ستارگان نوتروني ، نوعي از ستارگان هستند كه از باقي مانده ي انفجار ستارگان بسيار پرجرم،انفجارهاي ابر نواختري، به وجود مي آيند.ساختار مولكولي اين نوع ستاره ها با مواد عادي متفاوت است.به دليل فشار بسيار زياد درون ستاره تمام ذرات آن به نوترون تبديل مي شوند.به همين دليل به آن “ستاره ي نوتروني” مي گويند.ستارگان نوتروني به دليل داشتن ميدان مغناطيسي بسيار شديد ( كه بر اثر چگالي بسيار زياد ماده ايجاد شده) و همچنين دوران نسبتا سريع به دور خود ، امواج الكترومغناطيسي در طول موج راديويي از خود تابش مي كنند.اما در موارد تازه كشف شده ، اين تابش ها آنقدر شديد و در چنان زمان كوتاهي صورت مي گيرند كه به آنها لفظ “تابش انفجاري” را نسبت داده اند.
كشف اخير ، دانشمندان را بر آن داشته است تا دليل وجود اين تابش هاي شديد راديويي و از آن مهم تر ، مكان ستاره هاي نشر كننده ي آنها را در سير تكاملي ستاره نوتروني مشخص كنند. رابرت دانكن از دانشگاه تگزاس در آستن ، يكي از نظريه پردازان اصلي ستارگان نوتروني مي گويد : ‌“در حال حاضر جواب ها كاملا نامعلوم است.”
اين ستارگان نوتروني كه امواج راديويي را به صورت انفجاري تابش مي كنند ، توسط گروهي بين المللي به سرپرستي مورا مك لاگلن از دانشگاه منچستر كشف شده اند.اين گروه به بررسي اطلاعات بدست آمده از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۲ ، توسط تلسكوپ راديويي ۶۴ متري پاركز در استراليا پرداخته و به دنبال تپ اختر ها و ستارگان نوتروني بوده اند كه در هنگام دوران به صورت تناوبي امواج راديويي كاملا عادي از خود منتشر مي سازند.علاوه بر تپ اختر هاي كشف شده ، كامپيوتر اين گروه ، ۱۱ منبع تابش انفجاري راديويي را كه در نزديكي صفحه ي كهكشان قرار داشته اند كشف كرده است.اين گروه سه سال بعد را ، به اندازه گيري مختصات سماوي ، اندازه گيري خواص اين ستارگان و تاييد اين كشف پرداخته اند.اين اجرام به طور ميانگين در طول يك روز ، تنها ۰.۱ تا ۱ ثانيه قابل مشاهده هستند (در طول موج راديويي) و به همين دليل در گذشته مشاهده نشده بودند. اين تابش ها ي انفجاري بين ۲ تا ۳۰۰ ميلي ثانيه (يك هزارم ثانيه) طول مي كشند ، و فاصله ي بين اين تابش ها ۴ دقيقه تا ۳ ساعت است.مايكل كرامر ، يكي از اعضاي تيم تحقيقاتي مي گويد:“شما بايد خيلي خوش شانس باشيد تا بتوانيد يكي از اين تابش ها را ببينيد.” اين گروه براي ۱۰مورد از ۱۱ منبع ، دوره تناوبي بين ۰.۴ تا ۷ ثانيه يافته اند ، به همين خاطر به نظر مي رسد ( اما ثابت نشده است) كه اين انفجارهاي راديويي به خاطر دوران ستارگان نوتروني باشد. مك لاگلن كه تيم او اين اجرام را( Rotating Radio Transient )RRAT نام گذاري كرده اند ، مي گويد :“تا آنجا كه ما مي دانيم هيچ جسم ديگري وجود ندارد كه بتواند با اين سرعت دوران كرده و در عين حال چنين انرژي تابشي را توليد كند.” در هنگام وقوع اين تابش هاي انفجاري ، RRAT ها ، بعد از تپنده ي سحابي خرچنگ و تپنده ي ديگري به نام B۱۹۳۷+۲۱ ، روشن ترين منابع راديويي هستند كه تا به حال ديده شده اند.
