دانشمندان بر اين عقيده اند که پزتوهاي ليزر مي توانند به خوبي امواج راديويي ،حامل پيام هاي ارسالي از ساير ستارگان باشند.تعداد زيادي از آزمايشات اپتيکي پروژه ي ستي در حال اجرا هستند اما قسمتي از پروژه ي ستي به نام "بررسي اپتيکي آسمان " هاروارد که با افتتاح اين تلسکوپ آغاز شده است ،بسيار عظيم تر است.در اين طرح جديد ،تلسکوپ جديد نه تنها چند هزار ستاره بلکه نيمي از کره ي آسمان و ده ها ميليون ستاره را زير نظر خواهد گرفت.پروژه قبلي هورويتز توسط تلسکوپ ۶۱ اينچي دانشگاه هاروارد انجام مي شد و در آن در نور ستارگان به دنبال علائم ليزري جستجو مي کردند.

   بودجه ي ۴۰۰ هزار ذلاري ساخت اين تلسکوپ توسط "انجمن آسمان نما" تامين شده است.از آنجا که قدرت تفکيک اين تلسکوپ در حدود ۲ دقيقه ي قوس است و آيينه ي آن دقت کمي دارد ،اين تلسکوپ ۸/۱ متري بسيار کم هزينه ساخته شده است.

   اما با اين حال براي انجام اين پروژه بسيار مناسب است.اين تلسکوپ ماموريت مشخصي دارد: جستجو براي نقاط نوراني در آسمان و حتي نقاطي که با تابش چند فوتون و در مدت يک ميلياردم ثانيه مي درخشند.

   هر تمدم فرازميني به دو دليل مي تواند تابش هاي کوتاه ليزر را براي ارسال پيام هاي خود انتخاب کند.اول آنکه اين تابش هاي بسيار کوتاه قطعا منبعي مصنوعي دارند چون هيچ جرمي در طبيعت نمي تواند چنين درخش کوتاهي را در اين طول موج توليد کند.ثانيا اين نوع علامت مي تواند در زمينه ي نور ستاره ي مادر بسيار مشخص و واضح باشد.در حقيقت ما نيز با استفاده از بزرگ ترين منبع ليزر و بزرگ ترين تلسکوپ موجود مي توانيم براي مدت يک نانو ثانيه براي تمدن هايي به فاصله ي چند هزار سال نوري از ما امواجي را ارسال کنيم که ۰۰۰، ۱۰ برابر نوراني تر از خورشيد ديده شوند.

   براي تشخيص چنين علائمي ،هورويتز و دانشجويانش دوربيني به وزن ۲۰۰ پوند ساخته اند که حاوي ۱۰۲۴ گيرنده ي فوتون بسيار پيشرفته است که هر کدام در هر ثانيه ۱ ميليارد اندازه گيري را انجام مي دهند.

از هر که بپرسيد <ساعت چند است؟> او بي‌درنگ به‌وسيله‌اي که دورِ مُچِ دستش بسته - ‌و به‌آن ساعت مُچي مي‌گوييم- نگاهي مي‌اندازد و با دو عدد، مثلا‌ً ۱۵‌:‌۱۰، جواب شما را مي‌دهد که نخستين عدد نشان‌دهندهِ ساعت و دومي دقيقه است. با اين که دنياي متمدن عملا‌ً با همين دو عدد روزگار مي‌گذراند، از نظر علمي آنها معني مهمي ندارند بجز اين که مشخص مي‌کنند زمين از آخرين باري که فردي به‌ساعتش نگاهي انداخته است چقدر دورِ محورش چرخيده است.

گذشت زمان احساسي است که از آغاز پيدايش جزئي از وجود ما بوده و با آگاهي از اين که همه ما قطعاً روزي به‌لحظه مرگ مي‌رسيم قوت گرفته است. همچنين مفهوم فضا را ذاتاً از دريچه چشمانمان، وقتي خيلي ساده به‌اطرافمان مي‌نگريم، درک مي کنيم. البته ماهيت و منشأ آنها، به‌ويژه ماهيت زمان، هرگز به‌دقت تعيين نشده است. به‌نظر دِموک­ريتوس(Democritus) ، فيلسوف بزرگ يوناني (۴۶۰-۳۷۰ پ.م) <زمان و فضا قراردادي هستند>. نظر او به‌خوبي نشان‌دهندهِ تعاريف ساده‌اِنگارانه فلا‌سفه و متفکران دوران باستان از مفهوم زمان و فضاست. البته حدود ۱۷۰۰ سال پيش آگوستين فيلسوف مشهور آن زمان تفکري را دربارهِ ماهيت زمان و فضا ارائه کرد که در زمان خودش بسيار پيشرفته و منحصر به فرد محسوب مي‌شد. نظر مشهور او اين بود که <آنها زاده هستي و کيهان‌اند که با آن به‌وجود آمده‌اند، و پايه‌هاي دائمي از ابديت نيستند>.

