ستارگان دوتایی (Binary Stars)

بیشتر ستارگان اطراف ما، یا به گفته دیگر بیشتر ستارگانی که ما با ابزار های اپتیکی خود مشاهده می کنیم تک ستاره نیستند بلکه سیستم های دو یا چند ستاره ای هستند که به خاطر نیروی گرانشیشان در حال گردش به دور یکدیگرند. زمانی که ویلیام هرشل  (Herschel) در سال 1804 سیستم دوتایی ستاره‌ اول‌ دو پيكر (Castor) را کشف کرد، کیهانی بودن قوانین مکانیک نیوتن ثابت شد.

ما با مشاهده نوع حرکت ستارگان دوتایی می توانیم سرعت، شعاع، جرم، تابندگی و بسیاری دیگر از ویژگی های آنها را دریابیم، همانطور که پیشتر گفته شد بیشتر ستارگان اطراف ما را سیستم های دوتایی پر کرده اند(میان 55 تا 75 درصد)، و این ما را در یافتن مشخصات فیزکی این ستارگان و بویژه تخمین جرم که به روش مشاهده تنها برای ستارگان دوتایی ممکن است، یاری می دهد.

دانشمندان با استفاده از تلسکوپ فضایی مادن قرمز آژانس فضایی اروپا (ISO ) موفق شدند تولد ستارگان غول آسایی را مشاهده کنند که 100000 برابر خورشید ما درخشندگی دارد.این کشف به ستاره شناسان این امکان را می دهد تا بتواند مطالعات خود را در این ضمینه آغاز کنند که چرا ستارگان بزرگ تنها در برخی از نواحی فضا متولد می شوند. فضا پر از ابرهای عظیم گازی (سحابی) است و در قسمت هایی از این سحابی ها که گاز متراکم می شود ستارگان شکل می گیرند اماسوال اساسی اینجاست که چرا بعضی از این سحابی ها میزبان ستارگان بزرگ و کوچک و متنوع اند اما در برخی دیگر از سحابی ها تنها ستارگان کوچک با جرم های کم شکل می گیرند. پیش بینی شرایط لازم برای شکل گیری ستارگان بزرگ بسیار دشوار است زیرا این جنین های ستاره ای در دور دست ها و در پشت لایه هایی از غبار قرار گرفته اند . تنها طول موج های بلند مانند مادون قرمز می توانند از میان این لایه ها عبور کرده و مکان شکل گیری هسته ی ستاره را نمایان سازند.

این گونه ستارگان عموما سحابي هايي کشيده و طويل ايجاد مي کنند. پوسته ي بيروني ستاره به سمت بيرون رانده شده و به شکل فواره از ستاره خارج مي شوند.اين فواره ها به شکلي پرپيچ و خم از ستاره به سمت بيرون دفع مي شوند و اين نشان دهنده ي دوران آرام ستاره به دور خود است.

اخترشناسان با استفاده از راديو تلسکوپ VLBA (مجموعه اي از ده راديو تلسکوپ در نقاط مختلف دنيا که قطر هر کدام به ۲۵ متر مي رسد) به مطالعه ي اين ستاره پرداختند و دريافتند که مولکول هايي که از اين ستاره ي در حال مرگ خارج مي شوند در فواره هايي باريک که توسط ميدان مغناطيسي قوي ستاره محدود شده اند قرار گرفته و به سمت بيرون حرکت مي کنند.

اين ستاره (به نام W۴۳A) که در صورت فلکي عقاب قرار دارد ،در مرحله ي تشکيل يک سحابي سياره نماست.سحابي سياره نما پوسته اي از گاز درخشان به دور ستاره ي در حال مرگ است که از مواد خارج شده از ستاره تشکيل مي شود.در سال ۲۰۰۲ ،اخترشناسان ستاره اي را کشف کردند که مواد را به صورت دو فواره از خود خارج مي کرده است.اين  کشف، گام بزرگي در فهم چگونگي تشکيل سحابي هاي سياره نماي کشيده بود.

   "ووتر ولمينگز" از رصدخانه ي "جودرل بنک" در دانشگاه منچستر مي گويد:"سوال بعدي اين بود که چه پديده اي در حال محدود کردن اين فواره هاي ماده مي باشد.نظريه پردازان ابتدا ميدان مغناطيسي را مورد ظن قرار دادند و حالا ،با کشف جديد ، ما اولين مدارک را دال بر اثر ميدان مغناطيسي بر اين فواره ها در دست داريم."