با توجه به كوتاه بودن آن ، اين منابع احتمالا امواج راديويي را در پرتوهاي باريك و از مناطق كوچكي از سطح و يا مغناطكره (مگنتوسفر) يك ستاره نوتروني تابش مي كنند.ولي دليل دقيق اين انفجار ها هنوز نامعلوم است.
با توجه به طبيعت كوتاه مدت آنها ، مطالعه ي RRAT ها بسيار دشوار است. اين به آن معناست كه اخترشناسان بايد در حدس و گمان پيش بروند تا در آينده به اطلاعات بيشتري دست پيدا كنند.يكي از RRAT ها خصوصيات دوراني دارد كه بسيار شبيه به ستارگان نوتروني بسيار مغناطيسه (مگنتارها) است.مشاهدات نشان مي دهند كه حداقل تعدادي از RRAT هاي بسيار مغناطيسي وجود دارند كه سن آنها به ده ها هزار سال مي رسد.ولي در يك RRAT ي ديگر خصوصيات دوراني متفاوتي مشاهده شده است كه به نظر مي رسد مانند تپنده هاي عادي ميان سال باشد. مك لاگلن مي گويد:“به نظر مي رسد كه RRAT ها خصوصيات بسيار گوناگوني دارند.اين بسيار جالب است چون نشان مي دهد كه هر ستاره ي نوتروني مي تواند رفتار بسيار عجيب و متفاوتي از خود بروز داده و همچنين موارد بسيار بيشتري از اين اجرام بايد وجود داشته باشند.”
با دانستن محدوده ي پوشش آسمان و حساسيت اطلاعات تلسكوپ پاركز و همچنين طبيعت زودگذر اين منابع راديويي ، مك لاگلن و همكارانش وجود ۴۰۰.۰۰۰ RRAT را در كهكشان راه شيري تخمين مي زنند كه اين تعداد ۴ برابر تعداد كل تپنده هاي راديويي شناخته شده است.وجود تعداد زياد RRAT ها مي تواند اين معماي قديمي را حل كند كه چرا تعداد نسبتا كمي از ابرنواختر ها باقي مانده اي به شكل ستاره ي نوتروني به جاي مي گذارند.ستارگان نوتروني در انفجار ها به وجود مي آيند ولي مانند سحابي خرچنگ ، به عنوان مثال ، بيش از نيمي از باقي مانده هاي ابرنواختري ، تپنده ي رصد شده ندارند.
ديويد هلفند ، رصدگر ستاره ي نوتروني از دانشگاه كلمبيا مي گويد :“به نظر من ما مي توانيم تصور كنيم كه اكثر ستارگان نوتروني در شرايط كاملا متفاوتي از تپنده ي خرچنگ متولد شده اند و اين اجرام هستند كه نسل قبلي RRAT ها را تشكيل مي دادند.” در چند دهه ي آينده اختر شناسان با ساخته شدن راديو تلسكوپ هاي بسيار بزرگ ، اطلاعات بيشتري در مورد RRAT ها بدست خواهند آورد. مك لاگلن مي گويد:“ ما انتظار داريم تا SKA (تلسكوپ يك كيلومتر مربعي) ، ۴۰.۰۰۰ مورد ديگر از اين اجرام را كشف كند. اين راديو تلسكوپ هاي بسيار بزرگ بايد فهم ما را از زمينه ي راديويي آسمان به كلي تغيير دهند.” علاوه بر كشف تعداد زيادي RRAT ، اين تلسكوپ ها ، به احتمال زياد رده ي جديدي از اجرام تابش كننده ي امواج راديويي كشف خواهند كرد.جوزف لازيو (از آزمايشگاه تحقيقات نيرو دريايي آمريكا) كه يك منبع تابش راديويي را در نزديكي مركز كهكشان در اوايل سال ۲۰۰۵ كشف كرده است ، مي گويد :“مي توان به جرات اذعان كرد كه آسمان راديويي ما هنوز ناشناخته است.”

