اين نقاب از بازوهاي مار پيچي در هم تابيده ي اين دو كهكشان شكل گرفته است.در امتداد بازوهاخوشه هاي ستاره اي غبارآلودي متشكل از ستاره هاي تازه متولد شده ديده مي شود.اين ستاره ها همانند مرواريدهايي هستند كه پشت سرهم در يك ريسمان رديف شده اند.

اين اولين باري است كه اختر شناسان خوشه هايي ستاره اي از اين نوع موسوم به"مهره هاي در ريسمان"را مشاهده كرده اند.

طبق گفته محققان اين خوشه هاي مهره اي شكل بعد از اولين ملا قات اين زوج كهكشاني به وجود آمده اند .كهكشانها يكديگر را به لرزش درآورده وباعث مي شوند گاز و غبار به اطراف حركت كنند و در بسته هايي جمع شوند در اين هنگام چگالي انها به حدي مي رسد كه غبار جمع شده بر اثر گرانش دچاررمبش مي شود.مواد به شكل ابر هاي مهره مانند منقبض مي شوندوستاره هايي در اندازه هاي متفاوت در آنها پديد مي آيند.

به سبب اين كه ابرهاي غبارآلود اطراف اين دو كهكشان در نور فرو سرخ مي درخشند دوربين فرو سرخ اسپيتزر اولين ابزاري است كه انها را آشكار نموده است.

ستاره هاي داغ جواني كه درون اين سحابي ها لانه كرده اند غبار اطراف خود را گرم مي كنند وسبب تابش غبار در طول موج فروسرخ مي شوند. مي توانيد در تصوير اين غباررا به رنگ قرمز وستاره هاي درون ان را به رنگ آبي ببينيد.

همچنين بر اساس داده هاي اسپيتزر نوري غير معمول از يك مهره درخشان سمت چپ نقاب به چشم مي خورد.اين گوي درخشان جذاب بسيار پر جرم است و۵% از تمام نور فرو سرخي كه از دو كهكشان ساطع مي شود را به خود اختصاص مي دهد.

به نظر مي رسد كه ستاره هاي مركزي درون اين خوشه چگال احتمالا در حال به هم پيوستن و تشكيل يك سياه چاله مي باشند.

تصوير نور مريي اين كهكشانها ستاره هايي را درون مهره ها نشان مي دهد ولي خود مهره ها مخفي هستند .در آن تصاوير كهكشانها بيشتر شبيه به چشمان يك جغد با بالهايي ازجنس ستاره ها هستند.اين دو كهكشان در فاصله ي۱۴۰ ميليون سال نوري از ما قرار دارند.انها ۵۰۰ ميليون سال ديگر يكي مي شوند.

برگرفته از nojum

تصویر پایین بزرگترن و مفصل ترین تصویری محسوب می شود که هابل طی این سالها از کهکشان بزرگ مارپیچی تهیه کرده است .

تصویر بزرگتر

دکتر "هنريک اسپون" از دانشگاه کورنل مي گويد:"ما از کشف اين بلور هاي ظريف و کوچک در مرکز يکي از بي ثبات ترين مناطق عالم ،بسيار شگفت زده هستيم.اين بلور ها به راحتي از بين مي روند اما در اين مورد ،ظاهرا اين بلور ها توسط ستارگان پرجرم ،سريع تر از روند ناپديد شدن ،در حال توليد هستند."

   اين کشف نهايتا در فهم روند تحول کهکشان ها و به خصوص کهکشان راه شيري که در چندين ميليارد سال آينده با کهکشان آندرومدا ترکيب خواهد شد ،کمک بزرگي خواهد کرد.

   دکتر "لي آرموس" از مرکز علمي اسپيتزر ناسا و موسسه فن آوري کاليفرنيا در پاسادنا مي گويد:"تصور ما بر اين است که طوفاني از غبار در مرکز کهکشان هاي در حال ترکيب در حال شکل گيري است.اين بلور هاي سيليکاتي در اين طوفان قرار گرفته و در نهايت به صورت پوششي عظيم از غبار و شيشه در اطراف هسته هاي کهکشان ها قرار مي گيرند."

   سيليکات ها ،مانند شيشه،براي تبديل شدن به بلور به گرما نياز دارند.اين ذرات جواهر مانند در کهکشان راه شيري ، در مقادير کم و در اطراف بعضي از ستاره ها مانند خورشيد يافت مي شوند.اين ذرات بر روي زمين ،بر روي سواحل شني برق مي زنند و در شب ،برخورد اين ذرات همراه با ذرات ديگر با جو را مي توان مشاهده کرد.اخيرا اين ذرات توسط تلسکوپ اسپيتزر درون دنباله دار TEMPEL۱ (که سفينه ي DEEP IMPACT با آن برخورد کرده است) نيز ديده شده است.

