سیاره‌شناسان توانسته‌اند ساختار هسته دنباله‌دارها را بادقت بررسی کنند و مدل‌های خود را بیازمایند.

بسیاری از منجمان آماتور این‌شب‌ها تلسکوپ‌های خود را به‌سوی این دنباله‌دار نشانه می‌روند تا تغییرات درخشندگی آن را ببینند، اما این فقط یک‌روی ماجرا است. تنها دو هفته دیگر به عبور دنباله‌دار از نزدیک‌ترین فاصله با زمین مانده‌است و تمامی رصدگران آماده می‌شوند تا برای شامگاه 22 اردیبهشت برنامه‌های رصدی خود را بدون هیچ اشتباهی برگزار کنند. دنباله‌دار در آن شب کمتر از 12 میلیون کیلومتر با زمین فاصله خواهد داشت (30 برابر فاصله زمین تا ماه). حتی برخی منجمان خود را برای وقوع بارش شهابی مرتبط با این عبور نزدیک آماده می‌کنند. اما نزدیک‌ترین فاصله دنباله‌دار تا زمین تنها 0.08 واحد نجومی است که مرز وقوع ضعیف‌ترین نوع بارش‌های شهابی است.

جذابیت این دنباله‌دار این است که هسته‌اش تکه‌تکه شده و تاکنون 36 قطعه آن شناسایی شده‌است. این تکه‌ها که به ترتیب حروف الفبا نام‌گذاری شده‌اند، رشته‌ای نسبتا نورانی را به طول چندین درجه در آسمان تشکیل داده‌اند و این درحالی‌است که قطر زاویه‌ای ماه که خیلی به‌ما نزدیک‌تر است، تنها نیم‌درجه است. منجمانی که دنباله‌دار را در چندماه اخیر زیر نظر داشته‌اند، گفته‌اند روشنایی برخی از این تکه‌ها به‌شکل عجیبی افزایش یافته‌است. این بدان معنی‌است که شکستن این تکه‌ها همچنان ادامه دارد.

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  85/02/11ساعت 10:24  توسط آرش  | 

دنباله دار ها از لايه هاي مختلفي تشكيل شده اند.

تيم تحقيقاتي و پژوهشي فضايي Deep Impact در حال مطالعه چگونگي تشكيل دنباله دارها مي باشند . اين گروه در اين پژوهش بر لايه هاي بيروني و سطوحي كه بر اثر برخورد ها ساييده شده متمركز شده اند.

دنباله دار ها از لايه هاي مختلفي تشكيل شده اند.

تيم تحقيقاتي و پژوهشي فضايي Deep Impact در حال مطالعه چگونگي تشكيل دنباله دارها مي باشند . اين گروه در اين پژوهش بر لايه هاي بيروني و سطوحي كه بر اثر برخورد ها ساييده شده متمركز شده اند. تيم علمي آمريكايي پرتابه اي به وزن 370 كيلوگرم را به دنباله دار تيمپل 1 فرستاد تا به آن برخورد كند و در اين تصادم دانشمندان بتوانند اسرار اين دنباله دار را آشكار كنند.

يكي از اعضاي اين تيم مي گويد كه تصاوير بدست آمده از اين برخورد كه در تيرماه امسال اتفاق افتاد، وجود طبقات لايه اي در ساختار اين دنباله دار را نشان مي دهد.

"توپ يخي"

مايك پيلتون يكي از اعضاي اين تيم در كنفرانس علمي كه در تگزاز برگزار شده بود، مي گويد كه وجود لايه هاي طبقاتي در اين دنباله دار نشان مي دهد كه اين دنباله دار از آنچه كه امروزه آن را مي بينيم كوچك تربوده است.و همچنين مايك پيلتون اين دنباله دار به بهمني تشبيه مي كند كه در سير حركتش، حجمش  افزايش پيدا مي كند. در منظومه شمسي خرده سيارات و سيارك ها پيوسته در حال برخورد به يكديگر بودند و در برخي از برخوردها بر اثر حرارت، سطوح خارجي خرده سيارات بر يكديگر قرار مي گرفتند و دنباله دار ها را به وجود مي آوردند.

