اين آسمان نما در كلاس وسائل كمك آموزشي نمايشگاه ژنو (کلاس C ) ، مدال نقره را از آن خود كرد. لازم به ذكر است اين نمايشگاه باحضور45  كشور جهان برگزار شد و در رده تيمي جمهوري اسلامي ايران با 74 مدال ، مقام دوم را به دست آورد. همچنين مالزي و روسيه نيز در اين رقابت به ترتيب مقامهاي اول و سوم را كسب كردند.

بررسی های راداری جدید نشان از ان دارد که در این مناطق به راستی دریاهایی و جود دارد اما نه از نوع دریاهای مایع که با آن به خوبی آشناییم بلکه دریاهایی از جنس شن و ماسه . نمونه چنین دریاهایی را می توان برروی زمین در منطقه عربستان، کویر نامیبیا یا حتی کویرهای مرکزی ایران یافت.
تصاویر راداری که توسط فضا پیمای کاسینی در ماه اکتبر گذشته گرفته شده نشان از سختارهای شنی دارد که حدود ۱۰۰ متر ارتفاع داشته و به طور موازی با هم مناطق گسترده ای از استوای تیتان را فرا گرفته اند . رالف لورنز یکی از محققان مرکز تحقیقات علوم سیاره ای و ماه با عجیب خواندن اطلاعات این تصاویر طول یکی از این مناطق را حدود ۱۵۰۰ کیلومتر عنوان می کند و از تشابه این تصاویر با تصاویر ماهواره ای نامیبیا سخن می گوید.
نکته جالب اینجاست که در تیتان همه شرایط با زمین متفاوت است از غلظت جو گرفته تا ساختار سنگی و هر چیز دیگر اما فرایند یکسانی باعث به وجود آمدن چنین چشم انداز مشابهی در زمین و تیتان شده است.
۱۰ سال پیش دانشمندان بر این باور بودند که به علت دور بودن تیتان از خورشید ، امکان به وقوع پیوستن جریانهای هوایی بر سطح آن وجود ندارد اما بررسیهای اخیر نشان از ان دارد که گرانش فوق العادع زحل باعث ایجاد نیروهای کشندی قوی در تیتان می شود . قدرت ایننیرو در مقایسه با نیروی کشندی ماه بر زمین است و شاید همین امر باعث ایجاد جریانات هوایی نزدیک سطحی شده باشد که این چشم انداز را به نواحی استوایی تیتان بخشیده است.
این جریان هوایی ناشی از نیورهای کشندی با جریان هوایی غرب به شرق ناشی از چرخش قمر ترکیب شده و در نتیجه آرایش منظمی را به شن های سطحی تیتان می دهد.
با وجود این هنوز ماهیت ذرات تشکیلا دهنده این شن ها مورد سوال قرار دارد ممکن است یخ آب، ترکیبات آلی یا ترکیبی از هر دوی انها این ذرات را به وجود آورده باشند. به هر حال فعلا ترکیبی از شن های تیتان به همراه جریان هوایی این قمر منظره ای را به وجود اورده که جایگزین دریاهای هیدروکربنی تیتان شده است.

برگرفته از nojum

فضاپیمای اروپایی اسمارت-1 با استفاده از دوربین پیشرفته ی تصویربرداری خود موسوم به AMIE توانست این از یک چهارم دهانه ی 88 کیلومتری هپمن تصویر زیر را تهیه کند. گودال هپمن در عرض 7/51 درجه جنوبی و طول 2/159 درجه شرقی ماه واقع است. اسمارت-1 این عکس را در 25 ژانویه 2005 از فاصله ی 840 کیلومتری از سطح ماه تهیه کرده است و قدرت تفکیک آن 76 متر در هر پیکسل می باشد .هر ضلع مربع تصویر زیر 39 کیلومتر طول دارد.منطقه ای که در این تصویر دیده می شود هرگز از روی زمین قابل مشاهده نیست زیرا این دهانه در سمت دیگر ماه قرار دارد ، سرعت حرکت ماه به دور خود و به دور زمین تقریبا برابر می باشد و به همین علت همیشه یک سمت ماه از زمین دیده می شود . دهانه ی هپمن در لبه ی حوزه ی غول آسای Aitken جنوبی موسوم به SPA قرار گرفته است . SPAبزرگترین دهانه برخوردی در منظومه شمسی می باشد که 2500 کیلومتر قطر و 13 کیلومتر عمق دارد. تپه هایی که در سمت چپ تصویر مشاهده می شوند دیوار های دهانه ی هپمن را تشکیل می دهند . این دهانه بسیار کهنسال می باشد اما گودال های کمی در سطح صاف آن مشاهده می شود .دهانه بزرگتر دارای دو لبه میباشد که لبه ی خارجی در اثر برخوردهای بعدی ساییده شده است و دهانه های کوچک اطراف آن حاصل برخورد های ثانویه است ، و در اثر برخورد ذراتی بوجود آمده که به هنگام برخورد اصلی به هوا پرتاب شده اند.
این گودال به افتخار ستاره شناس مشهور جوزف هپمن(1875-1890)موسس و مدیر رصد خانه ی Vienna نام گذاری شده است.