اين دقيقاً همان چيزي است که آلبرت اينشتين در نظريه نسبيت عام بر پايهِ روابط رياضي نتيجه گرفت؛ زماني که در سال ۱۹۱۵ فضا-‌زمان را به‌صورت موجوديتي واحد تعريف کرد که در حضور جرم انحِنا پيدا مي‌کند و اثري را خلق مي‌کند که ما به‌نام گرانش مي‌شناسيم.۱

ماهيت زمان براي يک فرد عامي ممکن است به‌سادگي در <به‌طول انجاميدن يک واقعه> خلا‌صه شود. اما فيزيکدانان واقعاً از ارائه حتي يک تعريف علمي از زمان درمانده‌اند. بنابراين زمان در ارتباط با برخي از پُردردسرترين سؤالات فيزيک، مثلا‌ً اين که روابط عليت و همچنين فلسفه چيستند، يا اين که چرا ما گذشته

را به‌خاطر مي‌آوريم اما آينده را خير، در هاله‌اي از ابهام پوشيده شده است. برخي نظريه‌پردازان بر اين باورند که اين عدم قطعيت بايد تغيير کند. درست همچون صد سال پيش ديدگاه جديدي نسبت به‌زمان فراتر از تعاريفش در نظريه‌هاي نسبيت لازم است تا برخي مسائل مشکل‌آفرين حل نشده را -‌همچون اين که در لحظه آغاز عالم چه اتفاقي افتاد، در مرکز يک سياهچاله چه رخ مي‌دهد، يا چطور مي‌توان نظريه نسبيت و فيزيک کوانتوم را يک‌جا در <نظريه همه چيز> (نظريه وحدت ميدان) جمع کرد- حل کند. صد سال پيش هم لازم بود که اينشتين تعريف تازه‌اي از زمان۲ در نظريه نسبيت خاص خود مطرح کند تا بتواند رفتارهاي غيرنسبيتي نور را با رفتارهاي نسبيتي مشاهده شده تطبيق دهد، همچنين بايد تعريف تازه‌اي از فضا-‌زمان در نظريه نسبيت عام خود ارائه مي‌داد تا ماهيت گرانش را توضيح دهد. بنابراين برخي نظريه‌پردازان براين باورند که مفهوم اينشتيني فضا-‌زمان بيشتر به‌يک <تخمين> مي‌ماند که بايد با مفهومي بنيادي‌تر که هنوز کشف نشده است جايگزين شود.

برگرفته از nojum

اخترشناسان مي گويند كه يك ابر الكلي را در فضا كشف كردند كه كه 463 بيليون كيلومتر عرض دارد. اين كشف مي تواند نگاهي جديد در مورد چگونگي شكل گيري ستاره هاي غول آسا از گازهاي اوليه را فراهم آورد.

اين ابر متانولي كه شبيه پل است در ناحيه اي از كهكشان راه شيري بنام W3 پيدا شد. در اين ناحيه ستاره ها بر اثر رمبش گرانشي گاز و غبار بوجود مي آيند. 

محققين به سرپرستي دكتر ليزا هاروي اسميت اين ابر را از رصد خانه "جوردل بانك" در انگلستان كشف كردند. اين محققين يافته هاي خود را طي جلسه اخير انجمن سلطنتي اخترشناسي اين كشور ارائه دادند.

آنها با رديابي ميزرها (masers) رشته هاي بسيار بزرگي از گاز را آشكار كردند. ميزرها شبيه ليزر هستند اما بجاي گسيل پرتوهاي نور ، پرتوهائي از اشعه ريز موج را منتشر مي كنند كه مولكولهاي موجود در ابر گازي آن را ميليونها بار تقويت مي كنند. 

بزرگترين رشته ميزري كه با استفاده از راديو تلسكوپ مرلين شناسائي شد 463 بيليون كيلومتر طول دارد. 

محققين مي گويند كه بنظر مي رسد تمامي اين ابر گازي مانند يك قرص گرداگرد يك ستاره مركزي مي چرخد. اين ابر گازي درست شبيه قرصهاي انباشته شده از گاز و غبار است كه سيارات در آنها خلق مي شوند.

هاروي اسميت مي گويد اين كشف تعجب آور است زيرا محققين تا كنون بر اين تصور بودند كه ميزرها اجرام نقطه مانند و يا نقاط داغ و درخشان كوچكي هستند كه توسط هاله هاي كم رنگتر احاطه شده اند.

اختر شناسان براي اولين بار متانول را در سال 2004 در يكي از خوشه هاي قرص مانندي كه در اطراف ستاره هاي نوزاد شكل مي گيرند پيدا كردند.

اين كشف فصل جديدي از مباحث اختر فيزيكي را باز كرده است. كشف مزبور اين نظر مرسوم را كه عنوان مي كند محيط شيميائي بين ستاره اي نمي تواند شرايط خلق مولكولهاي پيچيده را ايجاد كند را به چالش مي كشاند.

تا قبل از اين كشف ، محققين تصور مي كردند كه مولكولهاي پيچيده توسط اشعه فرا بنفش از ستاره ها و ساير شرايط سخت جدا مي شوند.