 دانشمندان معتقدند كه دنباله دار ها مدارك با ارزشي در مورد چگونگي شكل گيري منظومه شمسي در اختيار دارند.

 



منبع خبر : bbc News Arabic

برگرفته از parssky

+ نوشته شده در  85/01/05ساعت 6:26  توسط آرش  | 

زاده شده از آتش و يخ

اولين نتايج از ماموريت كاوشگر غبار ستاره اي (Stardust)  سازمان ناسا نشان مي دهد كه دنباله دارها از آتش و يخ بوجود مي آيند.

در ماه فوريه كپسول اين كاوشگر كه بيش از يك ميليون ذره از دنباله دار را با خود حمل مي كرد به زمين فرود آمد. 

دانشمندان مشاهده كردند كه برخي از اين ذرات حاوي موادي هستند كه در حرارتهاي بسيار بالا شكل گرفتند. اين موضوع يك شگفتي است. دنباله دارها در كرانه هاي بيروني و سرد سامانه خورشيدي اوليه بوجود آمدند و هيچ وقت در معرض چنين حرارتهاي شديدي نبودند.

خورشيد و سيارات حدود 4.6 بيليون سال پيش از ابرهاي گازي موسوم به سحابي خورشيدي بوجود آمدند.

 

اين" قرص برافزايش" از يك ناحيه داخلي داغ و يك ناحيه بيروني سرد كه يخ مي توانست در آنجا دوام پيدا بيابد تشكيل شده بود. 

ممكن است كاني هاي حرارت بالائي كه در نمونه هاي غبار ستاره اي يافت شدند در ناحيه داخلي يعني محلي كه حرارت از 1.000 درجه سانتيگراد تجاوز مي كرد شكل گرفته باشند.  

سپس ، پديده اي مي بايد آنها را به سمت ناحيه سردي كه دنباله دارها در آن متولد مي شدند حمل كرده باشد. اين ناحيه كمربند كوپر ناميده مي شود.

دونالد برآون لي كه دانشمند ارشد ماموريت غبار ستاره اي است مي گويد" اينها داغ ترين كاني هاي يافت شده در سردترين منطقه و در "سيبري سامانه خورشيدي" مي باشند.  

 

اطلاعات بيشتر : http://news.bbc.co.uk/1/hi/sci/tech/4801968.stm

 



منبع خبر : BBC News

برگرفته از parssky

+ نوشته شده در  84/12/23ساعت 21:13  توسط آرش  | 

سيارک پاتروکلوس ، دنباله داري پنهان

اخترشناسان به تازگي ، به شباهت بسيار زياد يکي از سيارک هاي تروا به نام پاتروکلوس به يک دنباله دار پي برده اند.اين سيارک که در اصل از دو سيارک کوچکتر تشکيل شده و يک سيستم دوتايي را به وجود آورده است ، در مدار مشتري به دور خورشيد مي گردد.

تصويري خيالي از سيارک دوتايي پاتروکلوس 

 گروهي بين المللي به رهبري "فرانک مارچيس" از دانشگاه برکلي ،از طريق رصد هاي انجام شده به وسيله ي رصدخانه ي "کک" در هاوايي ،ترکيب و چگالي سيارک پاتروکلوس را بررسي و به شباهت بسيار زياد آن به دنباله دارها پي بردند.ترکيبات اين سيارک که چگالي آنها کمتر از آب است بيشتر از يخ آب تشکيل شده اند.

