سفر کوتاه دکتر فیروز نادری به ايران به دليل مشکلي اضطراري در سفر فضاپيماي جديد ناسا به مريخ (MRO)  تا سال آينده به تعويق افتاد.

پیام دکتر فیروز نادری در رابطه با تعویق سفر به ایران

پس از 27 سال، با شور و اشتیاقی فراوان در آستانه سفری به کشورم قرار داشتم تا نه تنها با خانواده ام دیدار کنم بلکه بتوانم با جوانان کشورم و سازمانهای علمی پیشرو در تهران و شیراز به گفتگو بنشینم.

در این مدت واکنشها و لطف  مردمی که به نوعی مخاطبان سفر من به شمار می رفتند و به ویژه  دانش جویان ، اساتید دانشگاه، و اصحاب رسانه مرا در بر گرفت . با وجود این زندگی همواره آنگونه که ما می خواهیم به پیش نمی رود.

رخ دادن اتفاقی که در حوزه مسولیتی من قرار داشت ( و در باره یکی از کاوشگرهای عازم سیاره مریخ بود) ، مرا ناچار به حضور مستقیم در لس آنجلس و در نتیجه لغو سفرم کرد.

من مایلم در این فرصت از جمعی که وقت با ارزششان را صرف برنامه ریزی و هماهنگی  این سفر کردند تشکر و قدردانی کنم به ویژه از پرفسور وفایی از دانشگاه صنعتی شریف، پرفسور مدرس از دانشگاه تهران و پرفسور ریاضی و پرفسور براتی از دانشگاه شیراز. همچنین مایلم سپاسگذاری خود را ازگروهی از روزنامه نگاران علمی  بسیار خوب کشور ، به ویژه بابک امین تفرشی ، سردبیر ماهنامه نجوم، پوریا ناظمی ، از روزنامه جام جم و سیاوش صفاریان پور از شبکه 4 سیما ابراز کنم که جزییات تمام جزییات این سفر را بررسی کردند.

 امیدوارم به زودی همه شما را ملاقات کنم

همه شما با  محبتی که نسبت به من روا داشتید در قلب من جای دارید.

با بهترین آرزوها

فیروز نادری

لس آنجلس

چهارشنبه 22 فوریه

از پشت دوربین های دوچشمی و تلسکوپ های کوچک به نظر می رسد سراسر ماه پر از دهانه های کوچک و بزرگ است. وقتی ماه به شکل هلال است، نزدیکی های مرز سایه - روشن بهترین جا برای رصد است چون اطراف این مرز سایه کوه ها و دهانه های ماه بلندتر و بهتر دیده می شوند. اما وقتی ماه کامل است برخی دهانه ها که از خط سایه روشن دورند شکل تازه ای می گیرند، از آنها رگه های روشنی بیرون زده است. در این تصویر دو دهانه رگه دار معروف دیده می شود: کپرنیک در بالا چپ و تیکو در پایین راست. این رگه ها حاصل از فرود موادی است که در زمان برخورد به وجود آورنده دهانه هایشان از سطح ماه جدا شده اند. دهانه های رگه دار از جوان ترین دهانه های ماه هستند. این عکس با یک تلسکوپ شکستی 7 اینچی، CCD SBIG ST10E و فیلتر H-آلفا طی یک نوردهی یک هزارم ثانیه ای گرفته شده است.

برگرفته از nojum

 گروهي بين المللي به رهبري "فرانک مارچيس" از دانشگاه برکلي ،از طريق رصد هاي انجام شده به وسيله ي رصدخانه ي "کک" در هاوايي ،ترکيب و چگالي سيارک پاتروکلوس را بررسي و به شباهت بسيار زياد آن به دنباله دارها پي بردند.ترکيبات اين سيارک که چگالي آنها کمتر از آب است بيشتر از يخ آب تشکيل شده اند.

سيارک هاي تروا که پاتروکلوس نيز يکي از آنهاست ، دسته اي از سيارک ها هستند که بر روي مدار مشتري ، ۶۰ درجه عقب تر و ۶۰ درجه جلوتر از اين سياره حرکت کرده و به دور خورشيد مي گردند.محل قرار گرفتن اين سيارک ها ، نقاط پايدار (نقاط لاگرانژي) سيستم مشتري-خورشيد هستند.نظريه پردازان بر اين باورند که سيارک هاي تروا در ابر اوليه منظومه شمسي و هم زمان با بقيه ي اجرام صلب اين منظومه شکل گرفته اند.تاکنون ، بيش از هزار عدد از اين سيارک ها کشف شده اند.اين سيارک ها نسبتا کم نور و کوچک هستند و اين باعث مي شود تا مطالعه بر روي آنها حتي از طريق بزرگ ترين تلسکوپ هاي موجود بر روي زمين مشکل گردد.

