در 25 دي ماه سال 1383(14 ژانويه 2005) كاوشگر هويگنس(Huygens) توانست از لايه هاي جو تيتان بگذرد و بر سطح آن فرود بيايد كه مدت زمان اين هبوط 2ساعت و 28 دقيقه بود. هويگنس نخستين كاوشگر ساخت بشر است كه در دورترين نقطه از كره زمين، فرود آمده است.  در قسمتي از اين ماموريت كه طرح مشتركي بين ESA، NASA و ISA (سازمان فضايي اوروپا، امريكا و ايتاليا) بود، كاوشگر هويگنس از ماهواره مادر، كاسيني جدا و به سمت تيتان فرستاده شد. و اين كاوشگر در طول مدت فرود خود بر قمر تيتان توانست قدرت باد اين قمر را محاسبه كند و همچنين از مولكول هاي تشكيل دهنده جو آن نمونه گيري كند. دانشمندان معتقدند كه ساختار شيميايي جو تيتان شبيه جو زمين در 4000 ميليون سال پيش مي باشد، و اين داده ها از اين كاوشگر مي تواند كليدي براي حل معماي آغاز حيات در كره زمين باشد.

   هويگنس تصاويري را از سطح تيتيان گرفته است كه جو نارنجي گونه آن را نشان مي دهد و همچنين برخي از اين تصاوير از ارتفاع كمتر از 40كيلومتري گرفته شده است.اين تصاوير نشان مي دهند كه سطح تيتان توسط جريان هاي مايعي (كه احتمالا جريان هاي متان هستند) فرسايش يافته اند.

    از حدود 260 دانشمند و بيش از 10.000 متخصص و مهندس براي طراحي، ساخت و تكميل اين پروژه استفاده شده است. جان پير لبرتون(Jean-Pierre Lebreton) يكي از دانشمندان اين پروژه مي گويد :" ساخت اين پروژه در حدود 2 دهه به طول انجاميد و در اين ماموريت از توانايي هاي علمي و تكنولوژي محدودي برخوردار بوديم. اما بلاخره دانشمندان و مهندسان با استفاده از مهارت و هوش خود توانستند اين محدوديت ها را پشت سر بگذارند و اين پروژه را با موفقيت به اتمام برسانند ."    ماموريت كاسيني-هويگنس(Cassini-Huygens) طرح مشتركي از سه سازمان فضايي ناسا(NASA)، اوروپا(ESA) و ايتاليا(ISA)  مي باشد كه قرار است به مدت چهار سال از ابتداي شروع كار خود به ماموريت خود ادامه دهد.

اصل خبر در سايت ESA :

http://www.esa.int/esaCP/SEMVB6MZCIE_index_0.html

برگرفته از parssky

اين سفينه که 'افق های جديد' نام دارد قرار بود روز سه شنبه ۱۷ ژانويه، از کيپ کاناورال در فلوريدا توسط موشک اطلس ۵ به فضا پرتاب شود که به علت هوای نامساعد به چهارشنبه موکول شد.

'افق های جديد' هرچند سريعترين سفينه ای است که تاکنون ساخته شده، بيش از نه سال طول می کشد تا مسير مورد نظر را طی کند.مخالفان فعاليت های هسته ای تظاهرات کوچکی را به منظور ابراز مخالفت با اين سفينه ۳۳ کيلويی که با سوخت پلوتويوم حرکت می کند براه انداخته اند.هدف سفينه ۷۰۰ ميليون دلاری 'افق های جديد' جمع آوری اطلاعات از پلوتو و ماه های آن است و اميد می رود به کاوش ها بر روی هاله يخی که اين منطقه از فضا را پوشانده و به کمربند کويپر موسوم است، ياری رساند.اين منطقه که دورتر از نپتون واقع شده احتمالا مملو از ده ها هزار شی يخی است که در فضايی بين ۳۰ تا ۵۰ برابر فاصله زمين و خورشيد پخش هستند.بعضی از ستاره شناسان می گويند پلوتو اساسا يک سياره واقعی نيست و بجای آن بايد در ميان همين اشيا يخی دسته بندی شود که به هنگام تشکيل منظومه شمسی بوجود آمده اند.

به گفته يکی از مقامات ناسا، "آنچه ما الان از پلوتو می دانيم يک صفحه هم نمی شود. کتب علمی بعد از تکميل اين ماموريت دوباره نويسی خواهند شد".

قوه جاذبه

استفن لوری از دانشگاه کويين بلفست در ايرلند شمالی معتقد است که اين ماموريت می تواند اطلاعات بيشتری درباره پلوتو و قمرهايش در اختيار دانشمندان قرار دهد.آقای لوری به بی بی سی گفته است: "تفاوت های فاحش در سطح اين سياره می تواند نشان دهد که منظومه شمسی بر اثر يک تصادم واحد بوجود نيامده است. احتمالا برخی از سياره های کوچکتر با قدرت جاذبه خود اشيا را دور خود جمع کرده اند".اگر ناسا 'افق های جديد' را پيش از ۳ فوريه به فضا بفرستد، اين سفينه در موقعيتی قرار خواهد گرفت تا بتواند با استفاده از قوه جاذبه ژوپيتر در يک مانور سرعتش را افزايش دهد.در اين صورت سفينه 'افق های جديد' می تواند سريعتر به پلوتو برسد و احتمال ناکامی ماموريتش کاهش خواهد يافت .اين افزايش سرعت به 'افق های جديد' اجازه می دهد تا در ژوئيه ۲۰۱۵ به سياره پلوتو برسد. در غير اينصورت اين سفر حداقل تا ۲۰۱۸ به طول خواهد انجاميد .پلوتو در سال ۱۹۳۰ بوسيله Clyde Tombaugh ستاره شناس آمريکايی کشف شد.

منبع خبر : BBC News
برگرفته از parssky

دانشمندان با استفاده از كاوشگر اشعه ايكس “روسي” ، ستاره اي را يافته اند كه در حال چرخش به دور يك سياهچاله متوسط مي باشد. اين دسته از سياهچاله ها (با جرم متوسط) كه ناتواني در تاييد وجود آنها در حدود يك دهه موجب نارضايتي دانشمندان شده بود ، تا به حال تنها در نظريه ها موجود بودند. با كشف اين ستاره و دوره تناوب چرخش آن به دور سياهچاله ، دانشمندان در حال حاضر يك قدم بسيار مهم در راه محاسبه ي جرم سياهچاله به پيش رفته اند.مكان و دوره تناوب گردش ستاره نيز در نظريه اي اساسي در مورد توضيح چگونگي شكل گيري اين سياهچاله ها ،صدق مي كند.
تيمي به رهبري پروفسور “فيليپ كارت” از دانشگاه آيووا اين نتايج را در مجله ي “ساينس اكسپرس” اعلام كرده اند. اين نتايج همچنين در مقاله اي در تاريخ ۲۷ ژانويه در مجله ي “ساينس” چاپ خواهد شد.“كارت” مي گويد :“ما اين ستاره ي به ظاهر عادي را در مرحله اي استثنايي از تحولش پيدا كرديم.در مرحله اي نزديك به مرگ كه در آن ستاره منبسط شده و تبديل به غول سرخ مي شود.در نتيجه گاز اين ستاره در حال سرازير شدن به داخل سياهچاله و موجب نوراني شدن محدوده ي سياهچاله مي شود.ما با پشتكار فراوان و كمي شانس موفق يه كشف اين ستاره شده ايم.”