همچنين تا كنون حدود 130 مولكول ارگانيكي در فضا شناسائي شده كه اين نظر را قوت مي بخشد كه ممكن است اين مولكولهاي پيچيده بذر حيات را در زمانيكه كره زمين يك سياره نوپا بود در آن كاشته اند.

تلسکوپ فضایی هابل ناسا برای نخستین بار به رصد سیاره دور دست تازه کشف شده  که درحال حاضر زنا نامگذاری شده است پرداخت و نشان داد که این سیاره تنها کمی از پلوتو بزگتر است. نتایج بدست آمده از رصد های انجام شده توسط پایگاه های زمینی نشان می داد که این سیاره 30 درصد از پلوتو بزگتر است در حالی که هابل در 9 و 10 دسامبر 2005  قطری معادل 1490 مایل را برای "زنا" محاسبه کرد . هابل پیش از این قطر پلوتو را 1422 مایل محاسبه کرده بود. "مایک براون" پژوهش گر تیم کاشف زنا در این بار گفت : هابل تنها وسیله ای است که می تواند ابعاد واقعی سیاره را در نور مرئی اندازه گیری کند. زنا 10 بیلیون مایل از زمین فاصله دارد و این سیاره تنها 1.5 پیکسل ازمیدان دید هابل را اشغال می کند ولی همین مقدار اندک کافی است تا هابل بتواند اندازه این سیاره را تعیین کند.

یکی از عواملی که دانشمندان احتمال می دادند زنا سیاره بزرگی باشد درخشندگی آن بود که حاصل از بازتاب نور خورشید است . اما اکنون معلوم شد قطر این سیاره بسیار کوچکتر از آن چیزی است که تصور می شد به همین دلیل زنا می تواند یکی از درخشان ترین سیاره های منظومه شمسی با بازتاب بسیار زیاد نور خورشید باشد  . در میان اجزاء منظومه شمسی انسلادوس به دلیل وجود سطح یخی و آبفشان های بسیار بیشترین بازتاب سطحی را داراست. دانشمندان تصور می کنند این بازتاب بالا در اثر وجود متان یخ زده بر روی سطح سیاره است . شاید این سیاره در هنگام نزدیک بودن به خورشید دارای اتمسفری از متان بوده است و اکنون که در این فاصله ی دور از خورشید قرار گرفته اتمسفر آن به صورت برف بر روی سطح این سیاره نشسته است .

560 سال طول می کشد تا زنا یک بار مدار خود به دور خورشید را به پیماید و اکنون بسیار به قطه ی اوج (دور ترین فاصله از خورشید) مدارش نزدیک است. براون و همکارانش در نظر دارند در قدم بعدی با استفاده از هابل و دیگر تلسکوپ های فضایی به جستوجو در کمربند کویپر به پردازند تا اجرامی را به یابند که حتی از زنا نیز بزرگتر باشد.

مدار گرد MRO ناسا نخستین تصاویر رنگی خود از سطح سیاره سرخ را به زمین ارسال کرد.

این تصاویر رنگی در طول موج مادون قرمز تهیه شده است و توسط کامپیوتر با عکس های سیاه و سفید از قبل تهیه شده ترکیب شده , به همین خاطر رنگ این تصاویر واقعا آن چیزی نیست که توسط چشم انسان دیده می شود .

قسمت جنوبی این تصویر روشن تر و آبی تر از قسمت شمالی آن می باشد که احتمالا علت آن وجود مه صبحگاهی در اتمسفر مریخ می باشد .رگه های موجود در قسمت شمالی عکس نیز توسط بادهای وزنده مریخ بوجود آمده است.دو مکان سبز موجود در تصویر دارای ترکیب هایی غیر عادی دارند که هدف خوبی برای پژوهش های آینده ی MRO محسوب می شوند.

وزش باد و تصعید یخ کربن دی اکسید از سطح مریخ باعث شده تاقسمت های از سطح حالت هموار خود را از دست بدهند این قسمت ها در تصویر به صورت نواری دیده می شود که از دیگر قسمت ها قرمز تر به نظر می رسد.

این تصویر در 24 مارس 2006 تهیه شده و مختصات آن 33.65 درجه ی جنوبی و 305.07 درجه شرقی است و مقیاس این تصویر 2.49 متر در هر پیکسل می باشد .