   ولمينگز اضافه مي کند:"دانشمندان سابقا ميدان هاي مغناطيسي را در فوران هاي مواد در اطراف کوازار ها و پروتوستار ها تشخيص داده بودند اما مدارک ، نشان دهنده ي تاثير ميدان مغناطيسي بر محدوديت اين فواره ها نبوده است.حال ، رصد هاي انجام شده توسط تلسکوپ VLBA ، ارتباط مستقيم بين ميدان مغناطيسي و اين فواره هاي محدود شده را به وضوح نشان مي دهد."

دانشمندان با استفاده از تلسکوپ VLBA و بررسي مسير و قطبش امواج راديويي ساطع شده از مواد درون فواره ها ،توانستند قدرت و جهت اين ميدان مغناطيسي را که در اطراف فواره ها قرار داشته و آنها را محدود مي کنند ،بدست آورند.

   "فيليپ دايموند" از رصدخانه ي جودرل بنک مي گويد:"رصد هاي ما،مدل هاي نظري اخير را تاييد مي کنند که بر اساس آنها اين فواره هاي محدود شده توسط ميدان مغناطيسي اشکال پيچيده اي را ، که گاها در سحابي سياره نما ديده مي شود ايجاد مي کنند."

   در طول زندگي عادي خود ،ستاره ها مانند خورشيد انرژي خود را از واکنش هاي هسته اي اتم هاي هيدروژن که در هسته ي آنها رخ مي دهد به دست مي آورند.به تدريج که اين ستاره ها به انتهاي زندگي خود نزديک مي شوند ،شروع به پخش و رها کردن لايه هاي بيروني خود در فضا مي کنند تا در نهايت رمبش کرده و به يک کوتوله ي سفيد که در ابعاد زمين است تبديل مي شوند.تابش هاي شديد فرابنفش که از کوتوله ي سفيد ساطع مي شود موجب درخشش گاز هاي رها شده در فضا و ايجاد يک سحابي سياره نما مي شوند.اين دوره ي تبديل از يک ستاره  به سحابي سياره نما بيش از چند دهه به طول نمي انجامد و در نتيجه ستاره ي W۳۴A فرصت بسيار خوبي براي اخترشناسان است تا اين دوره ي کوتاه را مشاهده کنند.

   با وجود آنکه اکثر ستاره هايي که سحابي هاي سياره نما را به وجود مي آورند ،خود کروي هستند ،اکثر سحابي هاي بوجود آمده اين خاصيت را ندارند.در عوض اشکال پيچيده اي را به نمايش مي گذارند.مثلا بسياري ار سحابي هاي سياره نما به شکل کشيده و دراز مي باشند.رصدهاي اوليه از ستاره ي W۳۴A ،يکي از شيوه هاي تشکيل سحابي هاي کشيده را بر دانشمندان آشکار کرده است.رصد هاي آينده دانشمندان را ياري خواهد کرد تا شيوه هاي ديگر تشکيل اين فواره ها را بهتر درک کنند.

   مواد رصد شده که در درون فواره ها قرار داشتند ،در منطقه اي در فاصله ي ۲۰۰ ميليارد کيلومتري از ستاره ي اصلي واقع شده و در حال تقويت و تابش امواج راديويي در فرکانس ۲۲ گيگا هرتز مي باشند. اين مناطق به همان طريقي که ليزر امواج نور مرئي را تقويت مي کند ،امواج مايکروويو را قوي تر مي سازند و به همين دليل به "ميزر" ها معروفند.

   رصد هاي اوليه نشان دادند که اين فواره ها به شکلي پرپيچ و خم در حال خروج از ستاره هستند و اين واقعيت نشان مي دهد که ستاره ي اصلي ، به آرامي دوران مي کند. 

برگرفته از nojum

 دانشمندان موفقيت جديدي را در رصدخانه "سرو پارانال" در شيلي جشن گرفتند. آنان با ايجاد اولين ستاره  مصنوعي در نيمکره  جنوبي آسمان ،اخترشناسان را قادر ساختند تا با جزئيات دقيق تري به مطالعه کيهان بپردازند. اين ستاره مصنوعي که با ليزر ايجاد شده است، در نهايت به ايجاد سيستم هاي اپتيکي جديدي مي انجامد که قادرند اثرات جو بر تصاوير گرفته شده در تمام نقاط آسمان را حذف کنند.