سياهچاله جسمي بسيار چگال با نيروي گرانشي بسيار قوي مي باشد كه هيچ چيز ، حتي نور ، نمي تواند از دام نيروي گرانشي فوق العاده قوي آن فرار كند.منطقه اي كه در آن سياهچاله واقع شده است هنگامي روشن و نوراني مي شود كه جرمي به آن نزديك شده و در دام ميدان گرانشي آن بيفتد.در اثر اين نزديكي ، دماي اين جرم افزايش يافته تا جايي كه از خود نور تابش مي كند.اين نور قبل از رسيدن جرم به مرزهاي گرانشي سياهچاله تابش مي شود (آخرين تابش هاي اين جرم كه پس از آن نور جرم نمي تواند از ميدان گرانشي سياهچاله فرار كند) به “افق رويداد” معروف است.
در كهكشان ما سياهچاله هاي بسيار زيادي با جرمي در حدود جرم يك ستاره (در حدود چند جرم خورشيد) موجودند.اين سياهچاله ها از فروريزش ستاره هايي با جرم بسيار زياد شكل مي گيرند.در مركز اكثر كهكشان ها ، سياهچاله هايي با جرم چند ميليون تا چند ميليارد خورشيد قرار دارد و در منطقه اي به وسعت منظومه ي شمسي واقع شده اند.دانشمندان به طور دقيق از نحوه ي شكل گيري اين سياهچاله ها (كه در مركز كهكشان ها قرار دارند) مطلع نمي باشند ، اما به نظر مي رسد كه اين اجسام پرجرم از فروريزش مقادير زيادي از گازهاي اوليه ي هستي شكل گرفته باشند.
دكتر “جين سوانك” دانشمند پروژه ي كاوشگر “روسي” در مركز فضايي گودارد ناسا مي گويد :“در دهه ي گذشته ،ماهواره هاي بسياري شواهدي از وجود سياهچاله هايي با جرم ۱۰۰ تا ۱۰.۰۰۰ برابر جرم خورشيد به دست آورده اند.تا به حال بحث در مورد چگونگي شكل گيري و جرم اين سياهچاله ها بوده اما اكنون “روسي” به ما بينش جديدي از اين اجرام داده است.”
از آنجا كه سياهچاله هاي با جرم متوسط منابع بسيار روشني از اشعه ي ايكس مي باشند به اجرام “فوق نوراني اشعه ايكس” معروفند. در واقع ، بسياري از تخمين هاي انجام شده براي محاسبه ي جرم اين گونه از سياهچاله ها بر پايه ي شدت اشعه ي ايكس دريافت شده از اين اجرام مي باشد.تيم “كارت” از دانشگاه آيووا ، اندازه گيري هايي را انجام دادند كه مي تواند براي محاسبه ي مقدار جرم به روش مستقيم مفيد باشد.با استفاده از فيزيك ساده ي نيوتوني ، دانشمندان مي توانند جرم يك جسم را با توجه به دوره تناوب و سرعت اجرام دوران كننده به دور آن ، محاسبه كنند.
يكي از محققين اين گروه مي گويد:“ ما نوساناتي را با دوره تناوب ۶۲ روز در اشعه ايكس دريافت شده از محدوده ي سياهچاله يافتيم كه علت اين نوسانات ، دوره تناوب چرخش ستاره ي دوران كننده به دور سياهچاله بود.اندازه گيري سرعت حركت اين ستاره بسيار مشكل است چون ستاره در منطقه اي واقع شده است كه توسط غبار تاريك و محو مي شود.اين واقعه ، رصد ستاره و اندازه گيري سرعت آن توسط تلسكوپ هاي اپتيكي و فرو سرخ را مشكل مي سازد. اما هنوز دانستن دوره تناوب مداري ستاره بسيار كارساز است.”
اين سياهچاله ي متوسط به نام M۸۲ X-۱ ، يكي از اجرام “فوق نوراني اشعه ي ايكس” مي باشد كه در يك خوشه ستاره اي حاوي يك ميليون ستاره كه در منطقه اي به ابعاد ۱۰۰ سال نوري واقع شده اند ،قرار دارد.بر طبق نظريه اي اساسي ، بر اثر وقوع تعداد زيادي برخورد ستاره اي در منطقه اي مملو از ستاره (مانند خوشه ي ستاره اي كه M۸۲ X-۱ در آن قرار دارد) ، ستاره ي غول پيكري با عمر كوتاه ايجاد مي شود كه از فروريزش آن سياهچاله اي با جرم ۱۰۰۰ برابر جرم خورشيد پديد مي آيد. خوشه ي ستاره اي كه M۸۲ X-۱ در آن واقع شده است چگالي لازم براي ايجاد چنين سياهچاله اي را دارا مي باشد.
يك ستاره ي همدم عادي نمي تواند چنين تابشي (تابش اشعه ي ايكس در نزديكي M۸۲ X-۱) را در حوالي يك سياهچاله ايجاد كند. اما دوره تناوب ۶۲ روزه به اين معناست كه اين همدم بايد چگالي كمي داشته باشد.در نتيجه اين ستاره ، تنها مي تواند يك غول سرخ منبسط شده باشد كه جرم خود را يا نرخي بالا از دست مي دهد و تابش M۸۲ X-۱ را توليد مي كند.“كارت” مي گويد: “با بدست آوردن دوره تناوب ، ما تصوير معيني از يك دوتايي با سياهچاله اي متوسط را بدست آورده ايم.اين سياهچاله در خوشه اي با تعداد زيادي ستاره تشكيل شده و همدمي را نيز به سمت خود جذب كرده است.اين ستاره ي همدم سپس به مرحله ي غول سرخ رسيده و هم اكنون به دليل گسترش ستاره ي همدم و تامين ماده ي لازم براي ايجاد تابش ، اين مجموعه تبديل به يك منبع فوق نوراني اشعه ايكس شده است.”

برگرفته از nojum

چگونه ماده به سمت مركز كهكشان مي پيچد و به داخل دهان يك سياهچاله فوق حجيم راه پيدا مي كند؟ يك پژوهش جديد بهترين نگاه را از پيچش مرگ مواد به درون هسته يك كهكشان كه سياهچاله بزرگي را ميزباني مي كند فراهم آورده است. اين پژوهش عنوان مي كند كه حدود 200.000 سال طول مي كشد تا واريزه ها و خرده هاي كهكشاني سفر يكطرفه خود را از ميان نواحي داخلي كهكشان به سوي نيستي انجام دهند.

يك گروه بين المللي از دانشمندان به سرپرستي كامبيز فتحي در موسسه فن آوري روچستر با همكاري اختر شناسان در برزيل ، ايتاليا و شيلي حركات داخلي گاز اطراف هسته كهكشان NGC1097 را اندازه گيري كردند. اين گروه با استفاده از روشهاي پيشرفته طيف سنجي تلسكوپ جنوبي جميني در شيلي حركت ماده كه از بازوهاي دوار كهكشان به سمت مركز آن جريان دارد را اندازه گيري كردند. رصدهاي جديد 10 برابر بيشتر بر روي سياهچاله زوم شده اند تا ابرهاي ماده را در فاصله 10 سال نوري از مركز كهكشان ردگيري كنند. رصدهاي قبلي از ابرهاي گاز را در فاصله بين 100 و 1000 سال نوري از هسته كهكشان ردگيري كرده بودند.   

آقاي فتحي نتايج تحقيقات گروه را در دويست و هفتمين جلسه انجمن اختر شناسان آمريكا كه روز 19 دي 1384 در واشنگتن برگزار شد ارائه داد.فتحي مي گويد" اين اولين باري است كه دانشمندان توانستند جريان گاز را تا اين فاصله نزديك به يك سياهچاله بسيار حجيم در مركز يك كهكشان دنبال كنند. پژوهش گروه ما فرضيه هاي اصلي كه قبلا تائيد نشده بودند را تصديق كردند." اين گروه با استفاده از طيف سنجي دو بعدي حركت سرازير شدن مواد به سمت سياهچاله را اندازه گيري كردند.

اطلاعات بيشتر :  http://www.sciencedaily.com/releases/2006/01/060115175453.htm

سر آغاز داستان سفر این فضاپیما به سال ۱۹۵۰ میلادی باز می گردد؛ سالی که سیاره شناسی به اوج شکوفایی خود رسید. اما به راستی علت چه بود؟ در این سال ها سه نظریه بسیار جالب و نو مطرح شد. فرد ویپل نظریه "گلوله برفی های کثیف" را مطرح کرد (او در این نظریه برای اولین بار مطرح کرد که هسته دنباله دار ها صخره ای یخی با مقادیری غبار و خرده سنگ است شبیه به یک گلوله برفی که با مقداری گل مخلوط شده باشد). سپس یان اورت از وجود ناحیه ای در فاصله ۱۰۰۰۰ واحد نجومی خورشید سخن گفت و زادگاه دنباله دار های با دوره تناوب نسبتا بلند را به آنجا نسبت داد. اما سومین نظریه مربوط به جرارد کویی پر می شود. او از وجود تعدادی از اجرام ریز و درشت در فاصله ۳۰ تا ۵۰ واحد نجومی از خورشید خبر داد.

اما پلوتون، سیاره ای که در ژرفای فضا آرمیده است؛ سیاره ای که اغلب در فهرست رصدی با تجربه ترین رصدگر ها هم به چشم نمی خورد زیرا به طور میانگین ۳۹ واحد نجومی از خورشید فاصله دارد و این امر باعث شده است تا این سیاره بسیار کم فروغ جلوه کند.

اختر شناسان بنياد ملي علوم و دانشگاه كارديف انگلستان در جلسه اخير انجمن اخترشناسي آمريكا شواهد تازه اي در مورد ابر اسرارآميز هيدروژني موسوم به VIRGOHI 21 ارائه دادند.

شواهد عنوان مي كنند اين ابر كه در خوشه سنبله (Virgo) و در فاصله 50 ميليون سال نوري از زمين قرار دارد  يك كهكشان تاريك است كه نور ستاره اي منتشر نمي كند. آنها بر اين باورند كه اين كهكشان تاريك فاقد ستاره است و مقدار كمي هيدروژن خنثي در خود دارد كه امواج راديوئي منتشر مي كند.  نتايج رصدهاي اين اخترشناسان نه تنها به وجود يك كهكشان تاريك اشاره دارد بلكه راز طولاني همسايه آن كه بطور عجيبي كشيده شده است را توضيح مي دهد.

رصد هاي جديد كه با استفاده از راديو تلسكوپ سنتز وستربورك در هلند انجام شد نشان مي دهند كه گاز هيدروژن موجود در VIRGOHI 21  در حال چرخش است كه بيانگر وجود يك كهكشان تاريك با جرمي بيش از ده بيليون برابر جرم خورشيد است كه فقط 1 درصد آن هيدروژن و بقيه آن ماده تاريك مي باشد.

اما اين نتايج و شواهد تمامي اطلاعات آشكار شده در مورد اين ابر نيست. ممكن است اين نتايج معماي قديمي در مورد يك كهكشان نزديك را حل كند. كهكشان NGC 4254  با داشتن يك بازوي دوار كه بزرگتر از بقيه بازوها است يك كهكشان نامتقارن است. اين ناهمساني معمولا در نتيجه تاثير يك كهكشان مجاور است كه تا بحال كشف نشده بود. اين گروه از اختر شناسان بر اين باورند كه  VIRGOHI 21  عامل اين نامتقارني است. كهكشان تاريك با جدا كردن گاز NGC 4254  يك ارتباط موقت بين هر دو كهكشان ايجاد مي كند و باعث كشيده شدن بازوي كهكشان مارپيچي مي شود. با ادامه حركت VIRGOH1  ، هر دو كهكشان از هم جدا شده و بازوي غير عادي NGC 4254  به حالت اوليه باز مي گردد.اين گروه از اختر شناسان مي گويند كه VIRGOHI 21    يك كهكشان تاريك است. آنها اميدوارند كه با استفاده از ابزار جديد ALFA در رصد خانه Arecibo تعداد بيشتري از اين كهكشانها را كشف كنند.

جدید ترین شبیه سازی های کامپیوتری انجام شده در انستیتوی Carnegie نشان می دهد که برخلاف تصورات پیشین دانشمندان ، سیارت می توانند  در اطراف سیستم های ستاره ای دوتایی تشکیل شوند و به حیات خود در میان آنها ادامه دهند که با این حساب تعداد سیارات خارج از منظومه شمسی می بایست بسیار بیش تر از تصورات قبلی ما باشد.

تلسكوپ فضايي هابل هميشه يكي از سرامد ترين تلسكوپ ها بوده و تنها تلسكوپي بوده كه با تصاوير خود توانسته درك ما را از جهان متحول كند.اين تلسكوپ هميشه بهترين عكسها را باجزئيات باور نكردني براي دانشمندان گرفته است.يكي از اين تصاوير عكسي است كه به تازگي توسط اين تلسكوپ از سحابي جبار گرفته و از سوي ناسا منتشر شده است.اين اشفتگي كه درون اسمان حتي با چشم غير مسلح پيداست يكي از بهترين موضوعات نجومب براي بررسي ساختار ستارگان بوده و اسانترين جرمي كه با كمي صبر و حوصله مي توان از ان عكس زيبايي تهيه كرد.

