در جديدترين تصوير ارسالي کاسینی ، حلقه G زحل با حاشیه ی تیز درونی و حاشیه ی پراکنده ی خارجی مشخص شده است.

در بامداد فردا آخرین چهارشنبه سال نیم سایه ی زمین سطح ماه را می پوشاند .

ماه گرفتگی یا خسوف زمانی رخ می دهد که زمین با قرار گرفتن میان  ماه و خورشید  مانع رسیدن نور خورشید به ماه  میشود . هنگامی که ماه از ئرون سایه ی زمین عبور کند خسوف کامل خواهد بود و اگر ماه از میان نیم سایه ی زمین بگذرد خسوف به صورت نیم سایه ای دیده خواهد شد .

این خسوف در مركز ايران از حدود ساعت 1:50 بامداد آغاز می شود و قرص ماه از ساعت 4:08 تا 4:28 به صورت کامل در نیم سایه زمین قرار دارد و در حدود ساعت 6:30 به طور کامل از سایه ی زمین خارج می شود.

فاصله ی زمین تا خورشید در لحظه ی اوج این ماه گرفتگی ۱۴۹۱۴۵۰۰۰ کیلومتر و فاصله ی زمین تا ماه در این لحظه ۴۰۵۰۳۱ می باشد.

اين سياره به دليل حجم عظيم و نحوه گردش به دور خورشيد و شباهت خاكي و صخره‌اي به كره زمين، توسط دانشمندان "ابرزمين" نامگذاري شده است.

اولين نتايج از ماموريت كاوشگر غبار ستاره اي (Stardust)  سازمان ناسا نشان مي دهد كه دنباله دارها از آتش و يخ بوجود مي آيند.

در ماه فوريه كپسول اين كاوشگر كه بيش از يك ميليون ذره از دنباله دار را با خود حمل مي كرد به زمين فرود آمد. 

دانشمندان مشاهده كردند كه برخي از اين ذرات حاوي موادي هستند كه در حرارتهاي بسيار بالا شكل گرفتند. اين موضوع يك شگفتي است. دنباله دارها در كرانه هاي بيروني و سرد سامانه خورشيدي اوليه بوجود آمدند و هيچ وقت در معرض چنين حرارتهاي شديدي نبودند.

خورشيد و سيارات حدود 4.6 بيليون سال پيش از ابرهاي گازي موسوم به سحابي خورشيدي بوجود آمدند.

اين" قرص برافزايش" از يك ناحيه داخلي داغ و يك ناحيه بيروني سرد كه يخ مي توانست در آنجا دوام پيدا بيابد تشكيل شده بود. 

ممكن است كاني هاي حرارت بالائي كه در نمونه هاي غبار ستاره اي يافت شدند در ناحيه داخلي يعني محلي كه حرارت از 1.000 درجه سانتيگراد تجاوز مي كرد شكل گرفته باشند.  

سپس ، پديده اي مي بايد آنها را به سمت ناحيه سردي كه دنباله دارها در آن متولد مي شدند حمل كرده باشد. اين ناحيه كمربند كوپر ناميده مي شود.

دونالد برآون لي كه دانشمند ارشد ماموريت غبار ستاره اي است مي گويد" اينها داغ ترين كاني هاي يافت شده در سردترين منطقه و در "سيبري سامانه خورشيدي" مي باشند.  

اطلاعات بيشتر : http://news.bbc.co.uk/1/hi/sci/tech/4801968.stm

مدارگرد تجسسی مريخ (MRO) مرحله ای بسيار حساس از ماموريت خود برای استقرار در مداری بيضوی حول سياره سرخ را به سلامت پشت سر گذاشته است.

اين کاوشگر ظرف شش ماه آينده به تدريج از ارتفاع خود خواهد کاست تا در موقعيت مطلوب برای آغاز مطالعات علمی خود قرار گيرد. "ام آر او" که روز دوازده اوت 2005 به فضا پرتاب شده بود، سطح مريخ و اتمسفر آن را با دقت و موشکافی بی سابقه ای بررسي خواهد کرد. موتور فضاپيما در ساعت 21:24 به وقت گرينويچ، زمانی که به بخش جنوبی سياره نزديک می شد، روشن شد تا از سرعت آن کاسته شده و فرصت برای تسخير آن توسط جاذبه مريخ فراهم شود.