    فن آوري جديدي که در آن از ليزرهاي سديم براي تصحيح تصاوير گرفته شده از روي زمين و حذف اثر جو بر روي اين تصاوير استفاده مي شود ، دانشمندان را قادر ساخته است تا کشف اخير را انجام دهند.اين فن آوري که "اپتيک ليزري ستاره" (LGS-AO) ناميده شده است ، جزئيات دقيقي را از سيارک ها براي دانشمندان آشکار مي سازد.اين سيستم که بر روي تلسکوپ ۱۰ متري کک نصب شده، اثرات جو بر روي تصاوير گرفته شده از آسمان را به خوبي حذف کرده و بهترين تصاوير فروسرخ را تهيه مي کند.

   دکتر "ديويد لومينيان" ،سرپرست عمليات علمي سيستم LGS-AO در رصدخانه ي کک مي گويد:" تلسکوپ هاي فضايي ابزارهاي فوق العاده اي براي رصد اجرام دوردست منظومه شمسي مي باشند.اما تلسکوپ هاي بزرگ بر روي زمين که با اين فن آوري مجهز شده اند ، هم توانايي جمع آوري نور بيشتري دارند و هم جزئيات دقيق تري از اجرام دور دست را نشان مي دهند.اين فن آوري که بر روي تلسکوپ هاي زميني نصب مي شود ، به ما امکان مي دهد تا اجرام کوچک تر و کم نورتري را در منظومه شمسي مشاهده کنيم.مانند سيارک پاتروکلوس يا اجرام دورتر از پلوتون.با استفاده از اين فن آوري جديد ،اکتشاف هاي متعددي در آينده نزديک صورت خواهند گرفت." 

دانشمندان در گذشته ، سيارک پاتروکلوس را به عنوان يک جسم به قطر ۱۵۰ کيلومتر مي شناختند اما رصد هاي اخير به وسيله ي تلسکوپ شمالي "جميني" در هاوايي نشان داده است که اين سيارک از دو جسم تقريبا هم اندازه تشکيل شده است و در اصل يک سيستم دوتايي است.گروه تحقيقاتي به رهبري دکتر مارچيس ، قطر اين اجسام را ۷۰ و ۷۶ کيلومتر اندازه گيري کردند.اين دو جسم به دور مرکز جرم خود با دوره تناوب ۴ روز در گردشند و فاصله ي آنها از يکديگر ۶۸۰ کيلومتر است.اسامي اين دو جسم به نام قهرمانان داستان ايلياد هومر انتخاب شده اند.نام اين مجموعه دوتايي، پاتروکلوس ،نام بهترين دوست آشيل ،قهرمان يوناني در جنگ تروا و مهم ترين شخصيت داستان ايلياد هومر است.

   دانشمندان بر اين عقيده اند که تعداد سيارک هاي تروا تقريبا با تعداد سيارک هاي موجود در کمربند سيارک ها در بين مدار مريخ و مشتري برابر است.اما مطالعه ي اين اجرام به علت کم نور بودن آنها بسيار دشوار است.دکتر مارچيس مي گويد:" سيستم LGS-AO موفقيت بزرگي در رصدهاي انجام شده از روي سطح زمين به شمار مي رود.با چنين قابليتي ، ما مي توانيم اجرام بسيار کوچک و دور منظومه شمسي را بررسي کنيم."

   از آنجا که برخورد اجرام کوچک با يکديگر در منظومه شمسي تنها هنگامي رخ مي دهد که سرعت اجسام بسيار بالا باشد و چنين برخوردهايي ،خرده سنگ ها و غبار فراوان از خود به جاي مي گذارند ، احتمال اينکه سيارک پاتروکلوس بدين طريق شکل گرفته باشد بسيار اندک است.پس اين سوال اساسي مطرح مي شود که چنين سيارکي با ماهيت دوتايي چگونه به وجود آمده است.