در تصوير جديد اين سحابي مانند پرده اي زيبا ستارگان درون خود را براي ما اشكار مي كند.از متراكم ترين ستون هاي گاز داراي پيچ و خم گرفته تا گرد و غبارهايي رقيق و ستاره هاي سنگين و جوان كه با شكل خود باعث شكل اين چنيني سحابي شده و با نيروي زيادي پرتو هاي فرابنفش را ساطع مي كند.تصوير جديد مقياس بزرگتري از سحابي و جزئيات بي نظيري از سحابي را به نمايش گذاشته است. C.Robert Odell كه در دانشگاهي در Nashvilleتدريس مي كند در اين باره ميگويد:" تنها با تلسكوپ فضايي هابل مي توان چنين تصاويري را تهيه كردو درك خود را از جهان متحول سازيم."

ذر اين تصوير موزائيكي يك مليارد پيكسلي از تمام اجزاء هابل مانند دوربين پيشرفته هابل( (ACSودوربين سياره اي 2و دوربين نزديك كننده در امواج فروسرخ و طيف سنج قوي در يك زمان براي تصويربرداري استفاده شده است.در اين كاوش از دوربين پيشرفته هابل براي اشكارسازي 3000 ستاره استفاده شده كه برخي از انها در نور مرئي ديده نمي شدند درخشندگيشان يك صدم ستاره هايي بود كه در تصاوير قبلي ديده شده بودند.از ديگر كشفيات مي توان به كشف كوتوله هاي قهوه اي در اين سحابي نام برد.جالب تر از ان است كه بدانيد حتي كوتوله هاي قهوه اي دو تايي  در نور مرئي هم در اين تصوير ديده شده اند كه در دام گرانش هم گير افتاده و به دور هم در حال چرخش هستند. كوتوله هاي قهوه اي ستاره هايي بوده اند كه مراحل تولد را گذرانده اند ولي توانايي انجام همجوشي هسته اي( تبديل هيدروژن به هليوم و هليوم به عناصر ديگر) را در هسته خود نداشته اند و به اصطلاح" ستاره هاي نارس" هم ناميده مي شوند.

این تصویر توسط دوربین HRSC (High Resolution Stereo Camera ) فضاپیمای اروپایی مارس اکپرس تهیه شده است که یک دهانه برخوردی بزگ بیضی شکل را ناحیه Hesperia Planum مریخ نشان میدهد.

مارس اکپرس این تصویر را از آن  منطقه Hesperia Planum در طول جغرافیایی  35.3 جنوبی و عرض  118.7 شرقی  با توان تفکیک 16.7 متر در هر پیکسل تهیه کرده است . دهانه بر خوردی بیضی شکلی که در این تصویر دیده می شود 24.4 کیلومتر طول و 11.2 کیلومتر عرض دارد و عمیق ترین نقطه آن 650 متر زیر سطح مریخ قرار دارد.

مواد بیرون ریخته حاصل از این برخورد براحتی در لبه های  آن قابل مشاهده است که بیشترین تجمع مواد در قسمت های شمال غربی و جنوب شرقی می باشد . شکل این دهانه بر خوردی بسیار استثنایی می باشد .قسمت اعظم این دهانه به صورت مدور و گرد می باشد اما کشیدگی این دهانه حاصل زاویه برخورد کم سیارک و مریخ در هنگام بر خورد است . هرگاه به هنگام بر خورد سیارک با سطح سیاره ای زاویه ی  برخورد بسیار کوچک باشد دهانه ی برخوردی به صورت کشیده در می آید به نظر می رسد در مورد این تصویر سیارک به هنگام برخورد زاویه ای 10 در جه ای داشته است.

هفتم فوریه سال ۱۹۹۹ فضاپیمای غبار روب استار داست (Stardustغبار ستاره) در حالی راهی فضا شد که دانشمندان این ماموریت به هفت سال بعد می اندیشیدند، یعنی زمانی که کپسول حاوی ذرات یک دنباله دار برای نخستین بار در تاریخ کاوشهای فضایی به زمین باز گردانده می شد. هدف ماموریت استار داست ملاقات با دنباله دار ویلت-۲ بود. فضاپیما در دوم ژانویه سال ۲۰۰۴ به دنباله دار رسید و به کمک ابزار غبار روب خود هزاران  ذره گیسوی دنبا له دار را با ماده مخصوصی به نام ایروژل به دام انداخت. سپس در برگیرنده ذرات درون کپسول برگشت به زمین قرار گرفت تا فضاپیما آن را به فراز زمین برساند و در جو رها کند.

اکنون توجه جامعه علمی در سراسر جهان به این ماموریت به ظاهر کوچک و کم سرو صدا جلب شده است، ماموریتی که در صورت موفقیت فرود کپسول ذرات دانش ما ار از چگونگي پیدایش منظومه شمسی متحول خواهد کرد زیرا دنباله دارها، این کوه های یخ سرگردان در فضا، از نخستین اجرام شکل گرفته در منظومه شمسی اند و آنالیز ذرات سازنده آنها از نخستین روزهای پیدایش خورشيد و سياراتش با ما سخن می گویند.
نیمروز بیست و پنجم دی به وقت ایران فضاپیمای استار داست در کپسول حاوی ذرات را بر فراز زمین رها می کند تا کپسول با سرعت خیره کننده ۴۶۰۰۰ کیلومتر برساعت وارد شود (رکورد بیشترین سرعت ورود به جو زمین). با کاسته شدن ارتفاع کپسول چتر فرود آن باز می شود تا از سرعت آن کم شود و سر انجام به آرامی در  بیابانهای اطراف دریاچه بزرک نمک در ایالات متحده(Great Salt Lake Cityاطراف شهر) در گرگ و ميش سپيده دم (به وقت محلي) فرود آید.

برگرفته از nojum

این عکس  به تازگی توسط تلسکوپ جمینی در شیلی گرفته شده،این حباب گازی غول پیکر در فاصله 325 سال نوری از ما قرار گرفته و آماده است تا تعدادي از همسایگان خود را ببلعد.

این ناحیه از فضا هم زمان با کشف قسمتی از ابر ماژلانی بزرگ شناخته شده است.این حباب از انفجار یک یا چند ستاره پرجرم در مرکز خوشه و تبدیل آنها به ابرنواختر شکل گرفته است . فلیپ میسی اخترشناس رصدخانه لوول در آریزونا می گوید:هنگامی که به سرعت گازها در ابرها نگاه میکنیم در اندازه حباب ناسازگاری میبینیم و انتظار داریم که این سرعت باد از درون خوشه هایی با ستارگان پرجرم باشد.اخترشناسان توسط رصدخانه لوول در آریزونای آمریکا کسانی هستند که این ناحیه از آسمان را مطالعه می کنند.

میسی میگوید: ابرنواختر،توانایی توضیح در باره سن ستاره مرکزی، و جهت یابی و شکل ابر ها را داراست. 

 
منبع خبر : New Scientist Space

برگرفته از parssky 

طلوع ستارگان جبار یا شکارچی، سمبل آسمان زمستان. ابط الجوزا، شانه سرخ شکارچی و رجل الجبار ،ستاره سفید-آبی زانوی شکارچی، هر کدام از درخشانترین ستارگان کهکشان اند درحالی که یکی پیر و دیگری ستاره ای جوان است. این عکس در آسمان حومه دماوند با چند دقیقه نوردهی در حالی گرفته شده که عکاس در حدود هر 20 تا 30 ثانیه یک بار تنظیم کانونی عدسی (فکوس) را از بینهایت به سمت فواصل کمتر تغییر داده است تا تصویر هر ستار به مرور پخش شود و بر اثر حرکت ظاهری ستاره مخروطی از آن شکل بگیرد.

برگرفته از nojum

ماه در گردش ماهانه خود در مسیر منطقه البروج تقریبا در هر دو ۲ از مرز یک صورت فلکی منطقه البروج (یکی از برجهای فلکی) به صورت فلکی دیگر میرود. در این مسیر همواره اوقاتی پیش می آید که ماه از کنار سیارات که آنها نیز در محدوده منطقه البروج اند می گذرد. گاهی که فاصله ماه از سیارات درخشان آسمان فقط به چند درجه می رسد مقارنه دل انگیزی پدید می آید (به طور قراردادی نزدیکی کمتر از ۴ درجه ماه با سیاره یا ستاره ای درخشان را مقارنه ماه با آن جرم سماوی می دانیم). اما در شب هجدهم دی مقارنه بسیار نزدیکی رخ می دهد که حتی از درون دوربین های دوچشمی یا تلسکوپی با میدان دید باز ماه با صدها دهانه ریز و درشت و عوارضی با شکوه همراه با قرص بسیار کوچک مریخ (به دلیل فاصله بسیار بیشتر آن) در یک میدان دید قابل مشاهده هستند.

ميتوانيد در لحظات اوج مقارنه يعني دقايقي بعد از نيمه شب (یعنی نخستین دقایق بامداد ۱۹ دی) به افق غربي نگاه كنيد و ماه ۵/۹ روزه ذيحجه را به راحتي پيدا كنيد. متوجه جرم سرخ رنگ و پر نور آسمان يعني مريخ در فاصله ۱ درجه ای ماه مي شويد.

موقعيت اين مقارنه نماي زيبايي را براي علاقه مندان به آسمان فراهم آورده ، خوشه پروين جرم آشناي آسمان در فاصله ۱۶ درجه بالاي ماه نظاره گر اين مقارنه زيباست و شكارچي آسمان زمستان – صورت فلكي جبار – كمان خود را به سمت ماه و مريخ نشانه رفته است!

فاصله كم اين دو جرم در مقارنه دوشنبه منظره زيبايي براي عكاسان آسمان است تا به خصوص در نماهایی نزدیک تلسکوپی آن دو همراه با هم تصویر بکشند. در هنگام مقارنه قدر ماه که کمی از تربیع اول آن گذشته ۱۲.۴- و قدر مريخ که در آبان امسال به مقابله با زمین واوج درخشش خود رسیده بود حدود ۰.۴- است.