سيارک هاي تروا که پاتروکلوس نيز يکي از آنهاست ، دسته اي از سيارک ها هستند که بر روي مدار مشتري ، ۶۰ درجه عقب تر و ۶۰ درجه جلوتر از اين سياره حرکت کرده و به دور خورشيد مي گردند.محل قرار گرفتن اين سيارک ها ، نقاط پايدار (نقاط لاگرانژي) سيستم مشتري-خورشيد هستند.نظريه پردازان بر اين باورند که سيارک هاي تروا در ابر اوليه منظومه شمسي و هم زمان با بقيه ي اجرام صلب اين منظومه شکل گرفته اند.تاکنون ، بيش از هزار عدد از اين سيارک ها کشف شده اند.اين سيارک ها نسبتا کم نور و کوچک هستند و اين باعث مي شود تا مطالعه بر روي آنها حتي از طريق بزرگ ترين تلسکوپ هاي موجود بر روي زمين مشکل گردد.

    فن آوري جديدي که در آن از ليزرهاي سديم براي تصحيح تصاوير گرفته شده از روي زمين و حذف اثر جو بر روي اين تصاوير استفاده مي شود ، دانشمندان را قادر ساخته است تا کشف اخير را انجام دهند.اين فن آوري که "اپتيک ليزري ستاره" (LGS-AO) ناميده شده است ، جزئيات دقيقي را از سيارک ها براي دانشمندان آشکار مي سازد.اين سيستم که بر روي تلسکوپ ۱۰ متري کک نصب شده، اثرات جو بر روي تصاوير گرفته شده از آسمان را به خوبي حذف کرده و بهترين تصاوير فروسرخ را تهيه مي کند.

   دکتر "ديويد لومينيان" ،سرپرست عمليات علمي سيستم LGS-AO در رصدخانه ي کک مي گويد:" تلسکوپ هاي فضايي ابزارهاي فوق العاده اي براي رصد اجرام دوردست منظومه شمسي مي باشند.اما تلسکوپ هاي بزرگ بر روي زمين که با اين فن آوري مجهز شده اند ، هم توانايي جمع آوري نور بيشتري دارند و هم جزئيات دقيق تري از اجرام دور دست را نشان مي دهند.اين فن آوري که بر روي تلسکوپ هاي زميني نصب مي شود ، به ما امکان مي دهد تا اجرام کوچک تر و کم نورتري را در منظومه شمسي مشاهده کنيم.مانند سيارک پاتروکلوس يا اجرام دورتر از پلوتون.با استفاده از اين فن آوري جديد ،اکتشاف هاي متعددي در آينده نزديک صورت خواهند گرفت." 

سيارک هاي تروا که بر روي مدار مشتري به دور خورشيد مي گردند.

دانشمندان در گذشته ، سيارک پاتروکلوس را به عنوان يک جسم به قطر ۱۵۰ کيلومتر مي شناختند اما رصد هاي اخير به وسيله ي تلسکوپ شمالي "جميني" در هاوايي نشان داده است که اين سيارک از دو جسم تقريبا هم اندازه تشکيل شده است و در اصل يک سيستم دوتايي است.گروه تحقيقاتي به رهبري دکتر مارچيس ، قطر اين اجسام را ۷۰ و ۷۶ کيلومتر اندازه گيري کردند.اين دو جسم به دور مرکز جرم خود با دوره تناوب ۴ روز در گردشند و فاصله ي آنها از يکديگر ۶۸۰ کيلومتر است.اسامي اين دو جسم به نام قهرمانان داستان ايلياد هومر انتخاب شده اند.نام اين مجموعه دوتايي، پاتروکلوس ،نام بهترين دوست آشيل ،قهرمان يوناني در جنگ تروا و مهم ترين شخصيت داستان ايلياد هومر است.

   دانشمندان بر اين عقيده اند که تعداد سيارک هاي تروا تقريبا با تعداد سيارک هاي موجود در کمربند سيارک ها در بين مدار مريخ و مشتري برابر است.اما مطالعه ي اين اجرام به علت کم نور بودن آنها بسيار دشوار است.دکتر مارچيس مي گويد:" سيستم LGS-AO موفقيت بزرگي در رصدهاي انجام شده از روي سطح زمين به شمار مي رود.با چنين قابليتي ، ما مي توانيم اجرام بسيار کوچک و دور منظومه شمسي را بررسي کنيم."