  بر اساس نتايج بررسي هاي اخير بر روي اين سيارک ، دانشمندان نظريه هايي در مورد شکل گيري اين سيارک در منظومه شمسي اوليه و در حدود چهار نيم ميليارد سال پيش ارائه کرده اند.پاتروکلوس مي تواند همانند اجرام موجود در کمربند کويي پر (منطقه اي از منظومه شمسي در خارج مدار نپتون) در زمان شکل گيري منظومه شمسي به وجود آمده باشد.شبيه سازي ها نشان مي دهند که سيارات گازي غول پيکر در اوايل پيدايش منظومه شمسي به سمت خارج حرکت کرده و اجرام موجود در نزديک خود را از صفحه ي منظومه شمسي پاک کرده اند.در اين ميان ، تعدادي از اين اجرام در نقاط پايدار سيستم مشتري-خورشيد (نقاط لاگرانژي) به دام افتاده اند.نقاط لاگرانژي مناطقي از يک مدار مي باشند که در صورت قرار گرفتن جسم سوم در آنها ،اين اجسام تا ابد پايدار مانده و به دور مرکز جرم مشترک سه جسم مي گردند. 

   داستان پاتروکلوس از اين نيز پيچيده تر است : هنگامي که پاتروکلوس ميليارد ها سال پيش به گرانش فوق العاده عظيم مشتري برخورد کرد ،نيروهاي گرانشي قوي اين سياره مي تواند اين سيارک را به دو نيم کرده باشد.به اين اثر "شکاف جذر و مدي" مي گويند.

   دکتر مارچيس  مي گويد:"پاتروکلوس شباهت هايي به سيارک هاي دوتايي در نزديکي زمين از خود نشان مي دهد.سيارک هاي دوتايي نزديک به زمين بر اثر نزديک شدن به يک سياره و به علت اثر "شکاف جذر و مدي" به دو نيم شده اند.نتايج نشان مي دهند که يک سيارک تروا مانند سيارک پاتروکلوس نيز مي تواند به همين شکل و بر اثر نزديک شدن به مشتري نصف شده باشد.اين داستان براي سيارک هاي دوتايي موجود در کمربند سيارک ها که اجزاي آنها معمولا با يکديگر هم اندازه نيستند برقرار نيست."

برگرفته از nojum

دكتر فيروز نادري دانشمند ايراني و يكي از مديران ارشد سازمان فضايي ناسا پس از 27 سال طي هفته هاي اينده به ايران سفر خواهد كرد.

دو ستاره «تبعيدى» با سرعت زياد در حال خارج شدن از كهكشان راه شيرى هستند تا براى هميشه آن را ترك كنند. اخترشناسان با استفاده از رصدخانه چندآئينه اى آريزونا دو ستاره را كشف كرده اند كه از كهكشان راه شيرى تبعيد شده اند. اين ستاره ها با سرعتى بيش از يك ميليون مايل در ساعت در حال حركت به خارج از كهكشان هستند. اين سرعت آن قدر بالاست كه امكان بازگشت آنها وجود ندارد.
«وارن براون» از مركز اختر فيزيك هاروارد- اسميتسونين۱ مى گويد: «اين ستاره ها «مطرود» هستند و از كهكشان شان بيرون انداخته شدند و اكنون در ميان اقيانوسى از فضاى بين كهكشانى سرگردان شده اند.»
«براون» و همكارانش اولين تبعيدى ستاره اى را در سال ۲۰۰۵ ردگيرى كردند. گروه هاى اخترشناسى اروپايى نيز دو تبعيدى ديگر را شناسايى كردند كه ممكن است يكى از آنها از كهكشان همسايه به نام ابر بزرگ ماژلانى منشأ گرفته باشد. كشف اخير تعداد كل تبعيدى ها را به پنج ستاره رسانده است.
«براون» مى گويد اين ستاره ها نوعى جديد از اجرام نجومى را تشكيل مى دهند: ستاره هاى تبعيدى كه در حال ترك كهكشان هستند.
اخترشناسان گمان مى كنند كه حدود هزار ستاره تبعيدى در كهكشان راه شيرى وجود دارد. در مقايسه، اين كهكشان صد ميليارد ستاره را در خود جاى داده كه جست وجو براى تبعيدى ها را مشكل تر از «پيدا كردن سوزن در انبار كاه» مى كند. «مارگارت گلر» كه در اين تحقيق شركت دارد، مى گويد: «كشف اين دو تبعيدى جديد نه از روى خوش شانسى بود و نه اتفاقى. ما براى يافتن آنها آسمان را به طور هدفمند جست وجو كرديم. ما با درك منشاء آنها پى برديم كه كجا مى بايد آنها را پيدا كنيم.»
يك فرضيه عنوان مى كند كه ستاره هاى تبعيدى ميليون ها سال پيش از مركز كهكشانى به بيرون پرتاب شدند. هر كدام از آنها بخشى از يك سيستم ستاره دوتايى بود. وقتى يك سيستم دوتايى به يك سياهچاله موجود در مركز كهكشان نزديك مى شود، گرانش شديد سياهچاله با يك كشش قوى اين سيستم دوتايى را از هم جدا مى كند. سپس يكى را شكار مى كند و ديگرى را به شدت و با سرعتى بسيار زياد به سمت بيرون پرتاب مى كند. ستاره هايى كه به تازگى كشف شده اند از نوع كم عمر هستند و حدود چهار برابر خورشيد حجم دارند. ستاره هاى مشابه زيادى در ميان مركز كهكشانى وجود دارند كه فرضيه چگونگى به وجود آمدن تبعيدى ها را تائيد مى كنند.