در حدود 20 دقيقه بعد، "ام آر او" هنگام گذر از پشت سياره و قرار گرفتن در سايه، به جای انرژی خورشيدی به باطری هايش متوسل شد که با يک دوره سکوت دلهره آور برای کنترل کننده های زمينی ناسا همراه بود. با برقراری مجدد تماس راديويی پس از نيم ساعت، تيم ماموريت "ام آر او" در آزمايشگاه رانش جت در شهر پاسادنای کاليفرنيا نفس راحتی کشيدند. جيم گراف، مدير پروژه ام آر او پيش از آغاز مانور حساس اين فضاپيما گفت: "مريخ به ما ياد داده است که هيچگاه زيادی به خود اعتماد نکنيم. دو عدد از چهار مدارگرد اخير ناسا که به مريخ فرستاده شده در اين مرحله از كار افتاده اند. مريخ غيرقابل پيش بينی است."

اين کاوشگر به سه ماهواره ديگر که در مدار سياره سرخ می گردند ملحق می شود: "مارس گلوبال سروير" و "مارس اوديسه" هر دو متعلق به ناسا و ماهواره اروپايی "مارس اکسپرس". "ام آر او" اکنون در مداری بيضوی دور مريخ که تکميل آن 35 ساعت طول می کشد و دورترين نقطه آن از سطح 44 هزار کيلومتر است دور می زند.

مرحله بعدی برای اين ماموريت تنگ کردن حلقه گردش فضاپيما به دور مريخ است به طوری که وارد مداری به ارتفاع 400 کيلومتری از سطح سياره که سير آن تنها دو ساعت طول می کشد شود. البته اين فرآيند شش ماه زمان می برد و مرحله ای حساس است که اگر با دقت انجام نشود ممکن است فاجعه به بار آورد و باعث نابودی مدارگرد شود. در ماه نوامبر 2006، زمانی که ام آر او در مدار ايده آل قرار گرفت، ماموريت علمی دو ساله اش آغاز خواهد شد. اين فضاپيما حامل شش ابزار علمی است و گنجينه ای غنی از اطلاعات را درباره سياره سرخ به زمين مخابره خواهد کرد. ام آر او به بررسی جو مريخ، مطالعه مواد معدنی حاوی آب روی سطح آن و همچنين کاوش سطوح زيرين سياره در جستجوی يخ برخواهد آمد. اين مدارگرد همچنين دوربين هايی حمل می کند که عکس هايی با نمای نزديک از سطح برخواهد داشت.

دکتر متيو گنگ، از امپريال کالج لندن، می گويد: "مدارگردهای قبلی می توانستند اجرامی به بزرگی يک اتوبوس دو طبقه را روی سطح مريخ مشاهده کنند. اما اين فضاپيما قادر به مشاهده اشيايی به اندازه يک ميز شام خواهد بود ." "اين بدان معنی است که ما قادر خواهيم بود چيزهايی مثل يک چشمه کوچک آب داغ که در سطح می جوشد را ببينيم، البته اگر چنين چيزی وجود داشته باشد. همچنين ممکن است قادر به مشاهده چيزهايی مثل صخره های بزرگی باشيم که ممکن است برای کاوشگرهايی که قرار است در آينده روی سطح مريخ فرود آيند خطرناک باشند." تيم ماموريت ام آر او در ناسا می گويد اطلاعاتی که اين مدارگرد تهيه خواهد کرد 10 برابر مجموع اطلاعاتی است که ماموريت های قبلی جمع آوری کرده اند.