   از آنجا که برخورد اجرام کوچک با يکديگر در منظومه شمسي تنها هنگامي رخ مي دهد که سرعت اجسام بسيار بالا باشد و چنين برخوردهايي ،خرده سنگ ها و غبار فراوان از خود به جاي مي گذارند ، احتمال اينکه سيارک پاتروکلوس بدين طريق شکل گرفته باشد بسيار اندک است.پس اين سوال اساسي مطرح مي شود که چنين سيارکي با ماهيت دوتايي چگونه به وجود آمده است.

  بر اساس نتايج بررسي هاي اخير بر روي اين سيارک ، دانشمندان نظريه هايي در مورد شکل گيري اين سيارک در منظومه شمسي اوليه و در حدود چهار نيم ميليارد سال پيش ارائه کرده اند.پاتروکلوس مي تواند همانند اجرام موجود در کمربند کويي پر (منطقه اي از منظومه شمسي در خارج مدار نپتون) در زمان شکل گيري منظومه شمسي به وجود آمده باشد.شبيه سازي ها نشان مي دهند که سيارات گازي غول پيکر در اوايل پيدايش منظومه شمسي به سمت خارج حرکت کرده و اجرام موجود در نزديک خود را از صفحه ي منظومه شمسي پاک کرده اند.در اين ميان ، تعدادي از اين اجرام در نقاط پايدار سيستم مشتري-خورشيد (نقاط لاگرانژي) به دام افتاده اند.نقاط لاگرانژي مناطقي از يک مدار مي باشند که در صورت قرار گرفتن جسم سوم در آنها ،اين اجسام تا ابد پايدار مانده و به دور مرکز جرم مشترک سه جسم مي گردند. 

   داستان پاتروکلوس از اين نيز پيچيده تر است : هنگامي که پاتروکلوس ميليارد ها سال پيش به گرانش فوق العاده عظيم مشتري برخورد کرد ،نيروهاي گرانشي قوي اين سياره مي تواند اين سيارک را به دو نيم کرده باشد.به اين اثر "شکاف جذر و مدي" مي گويند.

   دکتر مارچيس  مي گويد:"پاتروکلوس شباهت هايي به سيارک هاي دوتايي در نزديکي زمين از خود نشان مي دهد.سيارک هاي دوتايي نزديک به زمين بر اثر نزديک شدن به يک سياره و به علت اثر "شکاف جذر و مدي" به دو نيم شده اند.نتايج نشان مي دهند که يک سيارک تروا مانند سيارک پاتروکلوس نيز مي تواند به همين شکل و بر اثر نزديک شدن به مشتري نصف شده باشد.اين داستان براي سيارک هاي دوتايي موجود در کمربند سيارک ها که اجزاي آنها معمولا با يکديگر هم اندازه نيستند برقرار نيست."

 

برگرفته از nojum

+ نوشته شده در  84/11/23ساعت 16:32  توسط آرش  | 

استار داست به خانه باز مي گردد

فضاپيماي استار داست پس از سفري طولاني در اعماق فضا به ملاقات زمين باز گشته است تا کپسول حاوي ذرات روبيده شده از يک دنباله دار را به زمينيان برساند.

 

استار داست به خانه باز مي گردد 

هفتم فوریه سال ۱۹۹۹ فضاپیمای غبار روب استار داست (Stardustغبار ستاره) در حالی راهی فضا شد که دانشمندان این ماموریت به هفت سال بعد می اندیشیدند، یعنی زمانی که کپسول حاوی ذرات یک دنباله دار برای نخستین بار در تاریخ کاوشهای فضایی به زمین باز گردانده می شد. هدف ماموریت استار داست ملاقات با دنباله دار ویلت-۲ بود. فضاپیما در دوم ژانویه سال ۲۰۰۴ به دنباله دار رسید و به کمک ابزار غبار روب خود هزاران  ذره گیسوی دنبا له دار را با ماده مخصوصی به نام ایروژل به دام انداخت. سپس در برگیرنده ذرات درون کپسول برگشت به زمین قرار گرفت تا فضاپیما آن را به فراز زمین برساند و در جو رها کند.