«آوى لويب» فرضيه پرداز مركز اخترفيزيك هاروارد- اسميتسونين مى گويد: «مدل هاى رايانه اى نشان مى دهند كه ستاره هاى پرشتاب طبيعتاً در نزديكى مركز كهكشان به وجود مى آيند. ما مى دانيم كه دوتايى ها وجود دارند و اينكه مركز كهكشان يك سياهچاله فوق العاده پرجرم را در خود دارد. بنابراين، ستاره هاى تبعيدى به طور اجتناب ناپذير زمانى به وجود مى آيند كه دوتايى ها خيلى به سياهچاله نزديك مى شوند.»
اخترشناسان برآورد مى كنند كه به طور ميانگين هر صدهزار سال يك ستاره از مركز كهكشان به بيرون پرتاب مى شود. شانس مشاهده اين نوع ستاره در لحظه پرتاب شدن بسيار كم است. بنابراين، جست وجو براى يافتن نمونه هاى بيشترى از اين تبعيدى ها مى بايد ادامه يابد تا شرايط بسيار شديد مركز كهكشان و چگونگى دخالت اين شرايط در شكل گيرى ستاره هاى پرشتاب شناخته شوند.
ويژگى هاى ستاره هاى تبعيدى سرنخ هايى در مورد منشاء آنها فراهم مى آورند. براى مثال، اگر يك خوشه ستاره به طور دوار به درون سياهچاله مركزى كهكشان راه شيرى حركت مى كند، پس ممكن است ستاره هاى زيادى به طور تقريباً همزمان به خارج پرتاب شوند. تمامى ستاره هاى پرشتاب مركز كهكشان را در زمان هاى متفاوت ترك كرده اند، بنابراين شاهدى براى تبعيد «انبوه» وجود ندارد.
ستاره هاى پرشتاب همچنين نگرشى بى نظير از ساختار كهكشان فراهم مى آورند. «گلر» مى گويد: «اين ستاره ها طى دوران عمر خود بيشتر گستره كهكشان را سير مى كنند. اگر بتوانيم حركت آنها در عرض آسمان را اندازه گيرى كنيم قادر خواهيم بود در مورد شكل كهكشان راه شيرى و چگونگى توزيع ماده تاريك اسرارآميز به كشفياتى دست بيابيم.»
اگر چه اين دو ستاره نويافته با سرعت فوق العاده بالايى در ميان فضا حركت مى كنند اما بسيار دورتر از زمين قرار دارند و به همين دليل حركت آنها فقط با تجهيزات اخترشناسى پيشرفته قابل ردگيرى است.
اين تحقيقات در مجله Astrophysical Journal Letters منتشر خواهند شد.
پى نوشت:
۱- مركز اخترفيزيك هاروارد-اسميتسونين كه تلاش و همكارى مشترك بين رصدخانه اخترفيزيك اسميتسونين و رصدخانه كالج هاروارد است در كمبريج قرار دارد. دانشمندان اين مركز به شش بخش تحقيقاتى سازمان دهى شده اند كه منشأ، تكامل و سرنوشت نهايى كيهان را مورد مطالعه قرار مى دهند. 