برگرفته از nojum

در ورای مدار نپتون هزاران هزار خرده سیاره یخی قرار دارند که تا کنون بیش از هزار عدد از آنها کشف شده است که شمار اندکی خرده سیاره های بزرگتری مانند نمونه اخیر بوده اند یا حتی چنان بزرگ مانند ۲۰۰۳ UB۳۱۳ که سیاره دهم خوانده شد. حتی پلوتون و اقمار نیز در دسته خرده سیاره های کویی پری می گنجند. گرانش سیاره غولپیکر نپتون مدار برخی از این اجرام را بسیار آشفته کرده است به طوری که متمایل از صفحه دایره البروج شده و همچنین مداری بسیار کشیده و بیضوی کسب کرده اند چنانکه در حضیض مداری به نزدیکی نپتون در فاصله ۳۰ واحد نجومی می آیند و در اوج به مرزهای بیرونی کمربند کویی پر می روند. اما خرده سیاره جدید ۲۰۰۴ XR۱۹۰ در مداری دایره ای تر به فاصله ۵۲ تا ۶۲ واحد نجومی از خورشید گردش می کند و هرگز نزدیک به نپتون نمی آید و اینکه چطور دچار چنین مدار کجی شده است باید از پدیده دیگری حاصل شده باشد.

برگرفته از: http://www.cfht.hawaii.edu

حلقه های زحل سایه تاریک خود را در این تصویر برروی ناحیه ی شمالی زحل پهن کرده اند . در این بین سه قوس باریک و روشن قابل تشخیص هستند که همان سه شکاف بزرگ شناخته شده در حلقه های زحل می باشند . نام این شکاف ها به ترتیب از پایین به بالا یا از پهن ترین به باریک ترین عبارت اند از شکاف کاسینی ، شکاف انکه و شکاف کیلر . این تصویر توسط دوربین wide-angle فضاپیمای کاسینی  در طول موج 752 نانومتر مادون قرمز گرفته شده است. مقیاس این عکس 23 کیلومتر (14 مایل ) در هر پیکسل می باشد و کاسینی آن را  در 29 اکتبر 2005 و از فاصله 446000 کیلومتری (277000 مایل) شکار کرده است .

قطر اين ستاره موسوم به "Sirius B" تنها 12 هزار کيلومتر يعنی تقريبا اندازه زمين است اما جرم آن 98 درصد خورشيد است. مطالعه "Sirius B"  به دليل قرار گرفتن تحت الشعاع ستاره بی نهايت درخشان "Sirius شعراي يماني يا شباهنگ"  بسيار دشوار بوده است. اما دانشمندان اکنون به کمک تلسکوپ فضايی هابل موفق به مطالعه دقيق اين ستاره شده اند. تيم بين المللی منجمان از طيف نگار تصويربردار هابل برای تحليل نور"Sirius B"  استفاده کردند. منجمان با اندازه گيری ميزان اعوجاج نور ستاره در اثر ميدان شديد جاذبه اش، جرم آن را محاسبه می کنند. ميدان جاذبه "Sirius B"  تقريبا 350 هزار بار بزرگتر از ميدان جاذبه زمين است.

140 سال سردرگمي

پروفسور مارتين بارستو از دانشگاه ليستر در بريتانيا که تيم محققان را سرپرستی کرد گفت آنها از اين دستاورد به وجد آمده اند.او گفت: "حسابی به هيجان آمده ايم، پس از 140 سال سردرگمي، بالاخره اطلاعاتی را که درباره اين ستاره لازم داشتيم به دست آورديم تا ببينيم آيا نظريه ما درباره کوتوله های سفيد صحيح است يا خير."

"Sirius B"  ابتدا در سال 1862 کشف شد. اما مطالعه دقيق آن به علت تابندگی شديد شعراي يماني، که درخشان ترين ستاره آسمان شب است، دشوار بود. پروفسور بارستو گفت: "تنها با هابل بود که بالاخره توانستيم رصدهای لازم که به نور شعراي يماني آلوده نباشد را انجام دهيم تا بتوانيم تغيير در طول موج آن را اندازه بگيريم." تعيين جرم کوتوله های سفيد برای درک تکامل ستارگانی مانند خورشيد اهميت دارد. خورشيد نيز در حدود پنج هزار ميليون سال ديگر به يک کوتوله سفيد بدل خواهد شد. کوتوله های سفيد ستارگانی هستند که سوخت آنها برای انجام فوسيون تمام شده و ديگر نمی سوزند. اين ستاره ها که ديگر قادر به توليد حرارت و فشار بيرونی نيستند، زير بار سنگين ميدان جاذبه خود فرومی ريزند اما تا زمانی که مواد درونی آنها سرد نشده است به تابش ادامه می دهند.

 
منبع خبر : BBC News

برگرفته از parssky

مایکل براون کاشف سیاره دهم و همکارانش در 10 سپتامبر با استفاده از تلسکوپ کک 2 موفق شدند جرمی را پیدا کنند که به دور 2003 UB313 می چرخد اما هنوز موفق به کشف مدار آن نشدند .تلسکوپ فضایی هابل قرار است در نوامبر و دسامبر امسال در اختیار این تیم  قرار بگیرد تا مدار و فاصله این قمر از سیاره دهم تعیین شود . براون امیدوار است تا ژانویه سال آینده  تمامی فاکتور های اساسی مربوط به این قمر را پیدا کند. این قمر 100 برابر از کمنور تر از 2003 UB313 می باشد و در قدر 24 می درخشد دانشمندان احتمال می دهند ایم قمر 270 کیلومتر قطر داشته باشد .این قمر می تواند کمک زیادی در محاسبه جرم سیاره دهم به اختر شناسان بکند.