در ۲۸ ژانويه امسال، پرتويي از نور ليزر با توان بالا که از "يپون" ،چهارمين تلسکوپ ۲/۸ متري VLT در شيلي، تابش مي شد، ستاره اي مصنوعي را در آسمان و در فاصله  ۹۰ کيلومتري سطح زمين ايجاد کرد. با وجود آنکه اين ستاره ۲۰ برابر کم نورتر از کم نورترين ستاره  قابل رصد با چشم غير مسلح است ،براي سيستم هاي اپتيکي به اندازه ي کافي پرنور است تا بتوان به کمک آن اثرات جو را اندازه گيري و تصحيح کرد.وقوع اين اتفاق با شادي و اشتياق شديد افراد در اتاق کنترل يکي از پيشرفته ترين ابزار هاي نجومي جهان مواجه شد.

   پس از يک ماه تلاش و با همکاري کارکنان رصدخانه ي "پارانال" ،ليزر VLT پرتويي واضح و زيبا به قطر ۵۰ سانتي متر را در آسمان منتشر کرد."اين واقعه آغاز دوره ي جديدي از فعاليت سيستم هاي تصحيح اپتيکي براي سازمان فضايي اروپا محسوب مي شود."

   عموما ،وضوح تصاوير گرفته شده توسط تلسکوپ هاي زميني به دليل اثرات جو محدود است.اين اثر با استفاده از "اپتيک تصحيحي" تلسکوپ را قادر مي سازد تا تصاوير بسيار واضح مانند تصاوير گرفته شده از فضا در اختيار ما قرار دهد.به اين معنا که اجرام نجومي با دقت بيشتري بررسي خواهند شد و همچنين ستاره ها و اجرام کم نور تري را مي توان مشاهده کرد.براي انجام تصحيحات اپتيکي ،دانشمندان به يک ستاره ي راهنما و نسبتا پرنور در نزديکي منطقه ي در حال بررسي نياز دارند.براي انجام اين کار ،آنان با استفاده از ليزري بسيار قوي ،ستاره اي مصنوعي را در زمان لازم و در هر نقطه ي دلخوه از آسمان ايجاد مي کنند.

   اين پرتو ليزر که با طول موج مشخصي تابش مي شود باعث مي شود تا اتم هاي سديم موجود در جو زمين که در ارتفاع ۹۰ کيلومتري قرار دارند شروع به تابش کنند.منبع اين ليزر در آزمايشگاهي در زير رصدخانه قرار داشته و پرتو قوي ليزر توسط فيبري مخصوص به تلسکوپ تابش کننده منتقل مي شود.

   پس از موفقيت اوليه ،دانشمندان اين گروه ۱۲ روز به آزمايش و تصحيح تصاوير گرفته شده توسط ستاره ي مصنوعي جديد پرداختند."ريچارد ديويس" ،مدير پروژه ي ارتقاي منبع ليزر در موسسه ي "ماکس پلانک" مي گويد:"موفقيت اين پروژه در اين زمان کوتاه کار بسيار بزرگي بوده و قطعا بدون تلاش شبانه روزي اعضاي اين گروه در چند سال اخير امکان پذير نمي بود."

   قسمت دوم اين پروژه در بهار سال آينده با هدف بهتر کردن عملکرد اين سيستم قبل از ارائه ي آن به منجمين در سرتاسر دنيا انجام خواهد شد.اين تجربه به پيشرفت نسل بعدي تلسکوپ ها (تلسکوپ هاي بسيار عظيم که بين ۳۰ تا ۶۰ متر قطر دارند) کمک بسزايي خواهد کرد.

برگرفته از nojum

اين دسته از ستارگان به تپ اختر ها شبيه هستند اما اين ستارگان پرتودهي كوتاهي از خود توليد مي كنند كه اين پرتودهي بسيار كوتاه و در بازه زماني ميلي ثانيه است.    اين تيم با استفاده از تلسكوپ راديويي، ستاره اي را كشف كردند كه پرتودهي آن به صورت فلاش هاي كوتاه مدت و سريع مي باشد(حدود يك صدم ثانيه). و تمام مدتي كه اين ستاره قابل ديدن است حدود يك دهم ثانيه در روز مي باشد.