 در اين مورد ، يک کوتوله  سرخ از جلو يک ستاره  پس زمينه عبور و در نقش يک عدسي گرانشي عمل کرد. گرانش اين کوتوله سرخ مقداري از نور ستاره  زمينه را به سمت زمين هدايت کرد و باعث شد تا ستاره پس زمينه سه برابر پرنورتر به نظر رسد و سپس در بازه  زماني يک ماه و نيم دوباره نور آن کم شود و به حالت عادي بازگردد. سياره موجود به دور کوتوله  سرخ به صورت يک عدسي دوم عمل کرد و باعث شد تا کوتوله سرخ به مدت ۳۰ ساعت به مقدار بسيار جزئي پرنورتر به نظر رسد. در اصل پديده  همگرايي گرانشي دو بار، يک بار توسط کوتوله  سرخ و بار دوم توسط سياره  موجود در اطراف کوتوله سرخ، اتفاق مي افتد.

گروه OGLE ،جويندگان ريز عدسي هاي گرانشي، به سرپرستي "آندرزي اودالسکي" از رصدخانه  دانشگاه ورشو در لهستان ، براي اولين بار متوجه شد که ستاره  پس زمينه مدتي کوتاه پرنور و سپس کم نور مي شود.OGLE اين موضوع را به اطلاع دو گروه ديگر به نام هاي PLANET و MOA رساند و هر سه گروه شروع به بررسي ستاره توسط تلسکوپ ها در سرتاسر دنيا کردند. آنان افزايش واضحي را در روشنايي ستاره تشخيص دادند. هنگامي که ستاره  زمينه در حال کم نور شدن بود ، گروه ها پرنور شدن و کم نور شدن کوتوله سرخ در يک بازه ۳۰ ساعته که توسط سياره موجود در اطراف آن ايجاد شده بود را مشاهده کردند. اين سياره سپس OGLE-۲۰۰۵-BLG-۳۹۰Lb ناميده شد. گروه PLANET به سرپرستي "ژان فيليپ بوليو" از موسسه اخترفيزيک پاريس حساس ترين و مهم ترين رصد ها را در اين کشف در تاريخ ۹ و ۱۰ اوت انجام دادند.

   "اسکات گادي" از مرکز اخترفيزيک هاروارد-اسميت سوني و محقق پديده  همگرايي گرانشي مي گويد:"وجود اين سياره بسيار بديهي است و در اطلاعات به دست آمده از چندين رصد قابل تشخيص است."

   متاسفانه ، روش همگرايي گرانشي ،سياره و ستاره  مادر را فقط  با استفاده از گرانش آنها تشخيص مي دهد. تنها چيزي که مي توان در مورد آنها گفت اين است که اين سيستم در حدود ۲۲۰۰۰ سال نوري در جهت مرکز کهکشان از ما فاصله دارد و سياره در حدود ۶/۲ واحد نجومي (فاصله زمين تا خورشيد) از ستاره مادر فاصله دارد. يعني اگر اين سياره در منظومه شمسي ما قرار داشت در کمربند سيارک ها واقع مي شد و به احتمال زياد داراي دوره تناوب ۱۰ سال به دور ستاره ي مادر است.از آنجا که ستاره فقط يک درصد انرژي تابشي خورشيد را تابش مي کند، اين سياره بايد دماي سطحي در حدود ۲۲۰- درجه سانتي گراد داشته باشد که به طور قطع براي وجود حيات بر روي آن بسيار سرد است.

   "بوليو" مي گويد:"در حالي که دو سياره  ديگر کشف شده توسط همگرايي گرانشي چند برابر جرم مشتري را دارند، کشف سياره اي با ۵ برابر جرم زمين -که بسيار سخت تر از کشف سيارات پر جرم تر است- نشانه آن است که اين سيارات کم جرم نسبتا فراوان هستند."

   يکي از اعضاي تيم PLANET ، "ديويد بنت" از دانشگاه "نوتر دام" مي گويد:"اگر سيارات هم جرم مشتري به اندازه سيارات کم جرم فراوان بودند ، با توجه به مشکل تر بودن کشف سيارات کم جرم ، تا به حال تعداد بسيار بيشتري از سيارات پر جرم (هم جرم مشتري) بايد کشف مي شدند." اين کشف به اين معناست که ستارگان کم جرم مانند کوتوله هاي سرخ به احتمال بسيار زياد داراي سيارات کم جرم تري نيز هستند. اين نتيجه ،پيش بيني هاي نظريه پردازان در مورد شکل گيري سيارات را تاييد مي کند.