 

منبع خبر : NASA

برگرفته از parssky

كاوشگر Minerva كه قرار بود خرده سيارك Itokawa –25143 را بررسي كند، بعد از جدا شدن از فضاپيماي حامل خود،Hayabusa در فضا گم شد. Itokawa يك خرده سيارك 600 متري است كه احتمالا تكه اي از يك خرده سيارك بزرگترمي باشد وفضاپيماي Hayabusa توسط JAXA (سازمان تحقيقات فضايي ژاپن)

به گونه اي طراحي و برنامه ريزي شده بود ، كه در 12 نوامبر 2005 در 55 متري سطح اين خرده سيارك قرار بگيرد وكاوشگر رباتيك كوچك خود، Minerva را بر روي سطح آن رها كند وسپس از آن دور شده و خود را براي نمونه برداري از خرده سيارك در آينده اي نزديك آماده كند. اما در حاليكه انتظار مي رفت اين كاوشگر به آرامي بر روي خرده سيارك پايين بيايد تا بتواند تصاوير و اطلاعاتي در مورد سيارك و د ماي آن براي فضاپيما تهيه كند، در فضا رها گشت و هرگز به سطح آن نرسيد.

زمانيكه Hayabusa   از خرده سيارك دور مي شد، پيامي از سوي JAXA فرستاده شد كه Minerva تنها با سرعتي حدود20 سانتي متر در ثانيه در حال دور شدن است. فضاپيما در حاليكه كاوشگر در فضا بي هدف در حال دور شدن بود از آن عكس گرفت و توانست تماس راديويي با آن برقرار كند.اما با اين حال سرنوشتMinerva هنوز معلوم نيست و همچنان سرگردان در فضا رها گشته است. كاوشگر Minerva كه در تصوير آن را مشاهده مي كنيد، تقريبا به اندازه يك گريپ فروت است و وزن آن تنهاد 590 گرم است وشامل  سه دوربين كوچك رنگي و شش گرما سنج مي شود. به گفته يكي از اعضاي تيم، به نامTetsuo Yoshimitsa اين كاوشگر به گونه اي طراحي شده بود كه بتواند در يك مسير 15 متري وجب به وجب خاك خرده سيارك راطي و بررسي كند.

منبع خبر : Skypub.com

برگرفته از parssky

آژانس اكتشافات فضایی ژاپن (جاكسا) اعلام كرد: بازگرداندن كاوشگر فضايي بدون سرنشين "هايابوسا" به‌زمين را سه‌سال به تعويق مي‌اندازد.هايابوسا پس از تلاش نا موفق  براي نمونه‌برداري از سيارك ايتوكاوا در اوايل آبان ماه، قرار بود، اواخر بهار سال ‪ ۲۰۰۷ميلادي به زمين بازگردانده  شود. هایابو سا قرار بود كاوشگر Minerva را به سطح ایتوکاوا بفرستدوپس از نمونه برداری از این سیارک به زمین بازگردد اما  Minerva  بعد از جدا شدن از فضاپيماي حامل خود در فضا گم شد. ( كاوشگري كه در فضا گم شد)  به‌گفته جاكسااز روز جمعه گذشته ارتباط مخابراتي با "هايابوسا" نيز دچار اختلال شده و اين سازمان در تلاش براي رفع اين اشكال است. جاكسا با توجه به اينكه كار تعمير اين كاوشگر فضايي نياز به زمان زيادي دارد، برنامه بازگرداندن آن به زمين را سه سال تعويق انداخته است. براي اينكه بازگراندان هايابوسا به زمين طبق برنامه قبلي انجام شود، بايد در ماه جاري اين كاوشگر بر روي مدار بازگشت قرار مي‌گرفت. جاكسا پيش بيني كرده است، اگر اشكال فني اين كاوشگر تا اوايل سال ‪۲۰۰۷ ميلادي برطرف شود، اين امكان وجود دارد، که حتی هايابوسا در سال ‪ ۲۰۱۰ميلادي به زمين بازگردانده شود.اگراين كاوشگر موفق به نمونه‌برداري و انتقال به كپسول ويژه به زمین مي‌شد براي نخستين بار بود كه از يك سيارك نمونه‌برداري صورت مي‌گرفت.ضمن اینکه براي اولين بار يك سفينه فضايي ژاپني موفق به فرود بر روي يك جرم سماوي مي‌شد.اما این ماموریت با شکست روبرو شد.اما ،باز هم دانشمندان امید وارند  كه فضاپيماي هايابوسا پس از تمرينهايي كه به طور خودكار انجام مي دهد، موقعيت خودش را طوري تنظيم كند كه بتواند در نزديكي خرده سيارك قرار بگيرد و تا پايان ماموريت خود، يعني 25 نوامبر، نمونه بر داريهاي كوچكي از اين سيارك  انجام دهد. بعد از انجام ماموريت، فضاپيما موتور خود را كه با سوخت يوني كار مي كند آتش كرده وراهي زمين خواهد شد. 