اطلاعات بيشتر http://mars.jpl.nasa.gov/mro

 دانشمندان موفقيت جديدي را در رصدخانه "سرو پارانال" در شيلي جشن گرفتند. آنان با ايجاد اولين ستاره  مصنوعي در نيمکره  جنوبي آسمان ،اخترشناسان را قادر ساختند تا با جزئيات دقيق تري به مطالعه کيهان بپردازند. اين ستاره مصنوعي که با ليزر ايجاد شده است، در نهايت به ايجاد سيستم هاي اپتيکي جديدي مي انجامد که قادرند اثرات جو بر تصاوير گرفته شده در تمام نقاط آسمان را حذف کنند.

در ۲۸ ژانويه امسال، پرتويي از نور ليزر با توان بالا که از "يپون" ،چهارمين تلسکوپ ۲/۸ متري VLT در شيلي، تابش مي شد، ستاره اي مصنوعي را در آسمان و در فاصله  ۹۰ کيلومتري سطح زمين ايجاد کرد. با وجود آنکه اين ستاره ۲۰ برابر کم نورتر از کم نورترين ستاره  قابل رصد با چشم غير مسلح است ،براي سيستم هاي اپتيکي به اندازه ي کافي پرنور است تا بتوان به کمک آن اثرات جو را اندازه گيري و تصحيح کرد.وقوع اين اتفاق با شادي و اشتياق شديد افراد در اتاق کنترل يکي از پيشرفته ترين ابزار هاي نجومي جهان مواجه شد.

   پس از يک ماه تلاش و با همکاري کارکنان رصدخانه ي "پارانال" ،ليزر VLT پرتويي واضح و زيبا به قطر ۵۰ سانتي متر را در آسمان منتشر کرد."اين واقعه آغاز دوره ي جديدي از فعاليت سيستم هاي تصحيح اپتيکي براي سازمان فضايي اروپا محسوب مي شود."

   عموما ،وضوح تصاوير گرفته شده توسط تلسکوپ هاي زميني به دليل اثرات جو محدود است.اين اثر با استفاده از "اپتيک تصحيحي" تلسکوپ را قادر مي سازد تا تصاوير بسيار واضح مانند تصاوير گرفته شده از فضا در اختيار ما قرار دهد.به اين معنا که اجرام نجومي با دقت بيشتري بررسي خواهند شد و همچنين ستاره ها و اجرام کم نور تري را مي توان مشاهده کرد.براي انجام تصحيحات اپتيکي ،دانشمندان به يک ستاره ي راهنما و نسبتا پرنور در نزديکي منطقه ي در حال بررسي نياز دارند.براي انجام اين کار ،آنان با استفاده از ليزري بسيار قوي ،ستاره اي مصنوعي را در زمان لازم و در هر نقطه ي دلخوه از آسمان ايجاد مي کنند.

   اين پرتو ليزر که با طول موج مشخصي تابش مي شود باعث مي شود تا اتم هاي سديم موجود در جو زمين که در ارتفاع ۹۰ کيلومتري قرار دارند شروع به تابش کنند.منبع اين ليزر در آزمايشگاهي در زير رصدخانه قرار داشته و پرتو قوي ليزر توسط فيبري مخصوص به تلسکوپ تابش کننده منتقل مي شود.

   پس از موفقيت اوليه ،دانشمندان اين گروه ۱۲ روز به آزمايش و تصحيح تصاوير گرفته شده توسط ستاره ي مصنوعي جديد پرداختند."ريچارد ديويس" ،مدير پروژه ي ارتقاي منبع ليزر در موسسه ي "ماکس پلانک" مي گويد:"موفقيت اين پروژه در اين زمان کوتاه کار بسيار بزرگي بوده و قطعا بدون تلاش شبانه روزي اعضاي اين گروه در چند سال اخير امکان پذير نمي بود."

   قسمت دوم اين پروژه در بهار سال آينده با هدف بهتر کردن عملکرد اين سيستم قبل از ارائه ي آن به منجمين در سرتاسر دنيا انجام خواهد شد.اين تجربه به پيشرفت نسل بعدي تلسکوپ ها (تلسکوپ هاي بسيار عظيم که بين ۳۰ تا ۶۰ متر قطر دارند) کمک بسزايي خواهد کرد.