همگرايي گرانشي در حال حاضر تنها روش براي يافتن سيارات فراخورشيدي با جرمي در حدود جرم زمين است."گادي" مي گويد:"قدرت اين روش در فقط پيدا کردن سيارات نيست.قدرت اين روش در اين است که اخترشناسان را قادر مي سازد تا اطلاعات مفيدي از سيستم هاي سياره اي بيابند و سياراتي را که با هيچ يک از روش هاي ديگر قابل تشخيص نيستند ،کشف کنند."

سه گروه انجام دهنده  اين تحقيق از ۷۳ اخترشناس با ۱۲ مليت مختلف تشکيل شده اند. کشف سياره  قبلي توسط پديده  همگرايي گرانشي با مشارکت مستقيم منجمان آماتور در نيوزلند انجام شد. با وجود اين ، کشف جديد به طور کامل با استفاده از اطلاعات حرفه اي انجام شده است. گادي مي گويد:"اين سياره نيز مي توانست توسط منجمان آماتور تشخيص داده شود."

برگرفته از nojum

رصد های جدید چندرا از کهکشان مارپیچی NGC 5746  ، هاله ی بسیار گرمی از گاز را آشکار کرد که این کهکشان را احاطه کرده است.

تازه ترین رصد های انجام شده توسط تلسکوپ فضایی چندرا ی ناسا از کهکشان پرجرم NGC 5746  ، هاله ی بسیار گرمی از گاز و غبار را آشکار کرد که اطراف این کهکشان را پوشانده و آن را احاطه کرده است .این هاله ی گازی از هر قسمت این کهکشان که از لبه دیده می شود 60000 سال نوری فاصله دارد.در این کهکشان هیچ نشانه ای از فعالیت های شدید در نواحی هسته ای وجود ندارد و هیچگونه روند غیر عادی شکل گیری ستارگان در آن مشاهده نمی شود . با این حساب این  "هاله ی داغ" در اثر خروج گاز از کهکشان بوجود نیامده است.

درژانويه سال 2005 توسط ميك برون و همكاران او در انستيتيوتكنولوژي كاليفورنيا آمريكا كشف شد . اين شي كه در آن سوي سياره پلوتو در كمربند كوپر واقع شده است بحث وجدل هاي زيادي را در بين اخترشناسان در به شمار آوردن آن به عنوان دهمين سياره منظومه شمسي ايجاد كرده است ناتواني دانشمندان به علت مشكلات ناشي از بازتابش نورخورشيد ازسطح اين شي موجب شد تا دانشمندان نتوانند قطر يوبي313 را اندازه گيري كرده  و به صراحت نظر خود را مبني بر سياره شمردن اين شي اعلام  كنند بالاخره بعد از ماهها سعي و تلاش نظر آن دسته از دانشمندان كه ادعا دارند اين شي تازه كشف شده در آن سوي منظومه شمسي يك سياره است با نتايج اخترشناسان آلماني به تائيد رسيد  فرنك برتولدي Frank Bertoldi از دانشگاه Bonn وهمكاران او به اين واقعيت كه 2003 UB313 واقعا از پلوتو بزرگتر است دست يافتند آنها قطر يوبي 313 را 700 كيلو متر بزرگتر از پلوتو برآورد كردند با اين حساب اگر معيار ما در سياره پنداشتن يك شي كه بدور خورشيد مي گردد  قطر آن باشد  بايد اين شي تازه كشف شده را با قطعيت به عنوان دهمين سياره منظومه شمسي به حساب بياوريم چرا كه يوبي 313 از حجمي فراتر از پلوتو برخوردار است.

در اين تصوير قطر زمين (12800 كيلومتر ) قطر ماه (3500 كيلو متر ) قطر قمر پلوتو charon (1200كيلو متر)قطر پلوتو(2300كيلومتر) و قطر يوبي313 (3000 كيلو متر ) را مي توانيد با هم مقايسه كنيد.

ماه گذشته محققين مركز اختر فيزيك هاروارد و اسميتسونيان در كمبريج اعلام كردند كه براي نخستين بار اولين نمونه سياهچاله هاي جرم متوسط را درون يك كهكشان فعال يافته اند. اين تحقيق طي دويست و هفتمين نشست انجمن اخترشناسي آمريكا ارائه شد.