اين تحقيق عنوان مى كند كه مى توان روزى از سياهچاله ها به عنوان رايانه هاى كوانتومى با دقتى باورنكردنى استفاده كرد، به شرط اينكه نخست موانع بسيار دشوار نظرى و عملى موجود از سر راه برداشته شوند.
اين باور وجود دارد كه سياهچاله ها هر چيزى را كه از يك نقطه بدون بازگشت اطراف آنها موسوم به افق رويداد عبور كند، نابود مى سازند. اما «استفن هاوكينگ» در دهه ۱۹۷۰ با استفاده از مكانيك كوانتومى نشان داد كه سياهچاله ها انرژى تابشى گسيل مى كنند. اين گسيل در نهايت باعث مى شود كه سياهچاله ها بخار و به طور كامل ناپديد شوند. وى در اصل استدلال مى كرد كه اين «انرژى تابشى هاوكينگ» آنقدر اتفاقى است، كه نمى تواند هيچ گونه اطلاعاتى در مورد مواد فروريخته به درون سياهچاله را به بيرون انتقال دهد. اما اين استدلال با مكانيك كوانتومى كه مى گويد اطلاعات كوانتومى هرگز نابود نمى شوند، منافات دارد. در نهايت، «هاوكينگ» تغيير عقيده داد و در سال ۲۰۰۴ در فرضيه اى مشهور اذعان كرد كه سياهچاله ها اطلاعات را نابود نمى كنند.
«دانيل گاتسمن» از موسسه Perimeter واترلو در كانادا در گفت وگو با پايگاه اطلاع رسانى New Scientist مى گويد: «اما اين انتهاى كار نيست و اين موضوع تا حل شدن نهايى فاصله زيادى دارد. هاوكينگ نظر خود را تغيير داد اما تعداد زيادى از دانشمندان عقيده خود را تغيير ندادند. در واقع هنوز سئوالات زيادى در اين مورد وجود دارد.»
• درهم تنيدگى كوانتومى
اكنون «ست الويد» از موسسه فناورى ماساچوست يك مدل كوانتومى بحث انگيز به نام «تصوير مرحله نهايى» را مورد استفاده قرار داده تا اين دوگانگى و پارادوكس را حل كند. اين مدل پيشنهاد مى كند كه تحت شرايط بسيار شديد خاصي_ مانند ميدان گرانشى شديد يك سياهچاله- جرم هايى كه در شرايط عادى گزينه هاى متعددى براى رفتار خود دارند، فقط مى توانند يك انتخاب در رفتار داشته باشند. براى مثال، اگر يك سكه به درون سياهچاله پرتاب شود، سياهچاله مى تواند باعث شود كه سكه هميشه «شير» باشد. (منظور از شير همان «شير يا خط» با استفاده از سكه است- مترجم)
اين امر باعث مى شود اطلاعات از سياهچاله فرار كنند، بدون آنكه در تفسير آنها ابهامى وجود داشته باشد. اطلاعات از طريق يك فرآيند كوانتومى به نام
« درهم تنيدگى» گريز مى كنند. در فرآيند در هم تنيدگى اگر اجرام با يكديگر برهم كنش كرده باشند و يا به واسطه فرآيند مشتركى به وجود آمده باشند، مستقل نيستند. اين اجرام به هم مرتبط يا «در هم تنيده» مى شوند به گونه اى كه تغيير يكى از آنها به طور تغييرناپذيرى باعث تاثير در ديگرى مى شود كه فاصله آنها از يكديگر دخالتى در اين تاثير ندارد. در سياهچاله ها انرژى تابشى هاوكينگ درست از درون افق رويداد منشا مى گيرد و داراى دو مولفه است: يكى كه سياهچاله را ترك مى كند و ديگرى كه  به سمت نقطه واحدى كه خود سياهچاله است فرو مى ريزد.
اين مولفه ها در هم تنيده اند. بنابراين زمانى كه ماده مكيده شده به درون سياهچاله با انرژى تابشى در حال سقوط هاوكينگ در محل نقطه واحد برهم كنش مى كند، اين برهم كنش بلافاصله باعث تغيير در انرژى تابشى هاوكينگى مى شود كه از سياهچاله فرار كرده است. به دليل اينكه «تصوير مرحله نهايى» اين برهم كنش را مجبور مى كند كه فقط به يك شيوه رفتار كند، بنابراين اين انرژى تابشى اطلاعاتى را در مورد مواد درون سياهچاله با خود حمل مى كند.