اين نظريه می گويد که گيتی احتمالا چرخه ای را طی می کند که "انفجارهای بزرگ" (Big Bangs) تنها بخشی از آن است و همچنين شامل "ريزش های بزرگ" (Big Crunches) نيز می شود.

اين نقاب از بازوهاي مار پيچي در هم تابيده ي اين دو كهكشان شكل گرفته است.در امتداد بازوهاخوشه هاي ستاره اي غبارآلودي متشكل از ستاره هاي تازه متولد شده ديده مي شود.اين ستاره ها همانند مرواريدهايي هستند كه پشت سرهم در يك ريسمان رديف شده اند.

اين اولين باري است كه اختر شناسان خوشه هايي ستاره اي از اين نوع موسوم به"مهره هاي در ريسمان"را مشاهده كرده اند.

طبق گفته محققان اين خوشه هاي مهره اي شكل بعد از اولين ملا قات اين زوج كهكشاني به وجود آمده اند .كهكشانها يكديگر را به لرزش درآورده وباعث مي شوند گاز و غبار به اطراف حركت كنند و در بسته هايي جمع شوند در اين هنگام چگالي انها به حدي مي رسد كه غبار جمع شده بر اثر گرانش دچاررمبش مي شود.مواد به شكل ابر هاي مهره مانند منقبض مي شوندوستاره هايي در اندازه هاي متفاوت در آنها پديد مي آيند.

به سبب اين كه ابرهاي غبارآلود اطراف اين دو كهكشان در نور فرو سرخ مي درخشند دوربين فرو سرخ اسپيتزر اولين ابزاري است كه انها را آشكار نموده است.

ستاره هاي داغ جواني كه درون اين سحابي ها لانه كرده اند غبار اطراف خود را گرم مي كنند وسبب تابش غبار در طول موج فروسرخ مي شوند. مي توانيد در تصوير اين غباررا به رنگ قرمز وستاره هاي درون ان را به رنگ آبي ببينيد.

همچنين بر اساس داده هاي اسپيتزر نوري غير معمول از يك مهره درخشان سمت چپ نقاب به چشم مي خورد.اين گوي درخشان جذاب بسيار پر جرم است و۵% از تمام نور فرو سرخي كه از دو كهكشان ساطع مي شود را به خود اختصاص مي دهد.

به نظر مي رسد كه ستاره هاي مركزي درون اين خوشه چگال احتمالا در حال به هم پيوستن و تشكيل يك سياه چاله مي باشند.

تصوير نور مريي اين كهكشانها ستاره هايي را درون مهره ها نشان مي دهد ولي خود مهره ها مخفي هستند .در آن تصاوير كهكشانها بيشتر شبيه به چشمان يك جغد با بالهايي ازجنس ستاره ها هستند.اين دو كهكشان در فاصله ي۱۴۰ ميليون سال نوري از ما قرار دارند.انها ۵۰۰ ميليون سال ديگر يكي مي شوند.