برگرفته از nojum

آيا تا كنون به آينده بسيار دور اين جهان فكر كرديد؟ تصور شما از بسيار دور چيست؟ من از 50000 سال آينده سخن مي گويم. آيا مي توانيد اين بعد زماني را تصور كنيد؟ آيا تا كنون به فكر افتاده ايد كه در 50000 سال آينده چه رخ خواهد داد؟ سرانجام نسل بشر به كجا خواهد رفت؟ چه كساني در آن صده خواهند زيست و آيا در آن زمان جهان كنوني ما وجود خارجي دارد يا خير؟
ژان مارك فيليپ دانشمند فرانسوي از آن دسته از انسانها است كه به طور جدي به چنين مسائلي فكر كرده است. او مبتكر طرحي به نام KEO است كه بر اساس آن قرار است در سال 2006 ماهواره كوچكي كه حامل پيام انسانهاي معاصر به انسان هاي 50000 سال آينده است به مدار زمين ارسال شود. KEO قابليت حمل پيامهايي در بيشينه 6000 حرف از تمامي 6 ميليارد ساكن كره زمين به همراه اطلاعات جامعي از عكس هاي اقوام مختلف بشر و يك دايره المعارف كامل و نيز قطعه اي الماس كه نقشه DNA انسان بر روي آن حك شده و در داخل آن قطره اي از خون انسان? نمونه اي از آب دريا خاك زمين و هواي جو قرار دارد را دارا مي باشد.
اين ماهواره در ارتفاع 1800 كيلومتري به دور زمين خواهد چرخيد و پس از 50000 سال به زمين بازخواهد گشت. تمامي تدابير براي اينكه در هنگام بازگشت صدمه اي به ماهواره وارد نشود انديشيده شده است. اطلاعات مورد نظر بر روي DVD هاي خاصي كه در مقابل اشعه مقاوم هستند ذخيره مي شوند همچنين روش ساخت دستگاه DVD خوان نيز در ماهواره قرار داده خواهد شد!
آيا شما هم مايليد پيام خود را براي موجودات 50000 سال بعد ثبت كنيد؟ پس هم اكنون به سايت  http://www.keo.org  برويد و پيغام خود را ارسال كنيد. همچنين در صفحه اول مي توانيد با كليك بر روي پرچم ايران اطلاعاتي را به زبان فارسي در خصوص اين پروژه كسب كنيد. بد نيست در پيام با طول عمر پنجاه هزار ساله خود نامي از اين وبلاگ هم ببريد هم ببريد!!

دكتر "مايك گريفين" اين خبر را پس از نشستي با روساي ساير آژانس‌هاي فضايي درگير در احداث "آي.اس.اس" اعلام كرد.

ناسا تا پيش از حادثه كلمبيا مي‌گفت تكميل فرآيند ساخت نيازمند ‪۲۸‬ پرواز شاتل است.

اما گريفين اكنون مي‌گويد، مي‌توان اين پروژه را با تنها ‪ ۱۶‬پرواز تا پيش از بازنشستگي شاتل‌ها در سال ‪ ۲۰۱۰‬كامل كرد.

اگر چه قبلا ناسا اعلام كرده بود انجام تحقيقات علمي در كنار پيش بردن برنامه ساخت اين ايستگاه از برنامه‌هاي فضا نوردان است، اما براساس برنامه كنوني ديگر وقتي براي انجام پژوهش علمي باقي نمي‌ماند.

كليه ‪ ۱۶‬پرواز فقط براي ارسال و مونتاژ قطعات مختلف كه با هزينه بسيار بالا توسط آژانس‌هاي فضايي ژاپن، روسيه و اتحاديه اروپا ساخته شده است انجام خواهد شد.

علاوه بر اين دكتر گريفين براي تامين هزينه تكميل اين ايستگاه ‪۶۰‬ ميليارد پوندي مجبور بوده است برخي از برنامه‌هاي علمي ناسا را معلق يا به كل لغو كند.