• ادغام شدن با سياهچاله
«گاتسمن» و همكار وى، «جان پرسكيل»، از موسسه فناورى كاليفرنيا دريافتند كه محاسبات قبلى پژوهشگران كه با استفاده از اين مدل انجام شد فرار اطلاعات را فقط براى برهمكنش هاى خاصى بين ماده در حال سقوط و انرژى تابشى در حال سقوط هاوكينگ ميسر كردند. اكنون محاسبات الويد نشان مى دهند كه ماهيت اتفاقى اين برهم كنش ها بدين معنى است كه اين سيستم تقريباً به طور بى نقصى در هم تنيده است.
اين بدان معنى است كه انرژى تابشى خروجى هاوكينگ تقريباً تمامى اطلاعات در مورد ماده-مانند يك فضاپيما- كه به درون سياهچاله سقوط مى كند را با خود حمل مى كند. به گفته الويد، حداكثر اطلاعاتى كه ممكن است در اين فرآيند از بين برود نصف يك واحد كوانتومى يا ۵/۰بيت كوانتومى است. الويد به New Scientist گفت: «مسافران يك فضاپيما تمايل خواهند داشت كه براى آنها ضمانتى وجود داشته باشد. اين تضمين مى بايد به اين گونه باشد كه زمانى كه به درون سياهچاله سقوط مى كنند و درون آن هضم مى شوند، مى توانند با بخار شدن سياهچاله دوباره خلق شوند و به وجود آيند. با اتخاذ برخى اقدامات ساده، مسافران (در زمان خلق مجدد) دقيقاً مانند قبل خواهند بود با كمتر از يك اتم تفاوت.»
الويد همچنين مى گويد اين تحقيق پيشنهاد مى كند كه مى توان از سياهچاله ها به عنوان رايانه هاى كوانتومى استفاده كرد. وى اضافه مى كند: «ممكن است ما با وارد كردن مجموعه درستى از مواد بتوانيم راهى را براى برنامه ريزى اساسى سياهچاله پيدا كنيم.»
• ماموريت نامحتمل
به گفته «گاتسمن»: «هر دو كاربرد مستلزم درك خواص سياهچاله هاى خاصى است و ما  بايد هر جزء كوچك از انرژى تابشى هاوكينگ را جمع آورى كنيم، زيرا فضاپيما به همراه تمام موادى كه به درون سياهچاله سقوط مى كنند پراكنده مى شود. بنابراين  بايد مشخص كنيم كه كدام اجزا مربوط به فضاپيما هستند و كدام اجزا متعلق به اجرام ديگر هستند. و اين غيرمحتمل است.»
الويد با اين نظر موافق است. درك چگونگى رمزگشايى انرژى تابشى خروجى هاوكينگ مستلزم آن است كه پژوهشگران فيزيك كوانتومى و نسبيت عام را با هم ادغام كنند تا يك تئورى گرانش كوانتومى بدون نقص حاصل شود. اين همان هدفى است كه تا اين زمان به دست نيامده است. وى به شوخى مى گويد: «تا زمانى كه مفهومى از گرانش كوانتومى نداشته باشيم نمى توانيم سيستم عامل لينوكس را بر روى سياهچاله اجرا كنيم.»
گاتسمن مى گويد: «اما وراى مشكلات عملى، اين تحقيق يك نقص نظرى جدى را در خود دارد. به رغم اين واقعيت كه فقط نيمى از يك بيت كوانتومى از اطلاعات از دست مى رود، در واقع تفاوتى بين از دست رفتن يك بيت اطلاعات و از بين رفتن بيت هاى زيادى اطلاعات وجود ندارد. در مكانيك كوانتومى رايج، هيچ نوع اطلاعاتى از بين نمى رود. بنابراين اگر وى درست گفته باشد مى بايد مكانيك كوانتومى را اصلاح كرد تا از دست رفتن اطلاعات در آن مجاز شود. ما نمى دانيم كه چه فرضيه اى جاى آن را خواهد گرفت.»
NewScientistspace.com,Mar.2006

طبق اخرین یافته های یک تیم از ایالات متحده سیاره اورانوس دارای حلقه هایی به رنگ آبی است. این دومین سیاره از سیارات حلقه دارمنظومه شمسی  است که حلقه ای آبی رنگ دارد.

دانشمندان گمان می کنند که نيروهای کششی عمل کننده بر غبار موجود در حلقه باعث می شود که ذرات کوچکتر به مسير خود ادامه دهند درحالی که ذرات بزرگتر جذب قمر می شوند.

تيم محققان آمريکايِی در گزارشی که در نشريه ساينس منتشر شده می گويد که ذرات کوچکتر رنگ آبی را منعکس می کنند و باعث می شوند حلقه به اين رنگ جلوه کند.

 ساير حلقه ها - در اطراف مشتری، زحل، اورانوس و نپتون - متشکل از ذرات هم بزرگ و هم کوچک هستند، که ظاهری قرمز رنگ به آنها می بخشد.

منجمان از مدت ها قبل می دانستند که سياره عظيم  اورانوس در احاطه حلقه های متشکل از موادی تيره است،  که در مواردی به قطر ده متر هستند..

اما آبان گذشته، تلسکوپ فضايی هابل موفق به کشف دو حلقه ديگر - حلقه های دوازدهم و سيزدهم - شد. ستاره شناسان سيستم حلقه ها را در طول موج های مادون سرخ با کمک تلسکوپ کِک (Keck) در هاوايی رصد کردند. اما بيرونی ترين حلقه، و قمر يخی آن ماب (Mab)، برعکس حلقه قرمز رنگ داخلی در طيف نوری مادون سرخ قابل رؤيت نبود.

تيمی تحت سرپرستی ايمکه دی پاتر، استاد رشته نجوم در دانشگاه کاليفرنيا در برکلی، کشف کردند که اين حلقه به رنگ آبی روشن است که با توجه به شناخت های بشر از منظومه شمسی عجيب به نظر می رسد.
پروفسور دی پاتر گفت: "رنگ آبی نشانه آن است که اين حلقه غالبا از موادی با ابعاد زيرميکرونی (کمتر از يک ميليونيوم متر) تشکيل شده، که بسيار کوچکتر از مواد موجود در اکثر حلقه های ديگری است که قرمز به نظر می رسند."

اين ذرات ريز - يک هزارم ضخامت موی انسان - عمدتا نور آبی را منتشر و منعکس می کنند، تقريبا مثل ملکول های بسيار ريزی در اتمسفر زمين که باعث می شود آسمان زمين آبی به نظر برسد.