برگرفته از nojum

بارش شهابي اتا دلوي ، يك بارش معمولي به حساب مي آيد . نه خيلي ناخوشايند مثل بارش شهابي فرس اعظمي و نه خيلي پر شهاب و هيجان انگيز مثل بارش شهابي برساووشي يا جوزايي .به طور كلي بارش هاي شهابي را بر اساس سرعت سمت الراسي (ZHR ) مي توان به صورت زير تقسيم بندي كرد :

الف ) بارش بزرگ : ZHR ۷۰ به بالا ( به اين معني كه شما مي توانيد در هر ساعت حدود ۷۰ شهاب در آسمان بشماريد البته به شرط آن كه كانون بارش درست در سمت الراس شما باشد و شما در زمان اوج بارش يعني برخورد توده اصلي يا مركزي با جو زمين به رصد بپردازيد )
ب) بارش معمولي : ZHR =۲۰-۷۰
ج) بارش ضعيف : ZHR =۳-۲۰ : بارش هايي چون ارابه راني – دلتا دلوي جنوبي و شمالي و.....

اكثر بارش هاي شهابي در اثر بقاياي ذرات گرد و غبار دنباله دارها در صفحه مداري زمين ايجاد مي شوند و با هر بار عبور زمين از ميان اين مواد يك بارش شهابي به وقوع مي پيوندد . اتا دلوي هم حاصل عبور دنباله دار هالي ۱p از مدار زمين است .معمولاً سرعت سمت الراسي بارش هاي شهابي با گذشت چندين سال از عبور يك دنباله دار افت مي كند به طور مثال يكي از بارش هاي بزرگ سال را بررسي مي كنيم :،بارش شهابي برساووشي كه منشاء آن دنباله دار سوييفت تاتل است .

اين بارش در سال هاي ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴ ، ZHR برابر ۴۰۰ داشت اما اين مقدار تا سال ۲۰۰۰ به عدد ۱۲۰ تقليل يافت و تابستان سال گذشته با ZHR كم تر از ۸۰ موجب شگفتي همه شد . بارشي كه تا چند سال اخير از بهترين بارش هاي شهابي سال بود تا ۴ الي ۵ سال ديگر به يك بارش شهابي معمولي تبديل مي شود .

اما در اين بين دو عامل مي تواند بارش هاي شهابي را قوت بخشند :
الف ) بازگشت دنباله دار و برجاي گذاشتن ذرات جديد ( البته بسيار بعيد است كه دوباره كانون بارش شهابي در همان صورت فلكي قرار بگيرد)
ب) برهم كنش هاي گرانشي سيارات ديگر به خصوص سياره مشتري كه ممكن است باعث تراكم گرد و غبار و در نتيجه افزايش يا حتي كاهش سرعت سمت الراسي شود . در مورد بارش اتا دلوي مورد دوم موثر خواهد بود . انجمن بين المللي شهاب ها (IMO) پيش بيني كرده از سال ۲۰۰۸ تا سال ۲۰۱۰ بارش اتا دلوي به يك بارش بزرگ تبديل مي شود . حتي ممكن است ZHR آن به عدد ۱۰۰ نزديك شود .

اما امسال چطور ؟ در سال گذشته بارش اتا دلوي ZHR حدود ۳۰ از خود نشان مي داد . اما امسال به دليل مواردي كه ذكر شد ZHR در حدود ۵۰ تا ۶۰ خواهد داشت .اين بارش از حوالي ۱۰ فروردين تا ۲۵ ارديبهشت فعال خواهد . اما زمان اوج آن حوالي ۹صبح روز شنبه ۱۴ ارديبهشت ماه(به وقت مركزي ايران ) خواهد بود .البته نا اميد نشويد . ساعت اوج بارش كه از پيش اعلام مي شود ممكن است حتي به اندازه ۴ تا ۵ ساعت خطا داشته باشد . به هر حال ۲ ، ۳ ساعت خطا در محاسبه زمان اوج بارش كاملاً معمولي است .بنابراين رصدگران مي توانند كار خود را از زماني كه كانون بارش ( نقشه ) به ارتفاع مناسب ۲۰ الي ۲۵ درجه از افق مي رسد شروع كنند . به طور قطع عرض هاي جنوبي تر و نوار هاي غربي تر كشور شانس بيشتري براي رصد هر چه بهتر اين پديده خواهند داشت.

تلسکوپ فضایی هابل در تصاویری بی‌نظیر توانست فرآیندی عجیب را در هسته دنباله‌دارها آشکار کند.