این مقارنه یکی از بهترین مقارنه های ماه و مریخ تا حدود یک سال آینده است. تا آن زمان بارها ماه و مریخ به ملاقات هم می آیند، مانند ۱۷ بهمن که ماه تربیع به ۵/۱ درجه ای مریخ می رسد و ۱۵ اسفند یک شب پس از اختفای کم نظیر ستارگاه پروین در پشت هلال پهن ماه ملاقات دور ماه و مریخ رخ می دهد. شامگاه هفتم تیر سال بعد مقارنه ماه مریخ و زحل و در ۵ مرداد ۱۳۸۵ بلافاصله پس از غروب در حالی مقارنه بسیار نزدیک هلال ماه و مریخ کم فروغ دیده می شود که کشورهای غربی تر می توانند اختفای کم نظیر مریخ در پشت ماه را ببینند.

برگرفته از nojom

این گروه از دانشمندان 10 بار در دوره های چهار ماهه بوسیله این تلسکوپ فضایی به مشاهده قطب شمال مغناطیسی زمین پرداختند و موفق به کشف اشعه های ایکس کم انرژی در این ناحیه شدند.همانطور که در تصویر مشاهده می شود این قوس از اشعه ای ایکس در طول پدیده شفق قطبی تولید می شوند و انرژی بسیار پایینی در سطح 1/0 الی 10 کیلو ولت دارند.این درحالی است که دیگر ماهواره فقط توانسته بودند اشعه های ایکس تولید شده با انرژی بالا را در شفق قطبی آشکار نمایند.

هر کدام از  این عکس ها در مدت زمان 20 دقیقه و در هنگام بروز شفق از قطب شمال گرفته شده است و در آن ها  رنگ قرمز نشان دهنده ماکزیمم روشنایی در هر قوس از اشعه ایکس می باشد.

شفق های قطبی در اثر برخورد ذرات پر انرژی با جو زمین صورت می گیرد . این ذرات پر انرژیِ معمولا الکترون هایی هستند که در اثر فعالیت های خورشید به سمت زمین می آیند و سپس بوسیله میدان های مغناطیسی زمین به دو قطب منحرف می شوند.

 

منبع خبر : Universetoday

برگرفته از parssky

طي مقاله اي كه توسط استفان هسو فيزيكدان دانشگاه اوريگان و آنتوني زي فيزيكدان دانشگاه كاليفرنيا (سانتا باربارا) در مجله اختر فيزيك چاپ شد يك ايده در اين مورد مطرح كردند: اخترشناسان مي توانند در ميان پس زمينه ريز موج كيهاني (cosmic microwave background) كه پژواك مهبانگ است بدنبال پيغامي از خالق باشند.اين فيزيكدانان مي گويند تحقيق ما با طرح اين پرسش كاملا علمي كه در واقع اگر پيغامي وجود داشته باشد اين پيغام و واسطه آن چيست سعي در پاسخ به آن دارند. هسو و زي مي گويند خالق ناحيه انبساط را بگونه اي ميزان و تنظيم كرده تا يك پيام دوگاني را در نقاط گرم و سرد پس زمينه ريز موج كيهاني رمزگذاري كند. ناحيه انبساط منطقه اي كه مسئول انبساط كيهان اوليه است. اين دو دانشمند مي گويند كه پس زمينه ريز موج مانند "تابلوئي بسيار بزرگ در گستره آسمان است" كه براي تمامي تمدنها در تمامي كهكشانها قابل روئيت است. به دليل اينكه مناطق مختلف كيهان آنقدر از هم فاصله دارند كه نمي توان تصور كرد ارتباط آنها بطور اتفاقي صورت گرفته بنابراين فقط يك خالق يكتا مي تواند پيغامي را در اين پس زمينه قرار دهد كه براي تمامي تمدنها قابل ردگيري باشد.

با در نظر گرفتن تعداد محدود نواحي ناهمگن آسمان ، هسو و زي محاسبه مي كنند كه اين پيغام مي تواند محتوي 100.000 بيت (bit) اطلاعات باشد. براي مثال يك چنين پيغامي ممكن است قوانين بنيادي فيزيك را آشكار كند. پژوهشهاي فعلي مانند كاوشگر ويلكينسان -كه دماي پرتو اين پس زمينه را با دقت بالائي اندازه مي گيرد- تفكيك زاويه اي و حساسيت كافي براي ردگيري نوسانات حرارتي محدودي كه اين پيغام را رمزگذاري كردند را در اختيار ندارند. اما تجهيزات آينده ممكن است توانائي انجام اين كار را داشته باشند. اين فيزيكدانها اصرار دارند كه دانشمندان داده هاي بعدي مربوط به پس زمينه ريز موج را براي يافتن الگوهاي احتمالي تجزيه و تحليل كنند. داگلاس اسكات و جيمز زيبين از دانشگاه بريتيش كلمبيا در كانادا طي مقاله اي ديگر كه در مجله اختر فيزيك منتشر شد مي گويند كه هسو و زي مقدار اطلاعات رمزگذاري شده در پس زمينه ريزموج را زياد بر آورد كردند.هسو در پاسخ مي گويد" هر دو گروه قبول دارند كه يك پيغام كيهاني در پس زمينه ريز موج رمزگذاري شده است. اما بر سر مقدار حجم اين اطلاعات با هم اختلاف نظر دارند."

اصل مقاله  http://skyandtelescope.com/news/article_1647_1.asp 
 
منبع خبر : Skyandtelescope

بر گرفته از parssky

GIOVE-A که از سری ماهواره های طرح اروپایی گالیه است صبح 4 شنبه 28 دسامبر با استفاده از يك فروند موشك سايوز ساخت روسيه از پايگاه فضايي بايكونور قزاقستان به فضا پرتاب شد .اسا روز چهارشنبه اعلام کرد كه علائم راديويي را از ماهواره دريافت شده است و همه چيز طبق برنامه پيش مي رودو حتی دومين صفحه خورشيدي مستقر شده و سيستم برق ماهواره طبق برنامه كار مي‌كند. مهندسان طي چند روز آينده محموله ماهواره را به كار خواهند انداخت تا فن‌آوري هايي را كه قرار است در سيستم ماهواره هاي گاليله به كار گرفته شود براي نخستين بار آزمايش شوند.
نخستين ماموریت GIOVE-A استفاده از فركانس هايي است كه اتحاديه بين المللي ارتباطات راه دور (ITU) براي سيستم گاليله اختصاص داده است. زماني كه محموله فعال شد، علائم راديويي كه GIOVE-A مخابره مي كند توسط ايستگاه هاي زميني تحليل خواهد شد تا نسبت به برخورداري آن از كيفيت و استاندارد لازم اطمينان حاصل شود این ماهواره همچنین ساعت هاي اتمي براي سيستم گاليله را نیز امتحان خواهد كرد.پروژه ی گالیله پروژه ای 4/3 میلیارد یورو (2/4 میلیارد دلار) است که به منظور پایان وابستگی اروپا از سیستم جی پی اس آمریکا راه اندازی شده است.بنا به گفته ی سازمان فضایی اروپا اگر آزمایشات GIOVE-A موفقیت آمیز باشد اروپا تا سال 2010 تعداد 30 ماهواره ی دیگر را نیز به منظور تکمیل این پروژه فضایی به مدار زمین خواهد فرستاد.
گاليله براي تعيين مكان و فاصله دقيق يك محل سيگنالي را از سه نقطه معلوم، با استفاده از سه ماهواره شبكه گاليله ، به محلي در نظر گرفته شده مي‌فرستد و فاصله زماني را به دقت اندازه‌گيري كرده و در نهايت امكان ناوبري نقطه مورد نظر را با دقتي بسيار بالا تعيين مي‌كند.دقت گالیله در حد سانتیمتربر روی زمین می باشد و با قرار گرفتن تراشه‌هاي گاليله در تلفن‌هاي همراه استفاده‌كنندگان قادر خواهند شد مكان های عمومی و آدرس مورد نظر خود را مشاهده كنند.زماني كه ماهواره گاليله به طور كامل در مدار زمين قرار گيرد كشورهاي عضو اتحاديه اروپا قادر خواهند شد به سامانه‌اي بسيار دقيق از تعيين موقعيت زماني و مكاني اهداف مورد نظر در روي زمين دست يابند. گفته شده زماني كه گاليله بطور كامل راه‌اندازي شود انقلابي در استفاده از زمان و مكان دقيق صورت مي‌گيرد.
  

اين سيارك كه عرض آن 390 متر است آپوفيس (Apophis) نام دارد و ممكن است طي 31 سال آينده به زمين برخورد كند. دانشمندان طراحي نقشه اي براي تغيير مسير اين سيارك را ضروري مي دانند.

اختر شناسان استدلال مي كنند اين اسم مناسب تهديدي است كه اكنون از فضاي خارج با سرعت خطرناكي به سوي زمين مي شتابد. دانشمندان پيشروي اين سيارك 390 متري كه سال گذشته كشف شد را تحت نظر دارند. اين سيارك بطور بالقوه در مسير برخورد به زمين است. اين دانشمندان از دولتها درخواست مي كنند كه بر روي يك استراتژي جهت مقابله با اين سيارك تصميم گيري كنند.  سازمان هوا و فضا آمريكا (ناسا) برآورد كرده كه برخورد آپوفيس كه احتمال دارد در سال 2036 اتفاق بيافتد انرژي را آزاد خواهد كرد كه 100.000 برابر انفجار اتمي در هيروشيما است. هزاران متر مربع بطور مستقيم از اين انفجار متاثر مي شوند ، اما تمام كره زمين تحت تاثير گرد و غباري كه به درون جو پرتاب مي شود قرار خواهد گرفت. دانشمندان همچنين اصرار دارند كه در واقع زمان كمي براي تصميم گيري باقيمانده است. طي جلسه متخصصين "اجسام نزديك به زمين" در لندن ، دانشمندان گفتند كه سالها طول خواهد كشيد تا فن آوري لازم براي منحرف كردن اين سيارك طراحي ، آزمايش و ايجاد شود. مونيكا گرادي ، متخصص شهابسنگها از دانشگاه آزاد گفت" موضوع" زمان" برخورد يك جسم به كره زمين است ، نه "اگر" يك جسم به كره زمين اصابت كند. بسياري از اجسام كوچك در زمان رسيدن به جو زمين متلاشي مي شوند و تاثيري ندارند. اما هر چند هزار سال يكبار يك جسم نزديك به كره زمين با بيش از يك كيلومتر پهنا به زمين برخورد مي كند. هر چند صد ميليون سال هم يك جسم نزديك به زمين كه اندازه آن بزرگتر از 6 كيلومتر است و مي تواند انقراض انبوه را بدنبال داشته باشد به كره ما برخورد مي كند.