حلقه های رايج تر به قرمز می زنند زيرا آنها همچنين حاوی ذرات بسيار بزرگتری هستند و همچنين ممکن است حاوی مواد سرخ رنگ مثلا آهن باشند.

به نظر می رسد که حلقه های بيرونی و آبی رنگ کيوان و اورانوس شباهت چشمگيری به يکديگر داشته باشند، حداقل به اين دليل که هر دو دارای قمرهای کوچک هستند.

رقص ماه

پروفسور دی پاتر می گويد: "اين قمر در داخل حلقه دور سياره می گردد و دائما هدف اصابت ذرات بسيار ريز (ميکرو شهاب ها) قرار می گيرد. از آنجا که اين قمر هيچ نوع اتمسفری ندارد، اين ذرات با سرعت بالا به سطح آن برخورد می کنند و باعث برخاستن مواد و ذرات از روی سطح می شوند."

"از آنجا که قمر خيلی کوچک است، ذرات متراکم از قوه جاذبه قمر فرار می کند و در مداری حول سياره مرکزی به گردش درمی آيند."

"ذرات کوچکتر به گردش در مداری حول سياره ادامه می دهند اما ذرات بزرگتر بار ديگر به ماه برخورد می کنند."

اين مطالعه در همکاری با مارک شوالتر از موسسه "ستی" (Search for Extra-Terresterial Intelligence) در کاليفرنيا و هايدی هامل از موسسه علوم فضايی در کلورادو و سران گيبارد از آزمايشگاه ملی ليورمور در کاليفرنيا انجام شد.

دانشمندان قصد دارند سال آينده، زمانی که حلقه های محو اورانوس آشکارتر می شود، رصدهای تازه ای انجام دهند.

همچنين MRO خود را براي قرار گرفتن در مدار از پيش برنامه ريزي شده اي آماده مي كند . براي اين كار لازم است براي چند بار با جو مريخ تماس پيدا كند تا از سرعتش كاسته شود . به اين فرآيند ، مانور Aerobraking مي گويند كه شايد بتوان به آن گفت ترمز هوايي !!! لازم به ذكر است اين مرحله از كار نزديك به ۶ ماه به طول خواهد انجاميد .

با استفاده از اصطكاك لايه بالايي جو MROمدار بسيار كشيده خود را به مداري تقريباً دايره اي با دوره تناوب دو ساعت تغيير مي دهد . امّا در اين ۶ ماه ، يعني تا ۱۰ مارس ، تست هاي بسيار مهمي از جمله تست دوربين هاي عكس برداري ، ابزار هاي شناسايي جو مريخ (دما سنج،نمونه بردار ذرات جو و ....) بر روي ابزار هاي مختلف اين مدار گرد صورت خواهد گرفت.

در اين دوره از ماموريت فضاپيما ۵۵۰ بار به درون جو رانده مي شود و باز اوج مي گيرد. در ابتدا اين سقوط و اوج ها هر ۳۰ ساعت يك بار اتفاق مي افتد و با پيشرفت كار در پايان به ۴ بار در روز افزايش مي يابد .

عمليات Aerobraking يكي از پر خطر ترين مراحل كار بحساب مي آيد زيرا حتي تغييرات كوچكي در جو باعث مي شود مدار گرد بيش از اندازه ي در نظر گرفته شده گرم شود و به آن آسيب برسد.

براي همين در هنگام فرود به اتمسفر تيم عمليات شتاب سنج را بدقت بررسي مي كنند تا از داغ شدن زياد فضاپيما با كم كردن مدت زمان حضور در جو جلو گيري كنند .

جيم گرف ، مدير پروژه ي مدار گرد شناسايي مريخ در اين مورد مي گويد : خوشبختانه ما هنوز دو پشتيبان خيلي خوب بر فراز سياره سرخ داريم . نقشه بردار مريخ و اديسه مريخ ، اطلاعات ارزشمند اين دو فضاپيما سبب مي شود ريسك عمليات Aerobraking تا حد زيادي كاهش پيدا كند .

 برگرفته از nojum

با به وقوع پیوستن پدیده ای عجیب و بیگانه بر سطح مشتری توجه دانشمندان زیادی به سمت مشتری جلب شده است. یكی از طوفان های با دوام سطح گازی سیاره مشتری با گذشت چند سال از عمرش به رنگ لكه بزرگ و آشنای مشتری (‌چشم مشتری )‌درآمده.

این لكه كه تا كنون به صورت بیضی سفید رنگی به عنوان طوفان BA بر سطح مشتری شناخته و رصد می‌شد شروع به تغییر رنگ داده بود هم اكنون كاملا به رنگ لكه بزرگ مشتری در آمده و به نام "لكه كوچك مشتری" شناخته می‌شود. مكان این لكه در منطقه جنوبی مشتری و سمت چپ لكه بزرگ است.