آزمايش موفق انجام شده از فرود نمونه مشابه کپسول در بيابانهاي يوتا.

اکنون توجه جامعه علمی در سراسر جهان به این ماموریت به ظاهر کوچک و کم سرو صدا جلب شده است، ماموریتی که در صورت موفقیت فرود کپسول ذرات دانش ما ار از چگونگي پیدایش منظومه شمسی متحول خواهد کرد زیرا دنباله دارها، این کوه های یخ سرگردان در فضا، از نخستین اجرام شکل گرفته در منظومه شمسی اند و آنالیز ذرات سازنده آنها از نخستین روزهای پیدایش خورشيد و سياراتش با ما سخن می گویند.
نیمروز بیست و پنجم دی به وقت ایران فضاپیمای استار داست در کپسول حاوی ذرات را بر فراز زمین رها می کند تا کپسول با سرعت خیره کننده ۴۶۰۰۰ کیلومتر برساعت وارد شود (رکورد بیشترین سرعت ورود به جو زمین). با کاسته شدن ارتفاع کپسول چتر فرود آن باز می شود تا از سرعت آن کم شود و سر انجام به آرامی در  بیابانهای اطراف دریاچه بزرک نمک در ایالات متحده(Great Salt Lake Cityاطراف شهر) در گرگ و ميش سپيده دم (به وقت محلي) فرود آید.

 

برگرفته از nojum

+ نوشته شده در  84/10/18ساعت 3:41  توسط آرش  | 

آپوفيس: سياركي كه زمين را تهديد مي كند.

اين سيارك كه عرض آن 390 متر است آپوفيس (Apophis) نام دارد و ممكن است طي 31 سال آينده به زمين برخورد كند. دانشمندان طراحي نقشه اي براي تغيير مسير اين سيارك را ضروري مي دانند.

اختر شناسان استدلال مي كنند اين اسم مناسب تهديدي است كه اكنون از فضاي خارج با سرعت خطرناكي به سوي زمين مي شتابد. دانشمندان پيشروي اين سيارك 390 متري كه سال گذشته كشف شد را تحت نظر دارند. اين سيارك بطور بالقوه در مسير برخورد به زمين است. اين دانشمندان از دولتها درخواست مي كنند كه بر روي يك استراتژي جهت مقابله با اين سيارك تصميم گيري كنند.  سازمان هوا و فضا آمريكا (ناسا) برآورد كرده كه برخورد آپوفيس كه احتمال دارد در سال 2036 اتفاق بيافتد انرژي را آزاد خواهد كرد كه 100.000 برابر انفجار اتمي در هيروشيما است. هزاران متر مربع بطور مستقيم از اين انفجار متاثر مي شوند ، اما تمام كره زمين تحت تاثير گرد و غباري كه به درون جو پرتاب مي شود قرار خواهد گرفت. دانشمندان همچنين اصرار دارند كه در واقع زمان كمي براي تصميم گيري باقيمانده است. طي جلسه متخصصين "اجسام نزديك به زمين" در لندن ، دانشمندان گفتند كه سالها طول خواهد كشيد تا فن آوري لازم براي منحرف كردن اين سيارك طراحي ، آزمايش و ايجاد شود. مونيكا گرادي ، متخصص شهابسنگها از دانشگاه آزاد گفت" موضوع" زمان" برخورد يك جسم به كره زمين است ، نه "اگر" يك جسم به كره زمين اصابت كند. بسياري از اجسام كوچك در زمان رسيدن به جو زمين متلاشي مي شوند و تاثيري ندارند. اما هر چند هزار سال يكبار يك جسم نزديك به كره زمين با بيش از يك كيلومتر پهنا به زمين برخورد مي كند. هر چند صد ميليون سال هم يك جسم نزديك به زمين كه اندازه آن بزرگتر از 6 كيلومتر است و مي تواند انقراض انبوه را بدنبال داشته باشد به كره ما برخورد مي كند.

در اسطوره هاي باستاني مصر ، آپوفيس روح پليدي و نابودي بود ؛ شيطاني كه مصمم بود تا جهان را در تاريكي ابدي فرو برد.