جي ويليام شوپف زيست ديرين شناس دانشگاه لس آنجلس و كاليفرنيا بهمراه همكاران خود موفق به تهيه تصاوير 3 بعدي از سنگواره هاي شده اند كه مربوط به 650 تا 850 ميليون سال قبل مي باشند و درون سنگها سالم باقي مانده اند.  ممكن است اين دستاورد براي بررسي سنگهائي كه كاوشگران طي ماموريتهاي فضائي آينده به زمين مي آورند مورد استفاده قرار گيرد. شوپف مي گويد اين تكنيك كه "ميكروسكپي روبشگري ليزي كانفوكال و طيف نمائي رامان  " نام دارد به دانشمندان اين توانائي را مي دهد تا با نگاه به سنگواره هاي موجود در ميان سنگها به جستجوي نشانه هائي از زندگي -مانند ديواره هاي سلولهاي ارگانيكي- بپردازند.

 شوپف كه همچنين زمين شناس ، ميكروبيولوژيست و شيمي-زمين شناس ارگانيكي دانشگاه كاليفرنيا –لس آنجلس است مي گويد" ديدن سنگواره هائي كه از لحاط اركانيگي در ميان سنگها سالم مانده اند و مشاهده آنها با استفاده از تصاوير سه بعدي بسيار شگفت انگيز است. بدست آوردن بينشي از زيست-شيمي ارگانيسمهائي كه تقريبا يك بيليون سال پيش زندگي مي كردند بسيار مشكل است ؛ اما تكنيك جديد اين بينش را فراهم مي آورد. ميكروسكپي كانفوكال به ما كمك مي كند تا سلولها را مشاهده كنيم و طيف نمائي رامان ساختار شيميائي را براي ما آشكار مي كند.

اين پژوهش در شماره ماه ژانويه مجله "Astrobiology" بچاپ رسيد.  

اطلاعات بيشتر : http://www.universetoday.com/am/publish/3d_fossil_imaging.html?122006

ششصد و پنجاه سال نوري دورتر از زمين و در صورت فلكي دلو (Aquarius )، يك ستاره مرده كه باندازه زمين است با سرسختي قصد ندارد كه پهنه آسمان را با آرامش ترك كند.

در حال مرگ ، اين ستاره مقادير عظيمي از گاز داغ و تشعشع فوق بنفش شديد از خود به درون فضا پرتاب مي كند تا جرمي تماشائي بنام "چرخ اختري (سحابي سياره نما)" را خلق كند.

ستاره مرده كه يك كوتوله سفيد ناميده مي شود بشكل يك نقطه داغ سفيد در مركز تصوير ديده مي شود. تمامي مواد گازي رنگي كه در تصوير ديده مي شوند زماني قسمتي از اين ستاره مركزي بودند. اما اين مواد در خلال پرتابهاي ناشي از مرگ ستاره و گذار به كوتوله سفيد از ستاره جدا شدند. تشعشع فوق بنفشي كه اين كوتوله سفيد رها مي سازد مولكولهاي محيط اطراف را از درون به سمت خارج گرم و ناپايدار مي سازد.

مانند يك اجاق برقي كه به آرامي از قسمت مركزي شروع به گرم شدن مي كند ، گرم ترين و داغ ترين مولكولهاي گازي بصورت باريكه هاي آبي رنگ در مركز سحابي ديده مي شوند. گذار به مولكولهاي خنك تر و پايدار تر به وضوح و با تغيير رنگ گاز از آبي داغ به زرد داغ ديده مي شود.

اين پديده آسماني "سحابي حلزوني (Helix) نام دارد.

اطلاعات بيشتر :

http://spaceflightnow.com/news/n0601/24star

تصویر جدید و زیبای فضاپیمای کاسینی ناسا از قمر کوچک و یخیی زحل ، اپیمدئوس

اپیمدئوس تنها 116 کیلومتر قطر دارد و کاسینی این تصویر کم نور از اپیمدئوس را هنگامی گرفت که این قمر یخی و کوچک در حال پنهان شدن در پشت اتمسفر زحل بود.

این تصویر توسط دوربین narrow-angle کاسینی در نور مرئی و در تاریخ 20 دسامبر 2005 گرفته شده است.کاسینی در هنگام تهیه این تصویر 3/2 میلیون کیلومتر از اپیمدئوس و 2/2 میلیون کیلومتر از زحل فاصله داشته است.مقیاس این تصویر 14 کیلومتر در هر پیکسل برای اپیمدئوس و 13 کیلومتر در پیکسل برای زحل می باشد.