اندازه لكه نصف اندازه لكه بزرگ و تقریبا قطری برابر قطر زمین دارد و در تلسكوپ هایی با دهانه بیش از ۱۰ اینچ قابل رصد است.

تغییر رنگ این لكه در تاریخ ۲۴ فوریه ۲۰۰۶ (‌۵ اسفند ۱۳۸۴) توسط یك عكاس سیارات در فیلیپین به نام "كریستوفر گو" به انجمن رصد های ماه و سیارات ALPO گزارش شده و بعد از پیگیری مسئولین این انجمن و مشاهده آرشیو عكس ها متوجه شروع این تغییر رنگ از دسامبر سال ۲۰۰۵ شدند.

این تغییر در سطح مشتری می‌تواند جذابیت های بسیاری برای منجمان و رصدگران آماتور داشته باشد و همینطور فكر دانشمندان برای كشف دلیل این پدیده برای مدتها مشغول خواهد كرد. لكه BA حاصل به هم پیوستن دو لكه FA و BE در مارس سال ۲۰۰۰ بوده و اكنون بدون وقوع هیچ پدیده خاصی بر سطح مشتری رنگ قرمز به خود گرفته.

شاید دانشمندان برای بدست آوردن اطلاعات در این زمینه مجبور به مطالعه بیشتری بر روی لكه سرخ اصلی مشتری باشند ،‌با وجود اینكه لكه بزرگ مشتری از سالهای ۱۶۰۰ به بعد رصد شده اما اطلاعات بسیار اندكی از آند در دست است. لكه بزرگ مشتری اندازه‌ای ۲ برابر زمین دارد و باد هایی با سرعت ۴۳۵ كیلومتر بر ساعت در آن جریان دارند و همچنین این لكه تقریبا ۸ كیلومتر بر فراز ابر های مشتری است و بر آمدگی نسبتا بزرگی به حساب می‌آید اما منابع تامین كننده انرژی این لكه كماكان ناشناخته باقی مانده‌‌اند.

یكی از نظریه های مقبول در زمینه لكه بزرگ مشتری به این امر اشاره می‌كند كه جریان های درون این لكه مواد شیمیایی موجود در لكه ( گوگرد ، فسفر و هیدروكربن ها )‌ را به سمت بالا می‌آورند و به دلیل بیرون بودن سر لكه از ابر های مشتری اشعه های فرا بنفش خورشید با این مواد شیمیایی واكنش داده و رنگ لكه را سرخ كرده اند. با توجه به این نظریه می‌توان شدت گرفت طوفان در لكه BA را دلیل بالا آمدن آن دانشت و دلیل سرخ شدن آن را هم مشابه لكه قرمز بزرگ بدانیم.

اما هنوز سوال های بی جواب زیادی در رابطه با لكه قرمز كوچک ظاهر شده بر روی مشتری و حتی لكه بزرگ قدیمی و آشنای مشتری وجود دارد كه این پدیده جدید بهانه ای برای صرف وقت بر روی این سوالات ایجاد كرده است.

برای به دست آوردن زمان‌های مناسب برای رصد این لكه جدول زیر را ببینید. اما لكه كوچک حدود ۱ ساعت زودتر از لكه بزرگ بر سطح مشتری آشكار می‌شود پس برای رصد لكه كوچك ۱ ساعت از ساعاتی كه برای رصد لكه بزرگ پیشنهاد شده كم كنید.

تيم تحقيقاتي و پژوهشي فضايي Deep Impact در حال مطالعه چگونگي تشكيل دنباله دارها مي باشند . اين گروه در اين پژوهش بر لايه هاي بيروني و سطوحي كه بر اثر برخورد ها ساييده شده متمركز شده اند.

تيم تحقيقاتي و پژوهشي فضايي Deep Impact در حال مطالعه چگونگي تشكيل دنباله دارها مي باشند . اين گروه در اين پژوهش بر لايه هاي بيروني و سطوحي كه بر اثر برخورد ها ساييده شده متمركز شده اند. تيم علمي آمريكايي پرتابه اي به وزن 370 كيلوگرم را به دنباله دار تيمپل 1 فرستاد تا به آن برخورد كند و در اين تصادم دانشمندان بتوانند اسرار اين دنباله دار را آشكار كنند.

یکی از معتبر ترین جوایز ترویج نجوم جهان به اخترشناس آماتور فعال کشورمان اصغر کبیری مسول انجمن پاسارگاد در سعادت شهر اهدا ميشود.

این گونه ستارگان عموما سحابي هايي کشيده و طويل ايجاد مي کنند. پوسته ي بيروني ستاره به سمت بيرون رانده شده و به شکل فواره از ستاره خارج مي شوند.اين فواره ها به شکلي پرپيچ و خم از ستاره به سمت بيرون دفع مي شوند و اين نشان دهنده ي دوران آرام ستاره به دور خود است.

اخترشناسان با استفاده از راديو تلسکوپ VLBA (مجموعه اي از ده راديو تلسکوپ در نقاط مختلف دنيا که قطر هر کدام به ۲۵ متر مي رسد) به مطالعه ي اين ستاره پرداختند و دريافتند که مولکول هايي که از اين ستاره ي در حال مرگ خارج مي شوند در فواره هايي باريک که توسط ميدان مغناطيسي قوي ستاره محدود شده اند قرار گرفته و به سمت بيرون حرکت مي کنند.