    کهکشان هايي که اين بلور ها به وفور در آنها يافت مي شود تفاوت عمده اي با کهکشان ما دارند.در درون اين کهکشان ها که "کهکشان هاي فوق نوراني فروسرخ" (ULTRALUMINOUS INFRARED GALAXIES)   (ULIRGS) ناميده مي شوند ،مقادير بسيار عظيمي از اين بلور هاي سيليکاتي يافت مي شوند. با وجود آنکه تعدادي از اين نوع کهکشان ها به طور واضح رصد نشده اند ، بيشتر موارد کشف شده از دو کهکشان مارپيچي در حال ترکيب تشکيل شده اند.هسته ي ترکيبي اين نوع کهکشان ها مملو از ستارگان پرجرم ،پرنور و کم سن مي باشد.در مرکز بعضي از آنها نيز سياهچاله هاي بسيار پرجرم وجود دارد.

   اختر شناسان بر اين عقيده اند که بلور هاي سيليکاتي در مرکز اين نوع کهکشان ها (ULIRGS) ،توسط ستاره هاي پرجرم ايجاد مي شوند.بر اساس تحقيقات دکتر اسپون و تيم او، اين ستاره هاي پرجرم ،بلور ها را قبل و همچنين در هنگام وقوع انفجار هاي ابر نواختري در فضا پخش مي کنند.اما اين بلور هاي ظريف براي مدت طولاني دوام نمي آورند.ذرات پرتاب شده توسط انفجار هاي ابر نواختري به اين بلور ها برخورد کرده و آنها را بمباران مي کنند.نتيجه ي اين بمباران ،گرم شدن بلور ها و در نهايت ذوب شدن و تبديل آنها به موادي بدون شکل است.تمام اين اتفاقات در بازه ي زماني کوتاهي صورت مي گيرد.

   دکتر اسپون اين پديده را به شکلي ساده بيان مي کند:"دو کاميون حامل آرد را در نظر بگيريد که در يک خيابان و در جهت مخالف هم در حال حرکتند.اگر اين دو کاميون با هم برخورد کنند ،براي مدتي کوتاه ابري سفيد بر روي خيابان تشکيل مي شود.با استفاده از تلسکوپ اسپيتزر ،ما برخورد و ترکيب دو کهکشان و تشکيل ابري موقتي از بلور هاي سيليکاتي را مشاهده مي کنيم."

   طيف سنج فرو سرخ تلسکوپ اسپيتزر ،اين بلور هاي سيليکاتي را در ۲۱ کهکشان از ۷۷ کهکشان بررسي شده (که همه از نوع ULIRGS بوده اند)  يافته است.اين ۲۱ کهکشان در محدوده ي ۲۴۰ ميليون تا ۹/۵ ميليارد سال نوري از ما قرار دارند و در تمام مناطق آسمان پخش شده اند.اين کهکشان ها در زمان مناسب رصد شده و در نتيجه بلور ها در آنها مشاهده شده اند.اما در ۵۶ کهکشان ديگر ،اين بلور ها در آينده ي نزديک ايجاد خواهند شد.

برگرفته از nojum

رصد های جدید چندرا از کهکشان مارپیچی NGC 5746  ، هاله ی بسیار گرمی از گاز را آشکار کرد که این کهکشان را احاطه کرده است.

تازه ترین رصد های انجام شده توسط تلسکوپ فضایی چندرا ی ناسا از کهکشان پرجرم NGC 5746  ، هاله ی بسیار گرمی از گاز و غبار را آشکار کرد که اطراف این کهکشان را پوشانده و آن را احاطه کرده است .این هاله ی گازی از هر قسمت این کهکشان که از لبه دیده می شود 60000 سال نوری فاصله دارد.در این کهکشان هیچ نشانه ای از فعالیت های شدید در نواحی هسته ای وجود ندارد و هیچگونه روند غیر عادی شکل گیری ستارگان در آن مشاهده نمی شود . با این حساب این  "هاله ی داغ" در اثر خروج گاز از کهکشان بوجود نیامده است.