موعد برخورد يك جسم بزرگ تاخير داشته است".آپوفيس تا زمان كشف آن در ماه ژوئن سال گذشته بطور متناوب ردگيري مي شد. اما در ماه دسامبر شروع به ايجاد نگراني هاي جدي كرد. رصدهاي بيشتر از اين سيارك توسط اخترشناسان احتمال برخورد آن به زمين در سال 2029 را بيشتر مي كند. بنظر مي رسد كه 20 سال تا برخورد بالقوه زماني بسيار طولاني باشد. اما آندريا كاروسي در جلسه هفته گذشته بنياد Spaceguard گفت كه زمان تصميم گيري دولتها براي روشي جهت مقابله با آن همين حالا است تا به دانشمندان فرصت داده شود ماموريتي بازدارنده را مهيا كنند. اوج نگراني زماني بود كه آپوفيس رقم چهار از ده در مقياس تورينو (Torino) را به خود اختصاص داد. تورينو واحد و درجه تهديدي است كه يك جسم نزديك به زمين ايجاد مي كند. در اين مقياس رقم 10 بيانگر يك برخورد قطعي است كه مي تواند فاجعه اي جهاني را باعث شود. اين بالاترين رقم براي يك سيارك طي تاريخ مدون است و احتمال برخورد آن به زمين 1 در 37 بود. در نهايت ، در پايان سال گذشته احتمال برخورد در سال 2029 نفي شد. آلن فيتسي مانس (Alan Fitzsimmons) ، اختر شناس دانشگاه كوين بلفاست گفت" زمانيكه اين سيارك در تاريخ 13 آوريل سال 2029 از نزديكي ما عبور كند ، زمين آن را منحرف و مدارش را تغيير مي دهد. احتمال كمي وجود دارد كه اگر اين سيارك از ميان يك نقطه خاص (keyhole) در فضا بگذرد ، گرانش زمين شرايط را تغيير خواهد داد بگونه اي كه وقتي اين سيارك دوباره در حدود سال 2036 برمي گردد با كره زمين برخورد خواهد كرد. بر اساس آخرين اطلاعات ، شانس عبور آپوفيس از ميان اين نقطه (keyhole) 1 در 5.500 مي باشد. اين نقطه يك قسمت 600 متري از فضاست.

در ماه سپتامبر ، دانشمندان دانشگاه گلاسكو و Strathclyde شبيه سازي هاي رايانه اي را آغاز كردند تا عملي بودن تغيير مسير سياركها را مورد تحقيق قرار دهند. در بهار سال آينده نيز فرصتي ديگر براي رصد هاي راداري آپوفيس خواهد بود. اين رصد ها به اختر شناسان كمك مي كنند تا مدارهاي آينده احتمالي اين سيارك را بطور دقيقتر بررسي و محاسبه كنند. اگر دانشمندان طي رصد هاي بهار آينده نتوانند برخورد به زمين در سال 2036 را نفي كنند ، شانس بعدي براي رصدهاي بهتر تا سال 2013 ميسر نخواهد شد. ناسا استدلال مي كند كه تصميم نهائي در مورد چگونگي مقابله با آپوفيس مي بايد در اين مرحله از رصدها صورت بگيرد. پروفسور فيتسي مانس مي گويد" ممكن است تصميم در مورد اينكه آيا يك ماموريت تمام عيار براي جلوگيري از برخورد مي بايد ادامه پيدا كند يا خير در سال 2013 گرفته شود. اختر شناسان در سال 2029 مطمئن خواهند شد كه آيا آپوفيس تهديدي براي سال 2036 خواهد بود يا خير. اگر مشخص شود كه بدترين حالت حقيقت دارد و زمين براي آن آماده نباشد ، ديگر بسيار دير خواهد شد. يتس (Yates) يكي ديگر از دانشمندان مي گويد " اگر ما تا سال 2029 منتظر بمانيم ، بعيد است كه بتوانيم در سال 2036 در مورد آن اقدام كنيم."

 

منبع خبر : guardian.co.uk

چندين دهه، اخترشناساني كه تلسكوپِشان را به‌سوي كهكشان عجيب و نامتعارف ۱۱۸۲IC در خوشه كهكشان‌هاي جاثي (هِركول) نشانه مي‌رفتند خيال مي‌كردند به‌كهكشاني تَك اما غيرمعمول مي‌نگرند. اين كهكشان با هسته‌اي بزرگ و نه‌چندان متِقارِن و ستوني نوراني، كه از نواحي مركزي‌اش سرچشمه گرفته است، عادي به‌نظر نمي‌رسيد. در چند سال گذشته گروهي از اخترشناسان اروپايي سعي داشتند اين اِبهام را برطرف كنند. سرانجام آنها دريافتند كه كهكشان ۱۱۸۲IC فقط يكي نيست بلكه دو كهكشانِ درحال ادغام شدن است.
برمبناي قانوني عمومي در كيهان ساختار كلّي كهكشان‌ها با ادغام و تبديل شدن به‌كهكشاني بزرگتر متحول مي‌شود، نه به‌دليل تحولا‌ت دروني خود كهكشان كه اغلب تغييرات كمتري را در شكل كلي ايجاد مي‌كند. به اين دليل اخترشناسان موشكافانه عالم را زير نظر دارند تا چنين بررسي‌هايي رازگُشاي شناخت بلوك‌هاي سازنده عالم امروز و نيروي سازندهِ آن شود. همچنين با شناخت آثار چنين رويدادهايي بهتربا گذشته و سرنوشت كهكشان راه‌شيري در ادغام با كوتوله‌هاي اقماري‌اش يا ملاقات با مارپيچي بزرگ همسايه‌اش، كهكشان آندرومدا، آشنا مي‌شويم.
فهم مراحل تحول كهكشان‌هاي ادغام‌شونده شبيه اين است كه موجودي فضايي بخواهد مراحل تكامل انسان را درك كند. اگر او تصاويري از يك نوزاد، كودك، نوجوان، انساني بالغ، و يك فَردِ پير داشته باشد مي‌تواند دربارهِ سِيرِ تحول سنّي انسان‌ها به‌نتايجي برسد. او درمي‌يابد كه يك فَرد تبديل به‌فَرد ديگري نمي‌شود بلكه تحولات كلي همه انسان‌ها در يك جهت رخ مي‌دهند.
دو‌مثال زيبا از كهكشان- هاي درحال ادغام كهكشان آنتِن و كهكشان موش است. آنها به‌دليل شكل‌هايي كه در‌ذهن تداعي مي‌كنند چنين نامگذاري شده‌اند. شكل كامل آنها- با دُم‌هاي مُنحني عظيم و توده‌هاي درخشان مواد- بهترين نمونه از آثار برخورد دو كهكشان است. چنين شكل كاملي از برخورد حاصل آن است كه دو كهكشان درحال ادغام تقريباً جِرم يكساني دارند و بنابراين كم و بيش به‌يك اندازه در ايجاد اين نمايش باشكوه سهيم‌اند. اما الزاماً چنين شرايطي براي ادغام كهكشان‌ها لازم نيست. درحقيقت هر نوع كهكشاني ممكن است در فرايند ادغام شركت كند. درواقع ادغام‌هاي كوچك، آنهايي كه بين يك كهكشان بزرگ و يك كهكشان كوچك رخ‌مي‌دهد، ممكن است بخش عادي و <روزمَرّه> زندگي يك كهكشان باشد.
برهم‌كنش و ادغام بين كهكشان‌هايي كه عضو گروه يا خوشه‌اي هستند بيشتر از كهكشان‌هاي تك است. اگر بخواهيم تحول كهكشان‌ها را درك كنيم بايد گروه‌ها را بشناسيم. گروه‌ها محيط‌هايي‌اند كه اين نوع برهم‌كنِش‌ها در آنها بسيار متداول و اثرگذارند. در گروه‌ها تعداد بسياري كهكشان در كنار هم وجود دارند و سرعتشان به‌قدر كافي آهسته است كه در فرايندهاي گرانشي برهم اثر بگذارند و يكديگر را به‌سوي هم بِكِشند. انبساط، قانون كلي عالم ماست كه بنابر پذيرفته‌ترين نظريه‌هاي كيهان‌شناسي از انفجاري بزرگ در ابتداي عالم (حدود ۱۴ ميليارد سال پيش) آغاز شده است. اما انبساط فقط بر بزرگ‌ترين ساختارها اثر مي‌گذارد. درون كهكشان چنان تحت‌تأثير گرانش كهكشان است كه اثر چنداني از انبساط عالم نمي‌پذيرد. گروه‌ها و خوشه‌ها نيز با گرانش دروني خود ساختارشان را در مقابل نيروي واپاشندهِ انبساط، كه كهكشان‌ها را از هم دور مي‌كند، تا حدّ امكان حفظ مي‌كنند. اما در مقياس‌هاي بزرگ‌تر آثار انبساط به‌وضوح پيداست.
اگر اين‌طور باشد پس زماني كه سن عالم كمتر بوده و فواصل ميان خوشه‌ها و كهكشان‌ها كمتر بوده برخوردهاي بيشتري رخ مي‌داده است و امروز براثر انبساط عالم احتمال برخوردها كم شده است و در آيندهِ كيهان كمتر نيز مي‌شود. اگر انبساط عالم ادامه يابد و حتي سريع‌تر هم بشود عالم به‌شدت رقيق مي‌شود و برهم‌كنش بين كهكشان‌هايي كه عضو گروه‌ها يا خوشه‌ها نيستند كمتر و كمتر خواهد شد.