موعد برخورد يك جسم بزرگ تاخير داشته است".آپوفيس تا زمان كشف آن در ماه ژوئن سال گذشته بطور متناوب ردگيري مي شد. اما در ماه دسامبر شروع به ايجاد نگراني هاي جدي كرد. رصدهاي بيشتر از اين سيارك توسط اخترشناسان احتمال برخورد آن به زمين در سال 2029 را بيشتر مي كند. بنظر مي رسد كه 20 سال تا برخورد بالقوه زماني بسيار طولاني باشد. اما آندريا كاروسي در جلسه هفته گذشته بنياد Spaceguard گفت كه زمان تصميم گيري دولتها براي روشي جهت مقابله با آن همين حالا است تا به دانشمندان فرصت داده شود ماموريتي بازدارنده را مهيا كنند. اوج نگراني زماني بود كه آپوفيس رقم چهار از ده در مقياس تورينو (Torino) را به خود اختصاص داد. تورينو واحد و درجه تهديدي است كه يك جسم نزديك به زمين ايجاد مي كند. در اين مقياس رقم 10 بيانگر يك برخورد قطعي است كه مي تواند فاجعه اي جهاني را باعث شود. اين بالاترين رقم براي يك سيارك طي تاريخ مدون است و احتمال برخورد آن به زمين 1 در 37 بود. در نهايت ، در پايان سال گذشته احتمال برخورد در سال 2029 نفي شد. آلن فيتسي مانس (Alan Fitzsimmons) ، اختر شناس دانشگاه كوين بلفاست گفت" زمانيكه اين سيارك در تاريخ 13 آوريل سال 2029 از نزديكي ما عبور كند ، زمين آن را منحرف و مدارش را تغيير مي دهد. احتمال كمي وجود دارد كه اگر اين سيارك از ميان يك نقطه خاص (keyhole) در فضا بگذرد ، گرانش زمين شرايط را تغيير خواهد داد بگونه اي كه وقتي اين سيارك دوباره در حدود سال 2036 برمي گردد با كره زمين برخورد خواهد كرد. بر اساس آخرين اطلاعات ، شانس عبور آپوفيس از ميان اين نقطه (keyhole) 1 در 5.500 مي باشد. اين نقطه يك قسمت 600 متري از فضاست.


براي چگونگي منحرف كردن سياركها كمبود ايده وجود ندارد. گروه ايده هاي پيشرفته (Advanced Concepts Team) در آژانس فضائي اروپا با طراحي برخي ماهواره ها و موشكها براي "هل دادن" سياركها به يك مدار ديگر پيشرو در اين ايده ها بوده است. همه فن آوريها - حتي ايده هائي با خطرات بالقوه مانند سفينه هائي با سوخت هسته اي- براي انحراف سياركها مورد بررسي و مطالعه قرار گرفتند. پروفسور فيتسي مانس گفت " مزيت پيش رانش هسته اي قدرت زياد آن است. اما نكته منفي اين است كه ما هنوز آن را تجربه نكرده و انجام نداديم. اما تعداد متعددي فضا پيما وجود دارند كه از فن آوري پيش رانش الكتريكي خورشيدي بهره مي برند و ما به خوبي اطمينان داريم كه اين فن آوري كارائي دارد."شيوه ارجح تر ساده ترين نيز مي باشد: يك فضا پيما به طرف سيارك پرتاب مي شود تا مسير آن را تغيير دهد. آژانس فضائي اروپا در نظر دارد كه اين ايده را با ماموريت دون كيشوت آزمايش كند. در اين ماموريت دو ماهواره به طرف يك سيارك فرستاده مي شوند. يكي از آنها (Hidalgo) با سرعت زياد به سيارك برخورد مي كند در حاليكه ديگري (Sancho) تغيير در مدار آن را اندازه گيري خواهد كرد. تصميم در خصوص طراحي واقعي اين كاوشگران در ماه هاي آينده گرفته خواهد شد و پرتاب آنها زماني در دهه آينده صورت مي گيرد. يك ايده ديگر كه بنظر مي رسد دانشمندان از آن حمايت نمي كنند استفاده از مواد منفجره است. پروفسور فيتسي مانس مي گويد" اگر انفجار بسيار نزديك به برخورد باشد ، آنگاه تكه هاي متعددي به زمين برخورد مي كنند كه دامنه آسيب را گسترش مي دهد.