منتقدان نگرانند كه "آي.اس.اس" حتي پس از تكميل، هرگز براي انجام تحقيقات و آزمايش‌هاي جدي به كار گرفته نشود.

تصویر پایین بزرگترن و مفصل ترین تصویری محسوب می شود که هابل طی این سالها از کهکشان بزرگ مارپیچی تهیه کرده است .

تصویر بزرگتر

اگر کهکشان راه شیری ما در آیینه دیده شود احتمالا چیزی مانند کهکشان مارپیچی M100 خواهد بود که 60 میلیون سال نوری از ما فاصله دارد.

دکتر "هنريک اسپون" از دانشگاه کورنل مي گويد:"ما از کشف اين بلور هاي ظريف و کوچک در مرکز يکي از بي ثبات ترين مناطق عالم ،بسيار شگفت زده هستيم.اين بلور ها به راحتي از بين مي روند اما در اين مورد ،ظاهرا اين بلور ها توسط ستارگان پرجرم ،سريع تر از روند ناپديد شدن ،در حال توليد هستند."

   اين کشف نهايتا در فهم روند تحول کهکشان ها و به خصوص کهکشان راه شيري که در چندين ميليارد سال آينده با کهکشان آندرومدا ترکيب خواهد شد ،کمک بزرگي خواهد کرد.

   دکتر "لي آرموس" از مرکز علمي اسپيتزر ناسا و موسسه فن آوري کاليفرنيا در پاسادنا مي گويد:"تصور ما بر اين است که طوفاني از غبار در مرکز کهکشان هاي در حال ترکيب در حال شکل گيري است.اين بلور هاي سيليکاتي در اين طوفان قرار گرفته و در نهايت به صورت پوششي عظيم از غبار و شيشه در اطراف هسته هاي کهکشان ها قرار مي گيرند."

   سيليکات ها ،مانند شيشه،براي تبديل شدن به بلور به گرما نياز دارند.اين ذرات جواهر مانند در کهکشان راه شيري ، در مقادير کم و در اطراف بعضي از ستاره ها مانند خورشيد يافت مي شوند.اين ذرات بر روي زمين ،بر روي سواحل شني برق مي زنند و در شب ،برخورد اين ذرات همراه با ذرات ديگر با جو را مي توان مشاهده کرد.اخيرا اين ذرات توسط تلسکوپ اسپيتزر درون دنباله دار TEMPEL۱ (که سفينه ي DEEP IMPACT با آن برخورد کرده است) نيز ديده شده است.

    کهکشان هايي که اين بلور ها به وفور در آنها يافت مي شود تفاوت عمده اي با کهکشان ما دارند.در درون اين کهکشان ها که "کهکشان هاي فوق نوراني فروسرخ" (ULTRALUMINOUS INFRARED GALAXIES)   (ULIRGS) ناميده مي شوند ،مقادير بسيار عظيمي از اين بلور هاي سيليکاتي يافت مي شوند. با وجود آنکه تعدادي از اين نوع کهکشان ها به طور واضح رصد نشده اند ، بيشتر موارد کشف شده از دو کهکشان مارپيچي در حال ترکيب تشکيل شده اند.هسته ي ترکيبي اين نوع کهکشان ها مملو از ستارگان پرجرم ،پرنور و کم سن مي باشد.در مرکز بعضي از آنها نيز سياهچاله هاي بسيار پرجرم وجود دارد.

   اختر شناسان بر اين عقيده اند که بلور هاي سيليکاتي در مرکز اين نوع کهکشان ها (ULIRGS) ،توسط ستاره هاي پرجرم ايجاد مي شوند.بر اساس تحقيقات دکتر اسپون و تيم او، اين ستاره هاي پرجرم ،بلور ها را قبل و همچنين در هنگام وقوع انفجار هاي ابر نواختري در فضا پخش مي کنند.اما اين بلور هاي ظريف براي مدت طولاني دوام نمي آورند.ذرات پرتاب شده توسط انفجار هاي ابر نواختري به اين بلور ها برخورد کرده و آنها را بمباران مي کنند.نتيجه ي اين بمباران ،گرم شدن بلور ها و در نهايت ذوب شدن و تبديل آنها به موادي بدون شکل است.تمام اين اتفاقات در بازه ي زماني کوتاهي صورت مي گيرد.