طلوع صورت فلکی جبار و ستاره شباهنگ در آسمان کویر شنی مرنجاب زیر نور ماه. جبار و شباهنگ نشانه های آسمان سرد و زیبای زمستان اند که رفته رفته مهمان شب های طولانی این فصل می شوند.

نمی شود يک شب زمستانی تلسکوپ را از جعبه بيرون آورد و به سراغ سحابی جبار نرفت. سحابی بزرگ جبار (M 42، پايين) معروف ترين سحابی نشری آسمان است. خود سحابی جبار متعلق به سحابی بارها گسترده تری است که در آسمان زمين وسعتی به اندازه تمامی صورت فلکی جبار را گرفته است. درست در ميان سحابی خوشه ای از ستاره های داغ و جوان قرار دارد که به خوشه ذوزنقه معروف است. در این تصویر گرفته شده در آسمان ایران ساختارهای شگفت آور سحابی به خوبی نمايان اند. بسياری از اين ساختارها را می توان زير آسمانی تاريک و پاک با بزرگنمايی های کم ديد. اين تصوير زيبا ترکيبی از چهار عکس با نوردهی های مختلف است (5 دقیقه، 3 دقیقه، 30 ثانیه، 15 ثانیه) که یک منجم آماتور ایرانی با استفاده از دوربين ديجيتال Canon EOS 20D که پشت تلسکوپ 12 سانتيمتری شکستی اسکای واچر مجهز به موتور ردیاب سوار شده گرفته شده است.

برگرفته از nojum

سوهو در يازدهم آذر 1374 برای یک مأموريت دو ساله پرتاب شد. اکنون پس از ده سال هنوز سوهو بهترین تصاوير را از خورشيد می گيرد. سوهو (SOHO) ماهواره ای است که در يکی از نقاط لاگرانژی زمين و خورشيد جای گرفته است و مدام خورشيد را زير نظر دارد، تصاوير زنده سوهو از ستاره منظومه شمسی روی اينترنت در دسترس همه قرار می گيرد. تا کنون 140 رساله دکتری درباره اکتشاف های اين ماهوراه نوشته شده است.

حتما قمرهاي مشتري را ديده‌ايد، هر کدام از آنها دنياهاي هستند که از ماه زمين و حتي کوچک‌ترين سيارات منظومه شمسي بزرگ‌تر اند. و بسيار هم معروف اند، قمر يو به خاطر آتشفشان‌هايش و قمر اروپا به دليل احتمال وجود اقيانوس‌هايي از آب زير سطح يخ‌زده‌اش براي همه آشنايند. اما آيا تا به‌حال ماه‌هاي مريخ را ديده‌ايد؟ ماه‌هاي مريخ صخره‌هاي کوچکي هستند که زماني از دسته سيارک‌ها بوده‌اند، اما به دليل گرانش مريخ به دام اين سياره افتاده‌اند.

فاصله فوبوس (ماه بزرگ‌تر مريخ) از سياره ۱۰۰۰۰ کيلومتر است، يعني فقط ۲،۵ درصد فاصله ماه تا زمين؛ فوبوس در هر روز ۳ بار دور مريخ مي‌گردد. سطح فوبوس ريگوليتي است، سنگ و ريگ‌هايي که بر اثر برخوردها از بدنه اصلي قمر پراکنده شده اند. بر روي فوبوس آثار برخوردهاي بي‌شماري ديده مي‌شود.

ديموس (قمر کوچتر) ۲۳۰۰۰ کيلومتر از مريخ فاصله دارد. با وجود اين‌که انتظار مي‌رود ديموس هم مثل فويوس برخوردهاي زيادي را تجربه کرده‌باشد، اما بر سطح آن دهانه‌هاي زيادي به چشم نمي‌خورد.

هردو قمر را آسف هال در سال ۱۸۷۷ کشف کرد. هال مدت‌ها به دنبال ماه‌هاي مريخ مي‌گشت، اما چون چيزي پيدا نکرده‌بود نااميد شده‌بود، اما با تشويق همسرش کارش را ادامه داد که به کشف تنها قمرهاي شناخته شده مريخ انجاميد.