دو ستاره «تبعيدى» با سرعت زياد در حال خارج شدن از كهكشان راه شيرى هستند تا براى هميشه آن را ترك كنند. اخترشناسان با استفاده از رصدخانه چندآئينه اى آريزونا دو ستاره را كشف كرده اند كه از كهكشان راه شيرى تبعيد شده اند. اين ستاره ها با سرعتى بيش از يك ميليون مايل در ساعت در حال حركت به خارج از كهكشان هستند. اين سرعت آن قدر بالاست كه امكان بازگشت آنها وجود ندارد.
«وارن براون» از مركز اختر فيزيك هاروارد- اسميتسونين۱ مى گويد: «اين ستاره ها «مطرود» هستند و از كهكشان شان بيرون انداخته شدند و اكنون در ميان اقيانوسى از فضاى بين كهكشانى سرگردان شده اند.»
«براون» و همكارانش اولين تبعيدى ستاره اى را در سال ۲۰۰۵ ردگيرى كردند. گروه هاى اخترشناسى اروپايى نيز دو تبعيدى ديگر را شناسايى كردند كه ممكن است يكى از آنها از كهكشان همسايه به نام ابر بزرگ ماژلانى منشأ گرفته باشد. كشف اخير تعداد كل تبعيدى ها را به پنج ستاره رسانده است.
«براون» مى گويد اين ستاره ها نوعى جديد از اجرام نجومى را تشكيل مى دهند: ستاره هاى تبعيدى كه در حال ترك كهكشان هستند.
اخترشناسان گمان مى كنند كه حدود هزار ستاره تبعيدى در كهكشان راه شيرى وجود دارد. در مقايسه، اين كهكشان صد ميليارد ستاره را در خود جاى داده كه جست وجو براى تبعيدى ها را مشكل تر از «پيدا كردن سوزن در انبار كاه» مى كند. «مارگارت گلر» كه در اين تحقيق شركت دارد، مى گويد: «كشف اين دو تبعيدى جديد نه از روى خوش شانسى بود و نه اتفاقى. ما براى يافتن آنها آسمان را به طور هدفمند جست وجو كرديم. ما با درك منشاء آنها پى برديم كه كجا مى بايد آنها را پيدا كنيم.»
يك فرضيه عنوان مى كند كه ستاره هاى تبعيدى ميليون ها سال پيش از مركز كهكشانى به بيرون پرتاب شدند. هر كدام از آنها بخشى از يك سيستم ستاره دوتايى بود. وقتى يك سيستم دوتايى به يك سياهچاله موجود در مركز كهكشان نزديك مى شود، گرانش شديد سياهچاله با يك كشش قوى اين سيستم دوتايى را از هم جدا مى كند. سپس يكى را شكار مى كند و ديگرى را به شدت و با سرعتى بسيار زياد به سمت بيرون پرتاب مى كند. ستاره هايى كه به تازگى كشف شده اند از نوع كم عمر هستند و حدود چهار برابر خورشيد حجم دارند. ستاره هاى مشابه زيادى در ميان مركز كهكشانى وجود دارند كه فرضيه چگونگى به وجود آمدن تبعيدى ها را تائيد مى كنند.