   دکتر اسپون اين پديده را به شکلي ساده بيان مي کند:"دو کاميون حامل آرد را در نظر بگيريد که در يک خيابان و در جهت مخالف هم در حال حرکتند.اگر اين دو کاميون با هم برخورد کنند ،براي مدتي کوتاه ابري سفيد بر روي خيابان تشکيل مي شود.با استفاده از تلسکوپ اسپيتزر ،ما برخورد و ترکيب دو کهکشان و تشکيل ابري موقتي از بلور هاي سيليکاتي را مشاهده مي کنيم."

   طيف سنج فرو سرخ تلسکوپ اسپيتزر ،اين بلور هاي سيليکاتي را در ۲۱ کهکشان از ۷۷ کهکشان بررسي شده (که همه از نوع ULIRGS بوده اند)  يافته است.اين ۲۱ کهکشان در محدوده ي ۲۴۰ ميليون تا ۹/۵ ميليارد سال نوري از ما قرار دارند و در تمام مناطق آسمان پخش شده اند.اين کهکشان ها در زمان مناسب رصد شده و در نتيجه بلور ها در آنها مشاهده شده اند.اما در ۵۶ کهکشان ديگر ،اين بلور ها در آينده ي نزديک ايجاد خواهند شد.

برگرفته از nojum

اين دسته از ستارگان به تپ اختر ها شبيه هستند اما اين ستارگان پرتودهي كوتاهي از خود توليد مي كنند كه اين پرتودهي بسيار كوتاه و در بازه زماني ميلي ثانيه است.    اين تيم با استفاده از تلسكوپ راديويي، ستاره اي را كشف كردند كه پرتودهي آن به صورت فلاش هاي كوتاه مدت و سريع مي باشد(حدود يك صدم ثانيه). و تمام مدتي كه اين ستاره قابل ديدن است حدود يك دهم ثانيه در روز مي باشد.

ستاره شناسانى كه در جست وجوى حيات فرازمينى هستند اكنون ليست كوتاهى از مكان هايى كه مى بايد تلسكوپ هاى خود را به سمت آنها نشانه بروند، تهيه كرده اند.