ذوالفقار دانشی: تلسکوپ فضایی هابل بار دیگر فرصتی طلایی را برای اخترشناسان زمینی فراهم کرده‌است تا یکی از نادرترین رویدادهای آسمانی را بررسی کنند. هابل این‌بار ، دنباله‌دار شوازمن-واخمن3 را نشانه رفته‌است، دنباله‌داری بسیار نزدیک که این‌روزها پرنور شده‌است و باکمک ابزارهای اپتیکی معمولی هم دیده می‌شود. تصاویر جدید هابل نشان می‌دهد هسته این دنباله‌دار به تکه‌هایی بسیار بیشتر از آن‌چه تلسکوپ‌های زمینی نشان داده‌اند، تقسیم شده‌است و برخی از این قطعات به‌مرور ناپدید شده‌اند. دنباله‌دار شوازمن-واخمن3 بهترین آزمایشگاهی است که سیاره‌شناسان توانسته‌اند ساختار هسته دنباله‌دارها را بادقت بررسی کنند و مدل‌های خود را بیازمایند.

بسیاری از منجمان آماتور این‌شب‌ها تلسکوپ‌های خود را به‌سوی این دنباله‌دار نشانه می‌روند تا تغییرات درخشندگی آن را ببینند، اما این فقط یک‌روی ماجرا است. تنها دو هفته دیگر به عبور دنباله‌دار از نزدیک‌ترین فاصله با زمین مانده‌است و تمامی رصدگران آماده می‌شوند تا برای شامگاه 22 اردیبهشت برنامه‌های رصدی خود را بدون هیچ اشتباهی برگزار کنند. دنباله‌دار در آن شب کمتر از 12 میلیون کیلومتر با زمین فاصله خواهد داشت (30 برابر فاصله زمین تا ماه). حتی برخی منجمان خود را برای وقوع بارش شهابی مرتبط با این عبور نزدیک آماده می‌کنند. اما نزدیک‌ترین فاصله دنباله‌دار تا زمین تنها 0.08 واحد نجومی است که مرز وقوع ضعیف‌ترین نوع بارش‌های شهابی است.

جذابیت این دنباله‌دار این است که هسته‌اش تکه‌تکه شده و تاکنون 36 قطعه آن شناسایی شده‌است. این تکه‌ها که به ترتیب حروف الفبا نام‌گذاری شده‌اند، رشته‌ای نسبتا نورانی را به طول چندین درجه در آسمان تشکیل داده‌اند و این درحالی‌است که قطر زاویه‌ای ماه که خیلی به‌ما نزدیک‌تر است، تنها نیم‌درجه است. منجمانی که دنباله‌دار را در چندماه اخیر زیر نظر داشته‌اند، گفته‌اند روشنایی برخی از این تکه‌ها به‌شکل عجیبی افزایش یافته‌است. این بدان معنی‌است که شکستن این تکه‌ها همچنان ادامه دارد.

دانشمندان با استفاده از تلسکوپ فضایی مادن قرمز آژانس فضایی اروپا (ISO ) موفق شدند تولد ستارگان غول آسایی را مشاهده کنند که 100000 برابر خورشید ما درخشندگی دارد.این کشف به ستاره شناسان این امکان را می دهد تا بتواند مطالعات خود را در این ضمینه آغاز کنند که چرا ستارگان بزرگ تنها در برخی از نواحی فضا متولد می شوند. فضا پر از ابرهای عظیم گازی (سحابی) است و در قسمت هایی از این سحابی ها که گاز متراکم می شود ستارگان شکل می گیرند اماسوال اساسی اینجاست که چرا بعضی از این سحابی ها میزبان ستارگان بزرگ و کوچک و متنوع اند اما در برخی دیگر از سحابی ها تنها ستارگان کوچک با جرم های کم شکل می گیرند. پیش بینی شرایط لازم برای شکل گیری ستارگان بزرگ بسیار دشوار است زیرا این جنین های ستاره ای در دور دست ها و در پشت لایه هایی از غبار قرار گرفته اند . تنها طول موج های بلند مانند مادون قرمز می توانند از میان این لایه ها عبور کرده و مکان شکل گیری هسته ی ستاره را نمایان سازند.

به تازگی رصد خانه جمینی امواج انفجاری بسیار قدرتمندی که مواد حاصل از آن با سرعتی بالغ بر 500 کیلومتر در ثانیه را در فضا منتشر می شوند دریافت کرده است.