برگرفته از nojum

زهره يا ناهيد، دومين سيارهِ نزديك به‌خورشيد، براي اخترشناسان باستان به‌نام ستاره صبحگاهي و ستاره شامگاهي شناخته شده بود. آن را همچنين به‌نام الهه عشق و زيبايي مي‌شناسيم. اين سياره نمادِ آسماني ونوس رومي، آفروديت يوناني، ايشتَر بين‌النهريني، و آناهيد ايراني بوده است. زهره درخشان‌ترين جرم آسمان شب پس از ماه است و به‌همين دليل گاهي آن را جواهر آسمان مي‌نامند. زهره هم همچون ماه از ديد ناظر زميني اَهِله دارد كه شكل‌هاي آن به‌موقعيتش نسبت به‌خورشيد و زمين بستگي دارد كه گاهي همچون قرصي كامل و گاهي مانند هلا‌لي باريك ديده مي‌شود.
زهره از نظر اندازه، جرم، چگالي، و حجم بسيار به‌زمين شباهت دارد و هر دو در دوره‌اي يكسان از سحابي اوليه خورشيدي شكل گرفته‌اند. البته شباهت‌ها به‌همين‌جا خَتم مي‌شود. مثلا‌ً زهره قمري ندارد و با اين كه هر دو سياره در ابتدا جوّي از دي‌اكسيدكربن داشته‌اند زمين، كه نسبت به زهره از خورشيد دورتر بوده است، نور و گرماي كمتري دريافت كرده و فرصت يافته است مقداري از آن را هم به‌فضا بازتاب كند تا به‌دماي متعادلي برسد كه بخار آب فشرده شود، باران ببارد، و اقيانوسي شكل بگيرد. از سوي ديگر زهره به‌خورشيد نزديك‌تر بوده ولي قادر نبوده بخشي از نور و گرماي بيشتري را كه دريافت مي‌كرده است به‌فضا بازتاب دهد. بنابراين حرارت زير جوّ ضخيمش به‌دام افتاد و موجب اثر گلخانه‌اي شديدي شد. بنابراين، امروز زهره هيچ اقيانوسي ندارد و هنوز جوّي چگال دارد كه فشاري معادل ۹۲ برابر فشار هوا در سطح درياهاي زمين را روي سطحش ايجاد مي‌كند. فشار جوّ بر سطح زهره چنان زياد است كه هرگز نمي‌توان در برابر آن دوام آورد؛ معادل فشار كُشنده‌اي كه بر يك غواص در عمق ۹۰۰ متري زير سطح اقيانوس وارد مي‌شود. جرم جوّ زهره ۹۰ برابر جرم جوّ زمين است. اين جوّ پُرتراكم مثل آينه‌اي حدود۷۰ درصد نور خورشيد را بازتاب مي‌كند كه سبب درخشش خيره‌كننده اين همسايهِ سياره‌اي ما مي‌شود. جوّ زهره هنوز هم بيشتر از دي‌اكسيد كربن و تقريباً بدون هيچ بخار آبي است و ابرهايي از جنس قطرات اسيد سولفوريك در آن وجود دارند. دماي سطح زهره ۴۸۲ درجه سانتي‌گراد است -‌آن‌قدر داغ كه سُرب را ذوب مي‌كند- و وجود جوّ نگهدارنده گرما موجب داغ‌تر شدن زهره نسبت به‌عطاردِ عاري از جوّ شده است. البته افزايش گرماي حاصل از اثر گلخانه‌اي زهره نيز حدّي دارد. وقتي سياره به‌آستانهِ گرما مي‌رسد، دماي زياد مقداري از ملكول‌هاي گلخانه‌اي جوّ را مي‌شكند و دما دوباره تعديل مي‌شود.
تا پيش از ظهور عصر فضا، ابرهاي چگالي كه زهره را دربر گرفته‌اند چهره‌اش را به‌صورت توپي مِه‌آلود درآورده بودند كه اجازه نمي‌داد دانشمندان چيزي از عوارض زمين‌شناختي طبيعي سطحش را ببينند. تنها راه <ديدن> سطح زهره به‌كمك رادار بود كه پرتو آن مي‌تواند از پوشش ابرها عبور كند و به‌سطح برسد و به‌بيرون بازتاب شود. اختلاف زمان براي بازگشت پرتو بازتاب‌شده از سطح به‌منبع، نشان‌دهندهِ ارتفاع عوارض سطحي همچون كوه‌ها و دره‌هاست. سپس اين داده‌ها به‌رايانه‌اي منتقل شدند كه مي‌توانست نقشه‌اي از ارتفاعات سطح زهره به‌كمك كم و زياد شدن شدت رنگ‌ها تهيه كند.
در فاصله سال‌هاي ۱۳۶۹/۱۹۹۰ تا ۱۳۷۳/۱۹۹۴ فضاپيماي نقشه‌برداري به‌نام ماژلان در مداري قطبي به‌دور زهره مي‌گشت و به‌اين ترتيب چشمان رادارش مي‌توانست تمام سطح سياره را بررسي كند. نقشه‌اي از عوارض سطحي زهره نشان داد كه سطح زهره حدود ۳۰۰ تا ۵۰۰ ميليون سال پيش نو شده است كه البته از نظر زمين- ‌شناختي در مقايسه با سنّ ۵/۴ ميليارد ساله منظومهِ شمسي سطح بسيار جواني است. اين كه اين اتفاق چطور و چرا رخ داده هنوز موضوعِ بحث دانشمندان است.

زمين در يك شبانه روز يك دور حول محور خود دوران مي كند. این را همه شنیده ایم اما سياره ما در ۲۴ ساعت دقيقا يك دور كامل نمي زند.اين سرعت دوران تدريجا و به مقداري قابل اندازه گيري در حال كاهش است. يعني طول يك روز در حال افزايش است(در نتیجه اصطکاک حاصل از پدیده هایی مانند جذر و مد ماه و اصطکاک حاصل اختلاف سرعت دوران لایه های درونی زمین). نرخ كاهش سرعت دوراني زمين بي قاعده بوده و به دقت قابل پيش بيني نيست. در نتيجه امروزه فرایندی كه در گذشته براي تنظيم ساعت هاي جهان با چرخش دوراني زمين استفاده مي شده است دیگر چندان قابل اعتماد نیست.

خوشه ستاره ای باز NGC2264 در صورت فلکی تکشاخ مشهور به خوشه درخت کریسمس است. نمای این خوشه در نور مرئی با نلسکوپی بزرگ در تصویر چپ دیده می شود. خوشه ستاره ها در میان سحابی تاریک کاج(پایین) و سحابی گسترده پوست روباه (بالا) پراکنده است و وقتی نمای کل مجموعه را وارونه نگاه کنیم شکل درخت کاجی از سحابی با ستاره هایی که شاخ و برگ آن را تزیین کرده اند تصور می شود. اما در نمای چپ تازه ترین تصویر تلسکوپ فضایی اسپیتزر را این مجموعه در نور فروسرخ می بینید با ساختارهایی از گاز که در نمای مرئی هرگز دیده نمی شوند.

برگرفته از nojum.ir

بعد از مدت کمی که از انتشار نسبیت عام گذشته بود کارل شوارتسشیلد اخترشناس آلمانی با بررسی معادلات این نظریه راه حلی را یافت که فضای اطراف جسم فشرده بسیار پر جرمی را که میدان گرانشی بسیار شدیدی دارد توصیف می کرد این نکته مهم است که بگوییم نیروی گرانش نه تنها به جرم بلکه به فاصله نیز بستگی دارد شوارتسشیلد دریافت که اگر جرم یک جسم چنان متراکم شود که در واقع تمام جرم آن در مرکزش جای بگیرد آنگاه فضا-زمان در فاصله ی معینی از جسم که همان شعاع شوارتسشیلد است هندسه ی خاصی به خود می گیرد جالب است که بگوییم که هیچ چیز نمی تواند از این شعاع بگذرد و آنرا پشت سر بگذارد آنچه که در نزدیکی شعاع شوارتسشیلد روی می دهد از ۲ زاویه دید متفاوت است

۱:از بیرون:از بیرون از شعاع شوارتسشیلد اگر ما در جائی ساکن باشیم خواهیم دید که آن فضاپیمائی که به داخل سیاه چاله دارد سقوط می کند تا بینهایت باید سفر کند تا به جسم مرکزی کشیده شوند 

۲:از داخل:به محض اینکه پا به داخل این شعاع مرگبار بگذارید دنیا پیش روی شما تیره و تار خواهد شد

 ببینید هر جسمی شعاع شوارتسشیلد مخصوص به خود را دارد نه اینکه بگوییم فقط سیاه چاله ها دارند ...شعاع شوارتسشیلد هر جرمی از فرمول زیر محاسبه می شود...

r_s=2GM/c²

توجه داشته باشید که r اندازه ی شعاع G ثابت جهانی گرانش M جرم ماده ی مورد نظر و در نهایت C سرعت نور است برای جرم ۳۰ منظومه شمسی شعاع شوارتسشیلد برابر است با ۱۰۰ کیلومتر!!!

Horizon به معنای خط افق به کار می رود و Singularity یعنی مرکز تکینگی

جالب اینجاست که شخصی با نام جان میشل در سال ۱۷۸۳ نکته ای جالب را کشف کرد که سرعت گریز از سطح این چنین جرمهایی (مانند سیاه چاله ها) را اگر در فرمول زیر قرار دهیم سرعت نور بدست خواهد آمد یعنی سرعت گریز از سطح برای یک همچین جرمهایی سرعت نور است:

v²/2=GM/r

(V سرعت گریز از سطح است)

همان طور که گفته شد زمان در این شعاع با زمان جهانی فرق زیادی می کند و در واقع داخل آن به چشم ناظر خارح آن صفر است و اگر شخصی را در آنجا ببیند در حالت سکون خواهد دید

این جاذبه که زمان را در واقع نگه می دارد کار دیگری را هم انجام می دهد تا به حال کلمه ی انتقال به رنگ قرمز خطوط طیفی به گوشتان خورده است وقتی جسمی آسمانی پر جرم از خود پرتو بلند قرمز ساطع می کند این پرتو به دلیل گرانش بالای جرم آسمانی و تاثیر جاذبه روی نور به رنگ قرمز متمایل می شود بله در این جاذبه ی زیاد نور یک همچین حالتی را پیدا می کند.