 دانشمندان مى گويند اين مكان ها شامل ستاره هاى نزديكى هستند كه به دليل اندازه، سن و تركيب مناسب سياره هايى مشابه زمين دارند كه به دور آنها مى چرخند. اين ستاره شناسان طى جلسه «انجمن آمريكا براى اعتلاى علم» گفتند كه كاهش سرمايه گذارى فدرال باعث شده كه سازمان هاى خصوصى اولين كسانى باشند كه در صورت وجود حيات فرازمينى موفق به كشف آن شوند. دكتر «مارگارت ترنبول» اخترشناس موسسه Carnegie واشينگتن يك ليست كه شامل ده ستاره اصلى است را تهيه و ارائه كرده است. ستاره هاى اشاره شده در ليست اولين اهدافى خواهند بود كه توسط «سياره ياب زمينى» سازمان ناسا جست وجو مى شوند. اين سياره ياب سامانه اى از دو رصدخانه مدارگرد است كه پرتاب آن براى سال ۲۰۲۰ برنامه ريزى شده است. «ترنبول» مى گويد: «چهارصد ميليارد ستاره در كهكشان وجود دارند و مسلماً ما قصد نداريم كه سياره ياب را به سوى تمامى آنها نشانه گيرى كنيم.» بنابراين «ترنبول» از طرف سازمان ناسا و موسسه «جست وجو براى هوش فرازمينى» كه به طور مستقل براى آن سرمايه گذارى شد ليست خود را به ستاره هايى محدود كرد كه سياره هايى داراى آب مايع به دور آنها مى گردند. وى اضافه مى كند: «ما قصد داريم كه اين سياره هاى قابل سكونت را با چشم خودمان مشاهده كنيم. بنابراين ستاره ها نبايد خيلى درخشان باشند زيرا ممكن است درخشش زياد باعث مبهم شدن سياره ها شود.» احتمالاً ستاره هاى متغير كه خنك تر و گرم تر مى شوند شرايط مساعدى براى  ايجاد و حفظ حيات ندارند. بنابراين اين نوع ستاره ها و ستاره هايى كه خيلى جوان و يا پير هستند نيز در اين ليست جا داده نشدند.
برخى از ستاره ها آنقدر گازى هستند كه نمى توانند سياره هايى مانند زمين را خلق كنند زيرا زمين حاوى مقدار زيادى فلز است. تعداد ديگرى از ستاره ها داراى همراهان بسيار بزرگ هستند. گرانش اين همراهان در شرايط يكنواخت و ثابت مورد نياز براى تكامل حيات تداخل ايجاد مى كند و بنابراين كانديداهاى مناسبى نيستند.
• ليست ۱۰ ستاره اصلى
يكى از ستاره هايى كه در اين ليست قرار دارد «Pegasus 51» (اسب بالدار) است. اخترشناسان سوئيسى در سال ۱۹۹۵ گزارش دادند اولين سياره را در وراى سامانه خورشيدى ما رديابى كرده اند كه به دور «Pegasus 51» مى چرخد. اين سياره يك غول شبيه مشترى است.
يكى ديگر از ستارگان «Sco 18» است كه در صورت فلكى عقرب قرار دارد و بسيار شبيه خورشيد است. «epsilon Indi A» ستاره ديگرى است كه درخشش آن يك دهم خورشيد است. «alpha Centauri B» كه عضوى از نزديك ترين سامانه خورشيدى به سامانه ماست از ديگر كانديداهاست. به گفته «ترنبول»: «حقيقت اين است زمانى كه به اين سامانه هاى خورشيدى قابل سكونت نگاه مى اندازيم واقعاً سخت است كه آنها را رتبه بندى كنيم. من اطلاعات كافى در مورد هر كدام از اين ستاره ها ندارم تا بگويم كدام يك بهترين كانديداست.» اما دكتر «كارول كلى لاند» از دانشگاه كلرادو استدلال مى كند كه اخترشناسان با جست وجو به دنبال سياره هايى كه بسيار شبيه زمين هستند تحقيقات خود را محدود مى كنند.
وى مى گويد: «در واقع من فكر مى كنم كه ما مى بايد به دنبال حياتى باشيم كه براى ما شناخته شده نيست.»
وى در ادامه مى گويد كه حيات در روى كره زمين
- بر اساس DNA كه از اجزاى اصلى مشخصى ساخته شده- آنقدر مشابه است كه احتمالاً از يك منشاء مجزا به وجود آمده است. «كارول» اضافه مى كند كه ممكن است حيات در مكانى ديگر از اجزا و تركيبات متفاوتى ساخته شده باشد و يا اينكه از ساختار كاملاً متفاوتى برخوردار باشد.

به هر سو از آسمان كه نگاه مي كنيم تابشهاي پراكنده اي از تشعشع پرتو ايكس پس زمينه را مي بينيم. اما اين تشعشع از كجا منشا مي گيرد؟ 

اختر شناسان رصد خانه پرتو ايكس چاندرا را براي 23 روز طي يك دوره 2 ساله به سمت قسمتي از آسمان نشانه رفته اند و 600 منبع را مشخص و تعيين كردند.  

اين تابش  در واقع تابش پس زمينه نيست بلكه تشعشع پرتو ايكسي است كه از صدها ميليون سياهچاله فوق حجيم كه مشابه آن در مركز كهكشان راه شيري  قرار دارد گسيل مي شود.  

نيل براندت ، پروفسور اختر شناسي و اختر فيزيك مي گويد" ما تلاش كرديم تا آماري از تمامي سياهچاله را تهيه كنيم و بدانيم كه شكل آنها چگونه است. ما همچنين قصد داشتيم تا چگونگي رشد سياهچاله ها را طي تاريخ كيهان مشخص و اندازه گيري كنيم."