در ماه سپتامبر ، دانشمندان دانشگاه گلاسكو و Strathclyde شبيه سازي هاي رايانه اي را آغاز كردند تا عملي بودن تغيير مسير سياركها را مورد تحقيق قرار دهند. در بهار سال آينده نيز فرصتي ديگر براي رصد هاي راداري آپوفيس خواهد بود. اين رصد ها به اختر شناسان كمك مي كنند تا مدارهاي آينده احتمالي اين سيارك را بطور دقيقتر بررسي و محاسبه كنند. اگر دانشمندان طي رصد هاي بهار آينده نتوانند برخورد به زمين در سال 2036 را نفي كنند ، شانس بعدي براي رصدهاي بهتر تا سال 2013 ميسر نخواهد شد. ناسا استدلال مي كند كه تصميم نهائي در مورد چگونگي مقابله با آپوفيس مي بايد در اين مرحله از رصدها صورت بگيرد. پروفسور فيتسي مانس مي گويد" ممكن است تصميم در مورد اينكه آيا يك ماموريت تمام عيار براي جلوگيري از برخورد مي بايد ادامه پيدا كند يا خير در سال 2013 گرفته شود. اختر شناسان در سال 2029 مطمئن خواهند شد كه آيا آپوفيس تهديدي براي سال 2036 خواهد بود يا خير. اگر مشخص شود كه بدترين حالت حقيقت دارد و زمين براي آن آماده نباشد ، ديگر بسيار دير خواهد شد. يتس (Yates) يكي ديگر از دانشمندان مي گويد " اگر ما تا سال 2029 منتظر بمانيم ، بعيد است كه بتوانيم در سال 2036 در مورد آن اقدام كنيم."

 

 



منبع خبر : guardian.co.uk

+ نوشته شده در  84/10/10ساعت 7:38  توسط آرش  | 

در انتظار بازگشت کاوشگر Stardust

آژانس فضايی آمريکا، ناسا، می گويد مطمئن است می تواند کپسول حاوی نمونه های جمع آوری شده ازيك دنباله دار را ماه آينده به سلامت به زمين بنشاند.

ماموريت موسوم به "استارداست" (Stardust) تقريبا دو سال قبل مواد غبارآلود دنباله دار "وايلد-2" را به دام انداخت و محموله ارزشمند خود را قرار است روز 15 ژانويه به زمين بازگرداند.کپسول حاوی نمونه ها با سرعتی که تاکنون برای اشيای مصنوع بشر سابقه نداشته وارد جو زمين خواهد شد و سپس برای فرودی نرم در صحرای يوتا تلاش خواهد کرد.دانشمندان و مهندسان ناسا معتقدند که سيستم چتر فرود قادر به انجام فرودی موفق خواهد بود.با اين حال آنها مشکلاتی که گريبانگير يک کاوشگر نمونه بردار ديگر به نام "جنسيس" (Genesis) شد را از ياد نخواهند برد. چترهای آن کاوشگر سال گذشته هنگام فرود باز نشد و به زمين سقوط کرد.اعضای تيم "استارداست" روز چهارشنبه به خبرنگاران گفتند مطمئن هستند که آن حادثه تکرار نخواهد شد، با اين حال خود را برای مقابله با هرگونه وضعيت اضطراری آماده کرده اند.اد هرست، مدير سيستم های استارداست، گفت: "ما از جنسيس درس های لازم را آموخته ايم و فرآيند نفس گير و وسيعی را برای بررسی بازگشت کپسول استارداست طی کرده ايم.""هميشه اين خطر جزئی وجود دارد که يک جای کار هنگام بازگشت ايراد پيدا کند، اما به عقيده ما احتمال آن در حال حاضر خيلی کم است."تام داکسبری، مدير پروژه استارداست، افزود: "کپسول بازگشت خيلی کوچک اما بسيار سخت و مقاوم است. در صورت باز نشدن چتر يا فرودی دشوار، مطمئن هستيم می توانيم اين ماموريت را با موفقيت تکميل کنيم."