انتقال به رنگ قرمز در سیاه چاله

امیدوارم مورد استفاده واقع شده باشد

تپ اختري كه با سرعت در حال سير در فضاست ردي شبيه دنباله دارها ايجاد مي كند. 

 دانشمندان يك ويژگي جديد را در يكي از نزديكترين تپ اخترها به زمين كشف كردند. اين تپ اختر كه Geminga  نام دارد يك ستاره مرده كوچك و پرچگال است كه با سرعت 120 كيلومتر در ثانيه در فضا پيش مي رود و دنباله اي از الكترونهاي پر انرژي را پشت سر خود باقي مي گذارد. دنباله مذكور شبيه دنباله دارهاست. يك گروه كه توسط دكتر پاتريزيا كاراويو از موسسه ملي اختر فيزيك ايتاليا سرپرستي مي شود اين دنباله را با استفاده از رصدها و اطلاعات موجود در آرشيو رصد خانه پرتو ايكس چاندرا كشف كرد.

آژانس فضايی آمريکا، ناسا، می گويد مطمئن است می تواند کپسول حاوی نمونه های جمع آوری شده ازيك دنباله دار را ماه آينده به سلامت به زمين بنشاند.

ماموريت موسوم به "استارداست" (Stardust) تقريبا دو سال قبل مواد غبارآلود دنباله دار "وايلد-2" را به دام انداخت و محموله ارزشمند خود را قرار است روز 15 ژانويه به زمين بازگرداند.کپسول حاوی نمونه ها با سرعتی که تاکنون برای اشيای مصنوع بشر سابقه نداشته وارد جو زمين خواهد شد و سپس برای فرودی نرم در صحرای يوتا تلاش خواهد کرد.دانشمندان و مهندسان ناسا معتقدند که سيستم چتر فرود قادر به انجام فرودی موفق خواهد بود.با اين حال آنها مشکلاتی که گريبانگير يک کاوشگر نمونه بردار ديگر به نام "جنسيس" (Genesis) شد را از ياد نخواهند برد. چترهای آن کاوشگر سال گذشته هنگام فرود باز نشد و به زمين سقوط کرد.اعضای تيم "استارداست" روز چهارشنبه به خبرنگاران گفتند مطمئن هستند که آن حادثه تکرار نخواهد شد، با اين حال خود را برای مقابله با هرگونه وضعيت اضطراری آماده کرده اند.اد هرست، مدير سيستم های استارداست، گفت: "ما از جنسيس درس های لازم را آموخته ايم و فرآيند نفس گير و وسيعی را برای بررسی بازگشت کپسول استارداست طی کرده ايم.""هميشه اين خطر جزئی وجود دارد که يک جای کار هنگام بازگشت ايراد پيدا کند، اما به عقيده ما احتمال آن در حال حاضر خيلی کم است."تام داکسبری، مدير پروژه استارداست، افزود: "کپسول بازگشت خيلی کوچک اما بسيار سخت و مقاوم است. در صورت باز نشدن چتر يا فرودی دشوار، مطمئن هستيم می توانيم اين ماموريت را با موفقيت تکميل کنيم."

مناظر حيرت انگيز

کاوشگر استارداست از يک سفر 8/4 ميليارد کيلومتری در اطراف منظومه شمسی که هفت سال طول کشيد به زمين بازمی گردد، سفری که نقطه اوج آن برخورد نزديک با دنباله دار "81 پی/وايلد 2" در روز جمعه دوم ژانويه 2004 بودکاوشگر در جريان عبور از کنار دنباله دار، بيش از 70 عکس از آن برداشت و انبوهی اطلاعات و داده ها را جمع آوری کرد که دانشمندان هنوز سرگرم مطالعه آنها هستند.

عکس های آن که در آن زمان بهترين تصاوير با نمای نزديک از هسته يک دنباله دار بود اطلاعات تازه زيادی را آشکار می کرد.آن تصاوير يک "کوه پرنده" آبله رو که گاز و غبار از آن فوران می کرد را نمايان می ساخت.دان برانلی، محقق ارشد اين پروژه گفت: "وقتی کاوشگر به دنباله دار رسيد برای نخستين بار مشخصات باورنکردنی سطح آن مثل پرتگاه های تند، بلندی های لبه دار، قله های تيز و مشخصات زيادی ديگری را ديديم و عجيب اينکه قبلا در هيچ يک از اجرام منظومه شمسی شاهد چنين مشخصاتی نبوده ايم."استارداست از ميان گاز و غبار برآمده از اين جرم که همان دنباله آن است گذشت و ذرات آن را در ماده ای به نام "اروژل" (aerogel) به دام انداخت. چگالی اروژل بسيار کم است و 8/99 درصد آن از هوا تشکيل شده.آن نمونه ها در يک کپسول جاسازی شد و همين محفظه است که کاوشگر استارداست در پرواز از کنار زمين پرتاب خواهد کرد.

'کتابخانه' فضايی

اين کپسول 46 کيلوگرمی با سرعت 13 کيلومتر در ثانيه وارد اتمسفر خواهد شد و ردی روشن در آسمان شمال غربی آمريکا از خود به جا خواهد گذاشت.سپس چترهای فرود باز شده و محفظه را به آرامی در يک پايگاه نيروی هوايی در ايالت يوتا بر زمين خواهد نشاند.پژوهشگران انتظار دارند مطالعات آنها به روی نمونه هايی که در فاصله 389 ميليون کيلومتری زمين جمع آوری شده، به درک نحوه شکل گيری دنباله دارها و همچنين شناخت نخستين روزهای تاريخ منظومه شمسی کمک کند.داده های شيميايی و فيزيکی به دام افتاده در اين ذرات می تواند حاوی مواد تشکيل دهنده سيارات باشد و نحوه تشکيل کرات را روشن کند.دکتر برانلی گفت: "ماموريت ما استارداست (غبار ستارگان) نام دارد چون به اعتقاد ما برخی از ذرات موجود در اين دنباله دار از خورشيد و سيارات قديمتی تر است، و در اطراف ساير ستارگان تشکيل شده است"."ما از اين دنباله دار به عنوان نوعی کتابخانه استفاده می کنيم. اين جرم آسمانی مصالح ساختمانی منظومه شمسی را به دام انداخته، آنها را دور از خورشيد در دمای پايين برای چهار و نيم ميليارد سال حفظ کرده و اکنون در فضا رها کرده است. ما آن مواد را دو سال و نيم قبل به تله انداختيم و ظرف دو هفته ديگر در يک صحرا فرود خواهند آمد."

منبع خبر : BBC News

اگر چه ابرنواخترها در يك لحظه كوتاه منفجر مي شوند ، اما اثرات بعدي آنها صدها سال بعد قابل مشاهده هستند. اختر شناسان بقاياي سه ابرنواختر كه صدها سال پيش و براي يك لحظه نور درخشاني در آسمانها انتشار دادند را مشاهده كردند. تجزيه و تحليل دقيق تصوير نشان دهنده قوسهاي هم مركزي از نور است كه از محل انفجار ابرنواخترها به بيرون در حال حركت است. نور حاصل از اين انفجارات از روي ابرهاي گازي بين ستاره اي منعكس شده و اكنون براي اختر شناسان قابل روئيت است. اين نور مانند صداي منعكس و شنيده شده از روي يك جسم دور دست است.

منبع خبر : Universtoday

رصد خانه غول پيكر W.M. Keck در هاوائي با استفاده از ليزر يك ستاره مجازي درخشان در آسمان ايجاد مي كند تا اختر شناسان بتوانند اثر واپيچشي جو زمين را محاسبه و حذف كنند.

جو يكي از مشكلات بزرگي است كه رصد خانه هاي مستقر در زمين با آن مواجه هستند. جو زمين نور اجرام دوردست را واپيچش مي كند و همواره باعث كدر شدن آنها مي گردد. رصد خانه غول پيكر W.M. Keck در هاوائي با استفاده از ليزر يك ستاره مجازي درخشان در آسمان ايجاد مي كند تا اختر شناسان بتوانند اين واپيچش را محاسبه و حذف كنند. بدين ترتيب تصاويرو منظرهائي با وضوح خارق العاده از آسمان شب تهيه خواهند شد. تازه ترين هدف اين فن آوري كه اپتيكهاي سازگار " ستاره راهنمائي ليزري (Laser Guide Star)" نام دارد مركز كهكشان راه شيري است كه تصور مي شود يك سياهچاله بسيار حجيم است.

محققين دانشگاه سانفرانسيكو و لس آنجلس وهمكاران آنها با استفاده از اين ستاره مجازي اولين تصوير شفاف از مركز كهكشان راه شيري شامل ناحيه اطراف سياهچاله حجيم را تهيه كرده اند. آندريا گز پرفسور فيزيك و اختر شناسي دانشگاه سانفرانسيكو و لس آنجلس كه اين گروه را سرپرستي مي كند مي گويد" اكنون همه چيز بسيار واضح تر است. ما با استفاده از ليزر ديد تلسكوپ را بهتر كرديم. اين يك دست آورد خيره كننده است كه به ما كمك مي كند ماهيت و محيط سياهچاله را بهتر بشناسيم و فعاليت ما در حيطه اختر شناسي را متحول خواهد كرد. 

وي مي گويد" ما سالها روشهائي را مورد مطالعه قرار داديم تا " واپيچشهاي جو زمين را شكست دهيم" و تصاويري با وضوح بالا تهيه كنيم. اكنون خوشحاليم كه اولين رصدها از مركز كهكشان خودمان را با استفاده از اوپتيكهاي سازگار "ستاره راهنماي ليزري" گزارش كنيم.گز و همكاران وي "تصاويري" از مركز كهكشان را با طول موجهاي مختلف گرفته اند كه هدف آن سياهچاله حجيمي است كه در فاصله 26.000 سال نوري زمين قرار دارد.  اين راهكار به آنها اجازه داد تا نور فروسرخ ناشي از مواد بسيار داغ كه درست خارج از "افق رويداد" سياهچاله هستند و به زودي به داخل كشيده مي شوند را مورد مطالعه قرار دهند.