پژوهشگران نگاه و رصد خود را روي گسيلهاي پرتو ايكس متمركز كردند زيرا نواحي اطراف سياهچاله ها پرتوهاي ايكس و نور مرئي منتشر مي كنند. ماهيت نافذ پرتوهاي ايكس شيوه مستقيمي را براي تشخيص ساهچاله ها فراهم مي آورد. 

براندت اضافه مي كند" ما سياهچاله هاي فوق حجيم فعالي را در مركز كهكشانهاي بزرگ پيدا كرديم. كهكشان ما نيز در مركز خود سياهچاله اي دارد كه اندازه آن معادل 2.6 ميليون جرم خورشيدي است. امروزه سياهچاله كهكشان ما فعال نيست ولي احتمال مي دهيم كه در گذشته فعال بوده است."     آنچه كه پژوهشگران به آن دست يافتند اين است كه تعداد سياهچاله هاي فوق حجيم بيشتر از انتظار قبلي اخترشناسان است. اين پژوهشگران همچنين دريافتند كه سياهچاله ها به گونه اي متفاوت از آنچه كه آنها قبل از رصدهاي چاندرا تصور مي كردند تكامل يافته اند. با ملاك قرار دادن 600 سياهچاله اي كه چاندرا موفق به يافتن آنها شد ، براندت اين نظر و پيشنهاد را مطرح مي كند كه حدود 300 ميليون سياهچاله فوق حجيم در كل گستره آسمان وجود دارد.   

اطلاعات بيشتر : http://www.universetoday.com/am/publish/glimpse_at_universe.html?2022006

کاسینی در جديدترين عكس خود سه قمر دیون ، پرومتئوس و اپیمدئوس را در یک خط شکار کرد.

پس از  صد روز که  از آغاز مسافرت فضاپیمای ونوس اکپرس می گذرد این فضاپیما برای اولین بار موتور اصلی خود را در فضا به کار انداخت.آزمایش موتور اصلی یک گام بحرانی در ماموریت محسوب می شود که اگر این مرحله با موفقیت روبرو نشود فضاپیما از ادامه ماموریت خود باز می ماند .زیرا فضاپیما باید سرعت خود را تنظیم کند تا در مدار مورد نظر به دور سیاره قرار گیرد .احتراق موتور در نیمه شب 17 فبریه در ساعت 00:27 به وقت جهانی انجام شد و پس از سه ثانیه موتور به کار افتاد و پس از روشن شدن موتور فضا پیما سرعت خود را به 3 متر بر ثانیه تغییر داد.یک ساعت بعد داده های دریافت شده توسط پایگاه هدایت زمینی ( واقع در آتنا ، استرالیا ) نشان داد که عملیات با موفقیت و مطابق آنچه انتظار انجام شده است . مهندسان آژانس فضایی اروپا برای بررسی عملکرد موتور در حال تجزیه و تحلیل داده های ضبط شده از عملیات می باشند.

اين سامانه نويافته كاملا از سامانه خورشيدي ما متفاوت است زيرا تمامي سيارات سامانه ما و خورشيد آن در يك جهت مي چرخند. ممكن است كه اين سامانه از دو ابر متفاوت مواد شكل گرفته باشد كه در جهت هاي مخالف گردش مي كردند.   

آنتوني رميجان از رصدخانه ملي ستاره شناسي راديوئي مي گويد" اين اولين باري است كه اختر شناسان يك چنين پديده اي را مشاهده مي كنند. اين بدين معني است كه پروسه بوجود آمدن سياره ها پيچيده تر از آن است كه قبلا تصور مي شد." رجيمان و همكار وي ، جان هاليس از مركز پرواز فضائي گودارد سازمان ناسا در گرين بلت با استفاده از آرايه بزرگ راديو تلسكوپ موسسه ملي علوم موفق به كشف اين سامانه شدند.

اطلاعات بيشتر: http://www.universetoday.com/am/publish/backwards_planets.html?1522006