اطلاعات بیشتر در مورد ماموریت کاسینی – هویگنس

تیم عکس برداری کاسینی

تصویر بزرگتر

 

منبع خبر : JPL

برگرفته از parssky

“راجير ويندهورست” از دانشگاه ايالتي آريزونا و عضو يكي از دو گروه انجام دهنده ي اين تحقيق مي گويد:“با بررسي كهكشان هاي دوردست در “تصوير فرا ژرف هابل”(HUDF) ، اولين مدارك در مورد ارتباط بين رشد سياهچاله هاي بسيار پرجرم و تركيب كهكشان ها به دست آمده است. سياهچاله ها از طريق جذب و بلعيدن ستارگان ، غبار و گاز رشد مي كنند. هنگامي كه دو كهكشان با يكديگر تركيب مي شوند اين نوع اجرام بيشتر در دسترس سياهچاله هاي مركزي قرار مي گيرند. دو تيم تحقيق كننده روي اين موضوع نتايج كار خود را در كنفرانس خبري در دهم ژانويه كه در 207 امين جلسه ي انجمن نجوم آمريكا در شهر واشنگتن برگزار شد ، اعلام كردند.

  سياهچاله جسمي بسيار پرجرم است كه به دليل جرم بالاي خود و چگالي بسيار زياد آن تمايل به بلعيدن تمام اجرام موجود در اطراف خود را دارد. بر اساس يك نظريه، در مركز كهكشان ها ابر سياهچاله هايي وجود دارند كه باعث مي شوند تا كهكشان به شكل منسجم در بيايد و به دور  سياهچاله بچرخد.بررسي هاي جديد نشان مي دهند كه اين ابر سياهچاله ها بر اثر تركيب دو كهكشان و بلعيدن مقدار بيشتري ماده ، بزرگ تر مي شوند و رشد مي كنند.ب ه اين عمل “تغذيه ي سياهچاله” مي گويند.

'افق های جديد' هرچند سريعترين سفينه ای است که تاکنون ساخته شده، بيش از نه سال طول می کشد تا مسير مورد نظر را طی کند.هدف سفينه ۷۰۰ ميليون دلاری 'افق های جديد' جمع آوری اطلاعاتی درباره سرمنشا پيدايش پلوتو و ماه های آن است و اميد می رود به کاوش ها بر روی هاله يخی که اين منطقه از فضا را پوشانده و به کمربند کويپر موسوم است، ياری رساند.اين منطقه که دورتر از نپتون واقع شده احتمالا مملو از ده ها هزار شی يخی است که در فضايی بين ۳۰ تا ۵۰ برابر فاصله زمين و خورشيد پخش هستند.

بعضی از ستاره شناسان می گويند پلوتو اساسا يک سياره واقعی نيست و بجای آن بايد در ميان همين اشيا يخی دسته بندی شود که به هنگام تشکيل منظومه شمسی بوجود آمده اند.به گفته يکی از مقامات ناسا، "آنچه ما الان از پلوتو می دانيم يک صفحه هم نمی شود. کتب علمی بعد از تکميل اين ماموريت دوباره نويسی خواهند شد".

استفن لوری از دانشگاه کويين بلفست در ايرلند شمالی معتقد است که اين ماموريت می تواند اطلاعات بيشتری درباره پلوتو و قمرهايش در اختيار دانشمندان قرار دهد.آقای لوری به بی بی سی گفته است: "تفاوت های فاحش در سطح اين سياره می تواند نشان دهد که منظومه شمسی بر اثر يک تصادم واحد بوجود نيامده است. احتمالا برخی از سياره های کوچکتر با قدرت جاذبه خود اشيا را دور خود جمع کرده اند".ناسا اکنون با پرتاب 'افق های جديد' تا پيش از ۳ فوريه موفق خواهد شد اين سفينه را در موقعيتی قرار دهد تا بتواند با استفاده از قوه جاذبه مشتری سرعتش را افزايش دهد.با توجه به موفقيت ناسا در پرتاب فضاپيما تا پيش از اين تاريخ، 'افق های جديد' می تواند سريعتر به پلوتو برسد و احتمال ناکامی ماموريتش کاهش خواهد يافت.اين افزايش سرعت به 'افق های جديد' اجازه می دهد تا در ژوئيه ۲۰۱۵ به سياره پلوتو برسد. اگر فضاپيما بدون کمک قوه جاذبه مشتری راهی اين سفر دور و دراز می شد احتمالا پنج سال ديرتر به پلوتو می رسيد.پلوتو در سال ۱۹۳۰ بوسيله Clyde Tombaugh ستاره شناس آمريکايی کشف شد.