 گز مي گويد" ما در حال يادگيري در مورد شرايط مواد در حال فروريزي و اينكه آيا اين مواد در رشد اين سياهچاله بسيار حجيم نقش دارند هستيم. نور فروسرخ بطور چشمگيري هفته به هفته و روز به روز و حتي طي يك ساعت در حال تغيير است."اين تحقيق با استفاده از تلسكوپ ده متري Keck II كه اولين تلسكوپ ده متري مجهز به ليزر است انجام شد. ستاره راهنماي ليزري به اختر شناسان اين توانائي را مي دهد تا " يك ستاره مصنوعي و درخشان " را دقيقا در ناحيه اي كه به آن نياز دارند ايجاد كنند. اين ستاره اثر واپيچشي جو را آشكار مي كند.گز مي گويد كه اين فن آوري جديد به پيشرفتهاي مهمي در زمينه مطالعه سيارات در منظومه خورشيدي ما و خارج از آن ، سياهچاله ها و چگونگي شكل گيري و تكامل كيهان منجر خواهد شد.

منبع خبر : Universtoday

كشورهاي عضو آژانس فضايي اروپا (اسا) در جلسه اخير اين آژانس در برلين در مورد بودجه ماموريت فضايي "اگزومارس" به توافق دست يافته‌اند.

اگزومارس (‪ (ExoMars‬براي يافتن نشانه‌ها و آثار حيات در گذشته و امروز سياره سرخ، به كاوش در سطح و حتي حفر آن خواهد پرداخت.به گزارش پايگاه اينترنتي "بي بي‌سي"اين ماموريت گامي كليدي در برنامه موسوم به "آرورا" (‪ (Aurora‬است كه شامل اعزام فضاپيما و در نهايت فضانوردان به ماه و مريخ خواهد بود.براساس اين توافق، بريتانيا نقشي كليدي در ماموريت مريخ نورد بازي خواهد كرد.

دولت بريتانيا قرار است ‪ ۱۰۸‬ميليون يورو در آن سرمايه‌گذاري كند كه سهمي عمده را در ساخت اين كاوشگر روبوتيك به اين كشور واگذار خواهد كرد.برنامه آرورا در كوتاه مدت بر ماموريت‌هاي روبوتيك به مريخ تمركز مي مي كند،اگزومارس براي سال ‪ ۲۰۱۱‬و در پي آن يك ماموريت بين‌المللي براي نمونه برداري از مريخ و بازگرداندن آن به زمين.

وزراي علوم كشورهاي عضو آژانس اتمي اروپا در نشست اين هفته خود بودجه ‪ ۷۵۰‬ميليون يورويي ‪ 2011-2006‬برنامه آرورا را تصويب كردند.بخش اعظم بودجه صرف توسعه اگزومارس خواهد شد و باقي آن به تحقيقات مقدماتي در زمينه ماموريت‌هاي آينده مريخ و ساير كرات منظومه شمسي اختصاص مي‌يابد.توانايي حفر زمين براي اين مريخ نورد در اولويت خواهد بود.سهم بريتانيا در برنامه اگزومارس ‪ ۱۰۱‬ميليون يورو است و ‪ ۷‬ميليون يورو نيز به فعاليت‌هاي پژوهشي اختصاص مي‌دهد.

به اين ترتيب صنايع بريتانيايي سهمي عمده در پروژه خواهند داشت كه به آنها امكان خواهد داد تجربه و تخصص به دست آمده از ماموريت ناكام"بيگل ‪"۲‬ كه بر مريخ سقوط كرد را پيش ببرند.بيگل با هدف جستجو براي يافتن آثار حيات در سياره سرخ طراحي شده بود اما در روز كريسمس ‪ ۲۰۰۳‬پس از ورود به جو مريخ ناپديد شد. ديويد پاركر، مدير برنامه علوم فضايي در مركز فضايي ملي بريتانيا گفت اگزومارس بر ميراث بيگل ‪ ۲‬بنا خواهد شد.وي گفت: "اما اگزومارس تنها به كاوش در سطح اكتفا نخواهد كرد زيرا مجهز به يك مته حفاري و ساير تجهيزات است كه براي نخستين بار مي‌تواند زير سطح را معاينه كند و همين توانايي است كه اين ماموريت را از سايرين منفك مي‌كند."
دو كاوشكر آژانس فضايي آمريكا موسوم به اسپيريت و آپورچونيتي از نزديك به دو سال قبل سرگرم گشت و گزار و تحقيق در سطح سياره سرخ بوده اند. بريتانيا در مجموع بيش از ‪ ۳۷۴‬ميليون يورو به برنامه‌هاي علمي اسا مي پردازد كه ‪ ۱۸‬درصد كل بودجه علمي آژانس فضايي اروپاست. اين كشور همچنين ‪ ۲۰۵‬ميليون يورو در يك رشته ماموريت‌هاي ماهواره اي نظارت بر زمين سرمايه‌گذاري كرده است. نخستين ماهواره از اين نوع، موسوم به "كرايوست" (‪ (Cryosat‬كه وظيفه‌اش نظارت بر سطوح يخي زمين بود طي پرتابي در ماه اكتبر منهدم شد.منابع آشنا به گفتگوها مطمئن هستند كه كرايوست بازسازي خواهد شد اما تصميم نهايي در مورد آن تا فوريه اتخاذ نمي‌شود.

منبع خبر : Irana

اختر شناسان براي نخستين بار برخي از تركيبات اساسي كه براي ايجاد مولكولهاي آلي ضروري مي باشند و همچنين پروتئين هاي موجود در DNA را در محل زايش سياره است كشف كردند.

مولكولهاي اساسي حيات در سرتاسر كيهان پراكنده هستند. اين مولكولها در ابرهاي كهكشاني دوردست ، دنباله دارها و سياركهاي در حال عبور و سياره هاي منظومه خورشيدي ما جمع شده اند. اما دانشمندان هنوز نمي دانند اين مولكولها چگونه در ابتدا گرد هم آمده تا حيات را شكل دهند. اختر شناسان اكنون براي نخستين بار برخي از تركيبات اساسي كه براي ايجاد مولكولهاي آلي ضروري مي باشند و همچنين پروتئين هاي موجود در DNA را در نواحي دروني يك صفحه كه محل زايش سياره است كشف كردند. مارك كاسيس از رصد خانه W. M. Keck مي گويد" ما مولكولهاي آلي را در دنباله دارها و سياره هاي گازي غول آساي موجود در منظومه خورشيدي خودمان مشاهده مي كنيم اما منشا اين مواد شيميائي براي ما ناشناخته است. اكنون تلسكوپ فضائي اسپيتزر به ما اجازه مي دهد كه اين اجرام ستاره اي جوان را به شيوه اي نوين و آشكار كننده مورد مطالعه قرار دهيم و بدين ترتيب سر نخهاي مهيجي در مورد محل تولد حيات در كيهان در اختيار ما قرار مي دهد.
جرم جوان مورد نظر - IRS 46 - در كهكشان راه شيري و در فاصله حدود 375 سال نوري از زمين در صورت فلكي Ophiuchus واقع است. محققين دو تركيب آلي -استيلن و سيانيد هيدروژن- را در اين جرم رديابي كرده اند كه مقدار آنها حدودا ده هزار برابر بيشتر از مقدار يافت شده در گازهاي سرد بين ستاره اي است كه ستارها در آنجا متولد مي شوند. اين تركيبات معمولا در جو سياره هاي گازي بزرگ موجود در منظومه خورشيدي ما ، سطوح يخي دنباله دارها و همچنين جو بزرگترين قمر زحل - تايتان- يافت مي شوند. اين محققين همچنين دي اكسيد كربن را مشاهده كردند كه در جو زهره ، زمين و مريخ فراوان يافت مي شود. وجود صفحات مملو از گاز در اطراف ستاره هاي جوان موضوعي كاملا شناخته شده است. اما در مورد ساختار شيميائي آنها اطلاعات كمي موجود مي باشد. كشف استيلن و سيانيد هيدروژن در يكي از اين صفحات به اختر شناسان كمك خواهد كرد تا اين صفحات را بهتر بشناسند و درك بهتري از مناطقي كه ممكن است روزي منظومه هاي خورشيدي آينده در آنجا شكل بگيرند و حيات در آنها متولد شود را حاصل كنند.

جفري بليك از موسسه فناوري كاليفرنيا مي گويد" اگر شما سيانيد هيدروژن ، استيلن و آب را در يك لوله آزمايشگاهي قرار دهيد و براي آنها سطح مناسبي ايجاد كنيد كه بتوانند روي آن تجمع كرده و واكنش نشان دهند ، مقدار زيادي تركيبات آلي شامل آمينو اسيدها و باز پورين DNA بنام آدنين به دست خواهيد آورد. اكنون ، ما همين مولكولها را در ناحيه سياره اي يك ستاره كه صدها سال نوري از زمين فاصله دارد مشاهده مي كنيم."گاز و غبار اطراف يك ستاره جوان نور مرئي را متوقف مي كند ولي به طول موجهاي بلند تر مانند نور فرو سرخ اجازه عبور مي دهد. اختر شناسان با تجزيه نور به طول موجهاي تشكيل دهنده آن مي توانند اجزا سازنده اين گاز و غبار را مشخص كنند. اختر شناسان از اين شيوه براي مطالعه تركيبات مولكولي در صفحات سياره اي اوليه استفاده كردند. تلسكوپ اسپيتزر بيش از صد منبع را در پنج زايشگاه ستاره اي بررسي كرد. از ميان آنها فقط IRS 46 شواهد مشخص و شفافي مبني بر وجود تركيبات آلي در نواحي گرم نزديك به ستاره را نشان مي داد. در اين ناحيه گرن سياره ها زايش مي شوند. نتايج همچنين وجود يك جريان باد ستار هاي را نشان مي دهند كه منشا آن ناحيه داخلي صفحه اي است كه به دور IRS 46 مي چرخد. نهايتا ممكن است اين باد خرده هاي غبار موجود در صفحه را دور كند و شايد در چندي ميليون سال آينده وجود سياره هاي صخره اي شبيه زمين را آشكار نمايد.فرد لاهيوس مسئول ارشد اين تحقيق از رصد خانه Leiden هلند و موسسه پژوهشهاي فضائي مي گويد " احتمال دارد كه اين منظومه نوزاد شبيه منظومه خورشيدي ما در چند بيليون سال گذشته و قبل از آغاز حيات در زمين باشد."
اين يافته ها در نسخه آينده " Astrophysical Journal Letters " منتشر خواهد شد.