رصد قمرهاي مريخ کار ساده‌اي نيست، ديموس از قدر ۱۲ و فوبوس از قدر ۱۱ مي‌درخشند اما مريخ درخشان هم در کنار آنهاست. براي رصد آنها بايد راهي پيدا کنيد تا از شر مريخ خلاص شويد. بهترين زمان ديدن قمرها هنگام کشيدگي‌هايشان است، يعني زمان‌هايي که از ديد ما در بيشترين فاصله از سياره قرار مي‌گيرند. در اين زمان‌ها فوبوس به اندازه يک برابر قطر مريخ از آن فاصله دارد و ديموس به اندازه سه برابر قطر سياره. بنابراين ديدن ديموس ساده‌تر است.

اگر از چشمي‌هايي با ميدان ديد باز استفاده مي‌کنيد، بيرون بردن مريخ از گوشه ميدان ديد براي ديدن قمرها کار درستي نيست. بهترين روش رصد آنها پوشاندن قرص مريخ است. اگر عکس مي‌گيريد مي‌توانيد به روش‌هاي کامپيوتري مريخ را از تصويرتان حذف کنيد، اما موقع رصد با بايد يک نوار باريک از فويل آلومينيوم را پشت چشمي‌اي که انتخاب کرده‌ايد بچسبانيد تا هنگام رصد مريخ را پشت آن مخفي کنيد. بايد از چشمي‌هايي با فاصله کانوني نسبتا کم استفاده کنيد و نوار را دقيقا پشت چشمي قرار دهيد طوري که هنگام رصد به صورت واضح ديده شود، نه کدر و خارج از فوکوس.

در واقع طرح ستی در بخش های مختلف و بررسی طول موجهای مختلف رسیده از فضا انجام می شود  و قسمتي از اين پروژه Radio SETI(ستی رادیویی) نام دارد كه از تلسكوپ هاي راديويي براي گوش دادن به امواج راديويي با پهناي باند كم كه از فضا گرفته شده اند، استفاده مي كند .اين امواج به طور طبيعي ساطع نمي شوند، در نتيجه دريافت آنها مي تواند مدركي براي اثبات حيات فرا زميني باشد. حیات فرازمینی که شاید در صدها سال نوری دورتر از ما در سیاره ای خوش اقلیم به دور خورشیدی دیگر در گردش باشد. امواج گرفته شده با تلسكوپ رادیویی در مرحله اول پر از نويز است (نویزهایی كه از منابع سماوي و سيستم هاي الكترونيكي گيرنده ايجاد مي شود و همچنين امواج توليد شده در تمدن بشری مانند امواج تلويزيون ،رادار ها و ماهواره ها). در طرح پيشرفته ستی رادیویی به تجزيه و تحليل اطلاعات به صورت ديجيتالي پرداخته می شود. قدرت محاسبه بيشتر ،جستجو هايي در محدوده فركانس وسيع تر با حساسيت بهتر را ممكن مي سازد .در نتيجه، Radio SETI به قدرت محاسبه فوق العاده بالا نياز دارد .
در پروژه هاي قبلي از ابر رايانه ها ،كه در محل تلسكوپ ها قرارداشتند، براي انجام تجزيه و تحليل اطلاعات استفاده مي شد. در سال۱۳۷۴ /۱۹۹۵ ديويد جداي پيشنهاد كرد تا از يك ابر رايانه مجازي (چندين رايانه شخصي كه از طريق اينترنت به هم متصل شده اند) استفاده شود .تحقق اين پيشنهاد پروژه ستی را پايه گذاري كرد .اين پروژه به طور رسمي در ماه مه ۱۹۹۹ (اردیبهشت ۱۳۷۸) آغاز به كار كرد. پس از گذشت ۶ سال از آغاز اين پروژه ،مسئولين پروژه SETI به تازگي تصميم گرفته اند تا تغييراتي در كار خود ايجاد كنند .در حقيقت آنها به اين نتيجه رسيده اند كه به مجموعه اي از پروژه هاي مانند SETI ، به نام BOINC) :Berkeley Open Infrastructure for Network Computing) ملحق شوند .در اين مجموعه چندين پروژه ديگر نيز شركت دارند .در نتيجه "بونیک" به شما اجازه مي دهد تا در چند پروژه همزمان كه به سبك ستی در خانه صورت مي گيرند شركت كنيد و حافظه ، توانايي محاسبه و وقت رايانه خود را به انجام چندين پروژه علمي اختصاص دهيد.