 

مناظر حيرت انگيز

کاوشگر استارداست از يک سفر 8/4 ميليارد کيلومتری در اطراف منظومه شمسی که هفت سال طول کشيد به زمين بازمی گردد، سفری که نقطه اوج آن برخورد نزديک با دنباله دار "81 پی/وايلد 2" در روز جمعه دوم ژانويه 2004 بودکاوشگر در جريان عبور از کنار دنباله دار، بيش از 70 عکس از آن برداشت و انبوهی اطلاعات و داده ها را جمع آوری کرد که دانشمندان هنوز سرگرم مطالعه آنها هستند.

عکس های آن که در آن زمان بهترين تصاوير با نمای نزديک از هسته يک دنباله دار بود اطلاعات تازه زيادی را آشکار می کرد.آن تصاوير يک "کوه پرنده" آبله رو که گاز و غبار از آن فوران می کرد را نمايان می ساخت.دان برانلی، محقق ارشد اين پروژه گفت: "وقتی کاوشگر به دنباله دار رسيد برای نخستين بار مشخصات باورنکردنی سطح آن مثل پرتگاه های تند، بلندی های لبه دار، قله های تيز و مشخصات زيادی ديگری را ديديم و عجيب اينکه قبلا در هيچ يک از اجرام منظومه شمسی شاهد چنين مشخصاتی نبوده ايم."استارداست از ميان گاز و غبار برآمده از اين جرم که همان دنباله آن است گذشت و ذرات آن را در ماده ای به نام "اروژل" (aerogel) به دام انداخت. چگالی اروژل بسيار کم است و 8/99 درصد آن از هوا تشکيل شده.آن نمونه ها در يک کپسول جاسازی شد و همين محفظه است که کاوشگر استارداست در پرواز از کنار زمين پرتاب خواهد کرد.

'کتابخانه' فضايی

اين کپسول 46 کيلوگرمی با سرعت 13 کيلومتر در ثانيه وارد اتمسفر خواهد شد و ردی روشن در آسمان شمال غربی آمريکا از خود به جا خواهد گذاشت.سپس چترهای فرود باز شده و محفظه را به آرامی در يک پايگاه نيروی هوايی در ايالت يوتا بر زمين خواهد نشاند.پژوهشگران انتظار دارند مطالعات آنها به روی نمونه هايی که در فاصله 389 ميليون کيلومتری زمين جمع آوری شده، به درک نحوه شکل گيری دنباله دارها و همچنين شناخت نخستين روزهای تاريخ منظومه شمسی کمک کند.داده های شيميايی و فيزيکی به دام افتاده در اين ذرات می تواند حاوی مواد تشکيل دهنده سيارات باشد و نحوه تشکيل کرات را روشن کند.دکتر برانلی گفت: "ماموريت ما استارداست (غبار ستارگان) نام دارد چون به اعتقاد ما برخی از ذرات موجود در اين دنباله دار از خورشيد و سيارات قديمتی تر است، و در اطراف ساير ستارگان تشکيل شده است"."ما از اين دنباله دار به عنوان نوعی کتابخانه استفاده می کنيم. اين جرم آسمانی مصالح ساختمانی منظومه شمسی را به دام انداخته، آنها را دور از خورشيد در دمای پايين برای چهار و نيم ميليارد سال حفظ کرده و اکنون در فضا رها کرده است. ما آن مواد را دو سال و نيم قبل به تله انداختيم و ظرف دو هفته ديگر در يک صحرا فرود خواهند آمد."

 



منبع خبر : BBC News

+ نوشته شده در  84/10/03ساعت 15:2  توسط آرش  |