«آوى لويب» فرضيه پرداز مركز اخترفيزيك هاروارد- اسميتسونين مى گويد: «مدل هاى رايانه اى نشان مى دهند كه ستاره هاى پرشتاب طبيعتاً در نزديكى مركز كهكشان به وجود مى آيند. ما مى دانيم كه دوتايى ها وجود دارند و اينكه مركز كهكشان يك سياهچاله فوق العاده پرجرم را در خود دارد. بنابراين، ستاره هاى تبعيدى به طور اجتناب ناپذير زمانى به وجود مى آيند كه دوتايى ها خيلى به سياهچاله نزديك مى شوند.»
اخترشناسان برآورد مى كنند كه به طور ميانگين هر صدهزار سال يك ستاره از مركز كهكشان به بيرون پرتاب مى شود. شانس مشاهده اين نوع ستاره در لحظه پرتاب شدن بسيار كم است. بنابراين، جست وجو براى يافتن نمونه هاى بيشترى از اين تبعيدى ها مى بايد ادامه يابد تا شرايط بسيار شديد مركز كهكشان و چگونگى دخالت اين شرايط در شكل گيرى ستاره هاى پرشتاب شناخته شوند.
ويژگى هاى ستاره هاى تبعيدى سرنخ هايى در مورد منشاء آنها فراهم مى آورند. براى مثال، اگر يك خوشه ستاره به طور دوار به درون سياهچاله مركزى كهكشان راه شيرى حركت مى كند، پس ممكن است ستاره هاى زيادى به طور تقريباً همزمان به خارج پرتاب شوند. تمامى ستاره هاى پرشتاب مركز كهكشان را در زمان هاى متفاوت ترك كرده اند، بنابراين شاهدى براى تبعيد «انبوه» وجود ندارد.
ستاره هاى پرشتاب همچنين نگرشى بى نظير از ساختار كهكشان فراهم مى آورند. «گلر» مى گويد: «اين ستاره ها طى دوران عمر خود بيشتر گستره كهكشان را سير مى كنند. اگر بتوانيم حركت آنها در عرض آسمان را اندازه گيرى كنيم قادر خواهيم بود در مورد شكل كهكشان راه شيرى و چگونگى توزيع ماده تاريك اسرارآميز به كشفياتى دست بيابيم.»
اگر چه اين دو ستاره نويافته با سرعت فوق العاده بالايى در ميان فضا حركت مى كنند اما بسيار دورتر از زمين قرار دارند و به همين دليل حركت آنها فقط با تجهيزات اخترشناسى پيشرفته قابل ردگيرى است.
اين تحقيقات در مجله Astrophysical Journal Letters منتشر خواهند شد.
پى نوشت:
۱- مركز اخترفيزيك هاروارد-اسميتسونين كه تلاش و همكارى مشترك بين رصدخانه اخترفيزيك اسميتسونين و رصدخانه كالج هاروارد است در كمبريج قرار دارد. دانشمندان اين مركز به شش بخش تحقيقاتى سازمان دهى شده اند كه منشأ، تكامل و سرنوشت نهايى كيهان را مورد مطالعه قرار مى دهند. 

ششصد و پنجاه سال نوري دورتر از زمين و در صورت فلكي دلو (Aquarius )، يك ستاره مرده كه باندازه زمين است با سرسختي قصد ندارد كه پهنه آسمان را با آرامش ترك كند.

در حال مرگ ، اين ستاره مقادير عظيمي از گاز داغ و تشعشع فوق بنفش شديد از خود به درون فضا پرتاب مي كند تا جرمي تماشائي بنام "چرخ اختري (سحابي سياره نما)" را خلق كند.

ستاره مرده كه يك كوتوله سفيد ناميده مي شود بشكل يك نقطه داغ سفيد در مركز تصوير ديده مي شود. تمامي مواد گازي رنگي كه در تصوير ديده مي شوند زماني قسمتي از اين ستاره مركزي بودند. اما اين مواد در خلال پرتابهاي ناشي از مرگ ستاره و گذار به كوتوله سفيد از ستاره جدا شدند. تشعشع فوق بنفشي كه اين كوتوله سفيد رها مي سازد مولكولهاي محيط اطراف را از درون به سمت خارج گرم و ناپايدار مي سازد.

مانند يك اجاق برقي كه به آرامي از قسمت مركزي شروع به گرم شدن مي كند ، گرم ترين و داغ ترين مولكولهاي گازي بصورت باريكه هاي آبي رنگ در مركز سحابي ديده مي شوند. گذار به مولكولهاي خنك تر و پايدار تر به وضوح و با تغيير رنگ گاز از آبي داغ به زرد داغ ديده مي شود.

اين پديده آسماني "سحابي حلزوني (Helix) نام دارد.

اطلاعات بيشتر :

http://spaceflightnow.com/news/n0601/24star

جدید ترین شبیه سازی های کامپیوتری انجام شده در انستیتوی Carnegie نشان می دهد که برخلاف تصورات پیشین دانشمندان ، سیارت می توانند  در اطراف سیستم های ستاره ای دوتایی تشکیل شوند و به حیات خود در میان آنها ادامه دهند که با این حساب تعداد سیارات خارج از منظومه شمسی می بایست بسیار بیش تر از تصورات قبلی ما باشد.

تپ اختري كه با سرعت در حال سير در فضاست ردي شبيه دنباله دارها ايجاد مي كند. 