مريخ نوردها هم اكنون به بررسي تغييرات سنگ هايي كه زير سطح مريخ قرار دارند مي پردازند اين امر منجر به جمع آوري مدارك بيشتري در مورد دوران هاي گذشته مريخ مي شود دوران هايي كه شايد شرايط مريخ براي زندگي انسان مناسب بوده است .
اسپريت در حال پايين آمدن از تپه هازبند است تا ساختار سكومانندي را كه از بالاي تپه روي سطح سياره مشاهده کرد وارسي نمايد. بعد از اين بلافاصله از تپه ديگري صعود مي كند تا از نورخورشيد حداكثر استفاده را نمايد .
دانشمندان از بررسي بيش از ۶ نوع مختلف سنگي كه در تپه هازبند كشف شد مي توانند نتيجه بگيرند كه اين بخش از مريخ در گذشته به چه شكل و با چه شرايطي بوده است .
دكتر استيو اسكويرس ، مديريت بررسي تجهيزات علمي مريخ نورد ها در اين مورد مي گويد :‌اين جا در گذشته بخشي بسيار داغ با آتش فشان ها و برخوردهاي بسيار زياد با سنگ هاي سرگردان فضايي بوده است . آب نيز به صورت چشمه هاي داغ روي سطح در جريان بوده است .
يخ نوردها هم اكنون به بررسي تغييرات سنگ هايي كه زير سطح مريخ قرار دارند مي پردازند اين امر منجر به جمع آوري مدارك بيشتري در مورد دوران هاي گذشته مريخ مي شود دوران هايي كه شايد شرايط مريخ براي زندگي انسان مناسب بوده است .
اسپريت در حال پايين آمدن از تپه هازبند است تا ساختار سكومانندي را كه از بالاي تپه روي سطح سياره مشاهده کرد وارسي نمايد. بعد از اين بلافاصله از تپه ديگري صعود مي كند تا از نورخورشيد حداكثر استفاده را نمايد .
دانشمندان از بررسي بيش از ۶ نوع مختلف سنگي كه در تپه هازبند كشف شد مي توانند نتيجه بگيرند كه اين بخش از مريخ در گذشته به چه شكل و با چه شرايطي بوده است .
دكتر استيو اسكويرس ، مديريت بررسي تجهيزات علمي مريخ نورد ها در اين مورد مي گويد :‌اين جا در گذشته بخشي بسيار داغ با آتش فشان ها و برخوردهاي بسيار زياد با سنگ هاي سرگردان فضايي بوده است . آب نيز به صورت چشمه هاي داغ روي سطح در جريان بوده است .

همچنين به دلیل توان الکتریکی كافي مریخ نورد روح به واسطه عملكرد مطلوب جمع آوري انرژي خورشيدي،‌ دانشمندان توانستند از آن براي رصد آسمان شب مریخ بهره ببرند . يكي از اين تجربه هاي هيجان انگيز رصد يك بارش شهابي بود كه
بواسطه گذر مريخ از خرده ذرات باقي مانده از دنباله دار هالي به وجود آمده بود .
جيم بل سرپرست كنترل دوربين پاناراماي مريخ نوردها مي گويد :‌ما از مزيت هايمریخ نورد فرصت براي بررسي هاي علمي كه هيچ گاه فكر نمي كرديم قادر به انجام آن ها باشيم استفاده كرديم و خواهيم كرد .
مریخ نورد فرصت در حال بررسي سنگ ها در مسيري بين دهانه هاي Endurance و Victoria است . اين بررسي كمك مي كند تفاوت هاي بين لايه هاي جوان تر و لايه هاي پيرتر در دره Endurance را دريابيم . در اين دره لايه هاي پاييني دچار فرسايش بر اثر باد شده بودند و لايه هاي بالايي دچار فرسايش آب . كه اين امر تغيير از حالتي خشكي به تري را درمورد اين دره نشان مي دهد.

منبع  : Parssky.com

برگرفته از nojum

اگزومارس  (ExoMars) برای يافتن نشانه ها و آثار حيات در گذشته و امروز سياره سرخ، به کاوش در سطح و حتی حفر آن خواهد پرداخت.اين ماموريت گامی کليدی در برنامه موسوم به "آرورا" (Aurora) است که شامل اعزام فضاپيما و در نهايت فضانوردان به ماه و مريخ خواهد بود.براساس اين توافق، بريتانيا نقشی کليدی در ماموريت مريخ نورد بازی خواهد کرد.دولت بريتانيا قرار است 108 ميليون يورو در آن سرمايه گذاری کند که سهمی عمده را در ساخت اين کاوشگر روبوتيک به اين کشور واگذار خواهد کرد.برنامه آرورا در کوتاه مدت بر ماموريت های روبوتيک به مريخ تمرکز می کند: اگزومارس برای سال 2011 و در پی آن يک ماموريت بين المللی برای نمونه برداری از مريخ و بازگرداندن آن به زمين.