اين ستاره (به نام W۴۳A) که در صورت فلکي عقاب قرار دارد ،در مرحله ي تشکيل يک سحابي سياره نماست.سحابي سياره نما پوسته اي از گاز درخشان به دور ستاره ي در حال مرگ است که از مواد خارج شده از ستاره تشکيل مي شود.در سال ۲۰۰۲ ،اخترشناسان ستاره اي را کشف کردند که مواد را به صورت دو فواره از خود خارج مي کرده است.اين  کشف، گام بزرگي در فهم چگونگي تشکيل سحابي هاي سياره نماي کشيده بود.

   "ووتر ولمينگز" از رصدخانه ي "جودرل بنک" در دانشگاه منچستر مي گويد:"سوال بعدي اين بود که چه پديده اي در حال محدود کردن اين فواره هاي ماده مي باشد.نظريه پردازان ابتدا ميدان مغناطيسي را مورد ظن قرار دادند و حالا ،با کشف جديد ، ما اولين مدارک را دال بر اثر ميدان مغناطيسي بر اين فواره ها در دست داريم."

   ولمينگز اضافه مي کند:"دانشمندان سابقا ميدان هاي مغناطيسي را در فوران هاي مواد در اطراف کوازار ها و پروتوستار ها تشخيص داده بودند اما مدارک ، نشان دهنده ي تاثير ميدان مغناطيسي بر محدوديت اين فواره ها نبوده است.حال ، رصد هاي انجام شده توسط تلسکوپ VLBA ، ارتباط مستقيم بين ميدان مغناطيسي و اين فواره هاي محدود شده را به وضوح نشان مي دهد."

دانشمندان با استفاده از تلسکوپ VLBA و بررسي مسير و قطبش امواج راديويي ساطع شده از مواد درون فواره ها ،توانستند قدرت و جهت اين ميدان مغناطيسي را که در اطراف فواره ها قرار داشته و آنها را محدود مي کنند ،بدست آورند.

   "فيليپ دايموند" از رصدخانه ي جودرل بنک مي گويد:"رصد هاي ما،مدل هاي نظري اخير را تاييد مي کنند که بر اساس آنها اين فواره هاي محدود شده توسط ميدان مغناطيسي اشکال پيچيده اي را ، که گاها در سحابي سياره نما ديده مي شود ايجاد مي کنند."

   در طول زندگي عادي خود ،ستاره ها مانند خورشيد انرژي خود را از واکنش هاي هسته اي اتم هاي هيدروژن که در هسته ي آنها رخ مي دهد به دست مي آورند.به تدريج که اين ستاره ها به انتهاي زندگي خود نزديک مي شوند ،شروع به پخش و رها کردن لايه هاي بيروني خود در فضا مي کنند تا در نهايت رمبش کرده و به يک کوتوله ي سفيد که در ابعاد زمين است تبديل مي شوند.تابش هاي شديد فرابنفش که از کوتوله ي سفيد ساطع مي شود موجب درخشش گاز هاي رها شده در فضا و ايجاد يک سحابي سياره نما مي شوند.اين دوره ي تبديل از يک ستاره  به سحابي سياره نما بيش از چند دهه به طول نمي انجامد و در نتيجه ستاره ي W۳۴A فرصت بسيار خوبي براي اخترشناسان است تا اين دوره ي کوتاه را مشاهده کنند.

   با وجود آنکه اکثر ستاره هايي که سحابي هاي سياره نما را به وجود مي آورند ،خود کروي هستند ،اکثر سحابي هاي بوجود آمده اين خاصيت را ندارند.در عوض اشکال پيچيده اي را به نمايش مي گذارند.مثلا بسياري ار سحابي هاي سياره نما به شکل کشيده و دراز مي باشند.رصدهاي اوليه از ستاره ي W۳۴A ،يکي از شيوه هاي تشکيل سحابي هاي کشيده را بر دانشمندان آشکار کرده است.رصد هاي آينده دانشمندان را ياري خواهد کرد تا شيوه هاي ديگر تشکيل اين فواره ها را بهتر درک کنند.

   مواد رصد شده که در درون فواره ها قرار داشتند ،در منطقه اي در فاصله ي ۲۰۰ ميليارد کيلومتري از ستاره ي اصلي واقع شده و در حال تقويت و تابش امواج راديويي در فرکانس ۲۲ گيگا هرتز مي باشند. اين مناطق به همان طريقي که ليزر امواج نور مرئي را تقويت مي کند ،امواج مايکروويو را قوي تر مي سازند و به همين دليل به "ميزر" ها معروفند.

   رصد هاي اوليه نشان دادند که اين فواره ها به شکلي پرپيچ و خم در حال خروج از ستاره هستند و اين واقعيت نشان مي دهد که ستاره ي اصلي ، به آرامي دوران مي کند. 

برگرفته از nojum