 دانشمندان يك ويژگي جديد را در يكي از نزديكترين تپ اخترها به زمين كشف كردند. اين تپ اختر كه Geminga  نام دارد يك ستاره مرده كوچك و پرچگال است كه با سرعت 120 كيلومتر در ثانيه در فضا پيش مي رود و دنباله اي از الكترونهاي پر انرژي را پشت سر خود باقي مي گذارد. دنباله مذكور شبيه دنباله دارهاست. يك گروه كه توسط دكتر پاتريزيا كاراويو از موسسه ملي اختر فيزيك ايتاليا سرپرستي مي شود اين دنباله را با استفاده از رصدها و اطلاعات موجود در آرشيو رصد خانه پرتو ايكس چاندرا كشف كرد.

رصد خانه غول پيكر W.M. Keck در هاوائي با استفاده از ليزر يك ستاره مجازي درخشان در آسمان ايجاد مي كند تا اختر شناسان بتوانند اثر واپيچشي جو زمين را محاسبه و حذف كنند.

جو يكي از مشكلات بزرگي است كه رصد خانه هاي مستقر در زمين با آن مواجه هستند. جو زمين نور اجرام دوردست را واپيچش مي كند و همواره باعث كدر شدن آنها مي گردد. رصد خانه غول پيكر W.M. Keck در هاوائي با استفاده از ليزر يك ستاره مجازي درخشان در آسمان ايجاد مي كند تا اختر شناسان بتوانند اين واپيچش را محاسبه و حذف كنند. بدين ترتيب تصاويرو منظرهائي با وضوح خارق العاده از آسمان شب تهيه خواهند شد. تازه ترين هدف اين فن آوري كه اپتيكهاي سازگار " ستاره راهنمائي ليزري (Laser Guide Star)" نام دارد مركز كهكشان راه شيري است كه تصور مي شود يك سياهچاله بسيار حجيم است.

محققين دانشگاه سانفرانسيكو و لس آنجلس وهمكاران آنها با استفاده از اين ستاره مجازي اولين تصوير شفاف از مركز كهكشان راه شيري شامل ناحيه اطراف سياهچاله حجيم را تهيه كرده اند. آندريا گز پرفسور فيزيك و اختر شناسي دانشگاه سانفرانسيكو و لس آنجلس كه اين گروه را سرپرستي مي كند مي گويد" اكنون همه چيز بسيار واضح تر است. ما با استفاده از ليزر ديد تلسكوپ را بهتر كرديم. اين يك دست آورد خيره كننده است كه به ما كمك مي كند ماهيت و محيط سياهچاله را بهتر بشناسيم و فعاليت ما در حيطه اختر شناسي را متحول خواهد كرد. 

وي مي گويد" ما سالها روشهائي را مورد مطالعه قرار داديم تا " واپيچشهاي جو زمين را شكست دهيم" و تصاويري با وضوح بالا تهيه كنيم. اكنون خوشحاليم كه اولين رصدها از مركز كهكشان خودمان را با استفاده از اوپتيكهاي سازگار "ستاره راهنماي ليزري" گزارش كنيم.گز و همكاران وي "تصاويري" از مركز كهكشان را با طول موجهاي مختلف گرفته اند كه هدف آن سياهچاله حجيمي است كه در فاصله 26.000 سال نوري زمين قرار دارد.  اين راهكار به آنها اجازه داد تا نور فروسرخ ناشي از مواد بسيار داغ كه درست خارج از "افق رويداد" سياهچاله هستند و به زودي به داخل كشيده مي شوند را مورد مطالعه قرار دهند.

 گز مي گويد" ما در حال يادگيري در مورد شرايط مواد در حال فروريزي و اينكه آيا اين مواد در رشد اين سياهچاله بسيار حجيم نقش دارند هستيم. نور فروسرخ بطور چشمگيري هفته به هفته و روز به روز و حتي طي يك ساعت در حال تغيير است."اين تحقيق با استفاده از تلسكوپ ده متري Keck II كه اولين تلسكوپ ده متري مجهز به ليزر است انجام شد. ستاره راهنماي ليزري به اختر شناسان اين توانائي را مي دهد تا " يك ستاره مصنوعي و درخشان " را دقيقا در ناحيه اي كه به آن نياز دارند ايجاد كنند. اين ستاره اثر واپيچشي جو را آشكار مي كند.گز مي گويد كه اين فن آوري جديد به پيشرفتهاي مهمي در زمينه مطالعه سيارات در منظومه خورشيدي ما و خارج از آن ، سياهچاله ها و چگونگي شكل گيري و تكامل كيهان منجر خواهد شد.

منبع خبر : Universtoday