چندين دهه، اخترشناساني كه تلسكوپِشان را به‌سوي كهكشان عجيب و نامتعارف ۱۱۸۲IC در خوشه كهكشان‌هاي جاثي (هِركول) نشانه مي‌رفتند خيال مي‌كردند به‌كهكشاني تَك اما غيرمعمول مي‌نگرند. اين كهكشان با هسته‌اي بزرگ و نه‌چندان متِقارِن و ستوني نوراني، كه از نواحي مركزي‌اش سرچشمه گرفته است، عادي به‌نظر نمي‌رسيد. در چند سال گذشته گروهي از اخترشناسان اروپايي سعي داشتند اين اِبهام را برطرف كنند. سرانجام آنها دريافتند كه كهكشان ۱۱۸۲IC فقط يكي نيست بلكه دو كهكشانِ درحال ادغام شدن است.
برمبناي قانوني عمومي در كيهان ساختار كلّي كهكشان‌ها با ادغام و تبديل شدن به‌كهكشاني بزرگتر متحول مي‌شود، نه به‌دليل تحولا‌ت دروني خود كهكشان كه اغلب تغييرات كمتري را در شكل كلي ايجاد مي‌كند. به اين دليل اخترشناسان موشكافانه عالم را زير نظر دارند تا چنين بررسي‌هايي رازگُشاي شناخت بلوك‌هاي سازنده عالم امروز و نيروي سازندهِ آن شود. همچنين با شناخت آثار چنين رويدادهايي بهتربا گذشته و سرنوشت كهكشان راه‌شيري در ادغام با كوتوله‌هاي اقماري‌اش يا ملاقات با مارپيچي بزرگ همسايه‌اش، كهكشان آندرومدا، آشنا مي‌شويم.
فهم مراحل تحول كهكشان‌هاي ادغام‌شونده شبيه اين است كه موجودي فضايي بخواهد مراحل تكامل انسان را درك كند. اگر او تصاويري از يك نوزاد، كودك، نوجوان، انساني بالغ، و يك فَردِ پير داشته باشد مي‌تواند دربارهِ سِيرِ تحول سنّي انسان‌ها به‌نتايجي برسد. او درمي‌يابد كه يك فَرد تبديل به‌فَرد ديگري نمي‌شود بلكه تحولات كلي همه انسان‌ها در يك جهت رخ مي‌دهند.
دو‌مثال زيبا از كهكشان- هاي درحال ادغام كهكشان آنتِن و كهكشان موش است. آنها به‌دليل شكل‌هايي كه در‌ذهن تداعي مي‌كنند چنين نامگذاري شده‌اند. شكل كامل آنها- با دُم‌هاي مُنحني عظيم و توده‌هاي درخشان مواد- بهترين نمونه از آثار برخورد دو كهكشان است. چنين شكل كاملي از برخورد حاصل آن است كه دو كهكشان درحال ادغام تقريباً جِرم يكساني دارند و بنابراين كم و بيش به‌يك اندازه در ايجاد اين نمايش باشكوه سهيم‌اند. اما الزاماً چنين شرايطي براي ادغام كهكشان‌ها لازم نيست. درحقيقت هر نوع كهكشاني ممكن است در فرايند ادغام شركت كند. درواقع ادغام‌هاي كوچك، آنهايي كه بين يك كهكشان بزرگ و يك كهكشان كوچك رخ‌مي‌دهد، ممكن است بخش عادي و <روزمَرّه> زندگي يك كهكشان باشد.
برهم‌كنش و ادغام بين كهكشان‌هايي كه عضو گروه يا خوشه‌اي هستند بيشتر از كهكشان‌هاي تك است. اگر بخواهيم تحول كهكشان‌ها را درك كنيم بايد گروه‌ها را بشناسيم. گروه‌ها محيط‌هايي‌اند كه اين نوع برهم‌كنِش‌ها در آنها بسيار متداول و اثرگذارند. در گروه‌ها تعداد بسياري كهكشان در كنار هم وجود دارند و سرعتشان به‌قدر كافي آهسته است كه در فرايندهاي گرانشي برهم اثر بگذارند و يكديگر را به‌سوي هم بِكِشند. انبساط، قانون كلي عالم ماست كه بنابر پذيرفته‌ترين نظريه‌هاي كيهان‌شناسي از انفجاري بزرگ در ابتداي عالم (حدود ۱۴ ميليارد سال پيش) آغاز شده است. اما انبساط فقط بر بزرگ‌ترين ساختارها اثر مي‌گذارد. درون كهكشان چنان تحت‌تأثير گرانش كهكشان است كه اثر چنداني از انبساط عالم نمي‌پذيرد. گروه‌ها و خوشه‌ها نيز با گرانش دروني خود ساختارشان را در مقابل نيروي واپاشندهِ انبساط، كه كهكشان‌ها را از هم دور مي‌كند، تا حدّ امكان حفظ مي‌كنند. اما در مقياس‌هاي بزرگ‌تر آثار انبساط به‌وضوح پيداست.
اگر اين‌طور باشد پس زماني كه سن عالم كمتر بوده و فواصل ميان خوشه‌ها و كهكشان‌ها كمتر بوده برخوردهاي بيشتري رخ مي‌داده است و امروز براثر انبساط عالم احتمال برخوردها كم شده است و در آيندهِ كيهان كمتر نيز مي‌شود. اگر انبساط عالم ادامه يابد و حتي سريع‌تر هم بشود عالم به‌شدت رقيق مي‌شود و برهم‌كنش بين كهكشان‌هايي كه عضو گروه‌ها يا خوشه‌ها نيستند كمتر و كمتر خواهد شد.

برگرفته از nojum

  
منبع  : Parssky.com

برگرفته از parssky