وزرای علوم کشورهای عضو آژانس اتمی اروپا در نشست اين هفته خود بودجه 750 ميليون يورويی 2006-2011 برنامه آرورا را تصويب کردند.بخش اعظم بودجه صرف توسعه اگزومارس خواهد شد و باقی آن به تحقيقات مقدماتی در زمينه ماموريت های آينده مريخ و ساير کرات منظومه شمسی اختصاص می يابد.سهم بريتانيا در برنامه اگزومارس 101 ميليون يورو است و 7 ميليون يورو نيز به فعاليت های پژوهشی اختصاص می دهد.به اين ترتيب صنايع بريتانيايی سهمی عمده در پروژه خواهند داشت که به آنها امکان خواهد داد تجربه و تخصص به دست آمده از ماموريت ناکام "بيگل 2" که بر مريخ سقوط کرد را پيش ببرند.بيگل با هدف جستجو برای يافتن آثار حيات در سياره سرخ طراحی شده بود اما در روز کريسمس 2003 پس از ورود به جو مريخ ناپديد شد.ديويد پارکر، مدير برنامه علوم فضايی در مرکز فضايی ملی بريتانيا گفت اگزومارس بر ميراث بيگل 2 بنا خواهد شد.وی گفت: "اما اگزومارس تنها به کاوش در سطح اکتفا نخواهد کرد زيرا مجهز به يک مته حفاری و ساير تجهيزات است که برای نخستين بار می تواند زير سطح را معاينه کند و همين توانايی است که اين ماموريت را از سايرين منفک می کند."

دو کاوشکر آژانس فضايی آمريکا موسوم به اسپيريت و آپورچونيتی از نزديک به دو سال قبل سرگرم گشت و گزار و تحقيق در سطح سياره سرخ بوده اند.بريتانيا در مجموع بيش از 374 ميليون يورو به برنامه های علمی اسا می پردازد که 18 درصد کل بودجه علمی آژانس فضايی اروپاست.اين کشور همچنين 205 ميليون يورو در يک رشته ماموريت های ماهواره ای نظارت بر زمين سرمايه گذاری کرده است. نخستين ماهواره از اين نوع، موسوم به "کرايوست" (Cryosat) که وظيفه اش نظارت بر سطوح يخی زمين بود طی پرتابی در ماه اکتبر منهدم شد. منابع آشنا به گفتگوها مطمئن هستند که کرايوست بازسازی خواهد شد اما تصميم نهايی در مورد آن تا فوريه اتخاذ نمی شود.

منبع خبر : BBC NEWS

  
منبع  : Parssky.com

برگرفته از parssky

این مقاله تحلیلی است بر نظریه ی ریسمان همراه با چند فرمول برای درک بهتر موضوع که برای دریافت نظرات شما خوانندگان منتشر می شود
نظریه ی ذرات نوسان کننده
قرن بیستم را می توان دوران طلایی علم فیزیک دانست. انواع نظریات و پیش بینی های مختلف همراه با تجهیزات پیشرفته که سیل عظیمی از اطلاعات را در اختیار دانشمندان قرار می داد ظهور یافت. چنانکه این روند در قرن جدید نیز با سرعتی بیشتر در حال پیگیری است.
از جدیدترین نظریات فیزیک می توانبه نظریه ی ریسمان اشاره کرد. این نظریه ادعا می کند می تواند تمام پدیده های فیزیکی جهان را تفسیر نماید که البته با توجه به مبانی ان می توتند درست باشد. البته منتقدان هم به همین موضوع اشکال می گیرند. چون اگر تمام ذرات و پدیده های عالم از نوسان این ریسمان ها ایجاد شود در عمل نمی توان وجود انها را به این راحتی اثبات کرد . همچنین این موضوع یک حالت کلی است یعنی هنوز وارد شدن در بحثی که تمام جوانب ان کشف نشده است و بیان کلی از یک مطلب چندان درست نیست. چون ما تا نتوانیم تمام ابعاد عالم را کشف کرده و بر ان مسلط شویم نمی توانیم جزییات این نظریه را باز گویی کنیم. البته این نظریه توسط اثبات های ریاضی ارائه شده و نمی توان ان را کاملا رد کرد و در همین حالت کلی ان ایراد جدی وارد نمود.
اما برای بحث در این مورد از عمق مطلب وارد می شویم. همه ی ما می دانیم که در این نظریه تمام مطلب بر اساس نوسان این ریسمان ها شکل می گیرد. از یک ذره ی دارای جرم تا یک فوتون که حامل انرژی است. حال موضوع را اینگونه مطرح میکنیم که دو ذره ی ریسمان دفیفا چه اندازه انرژی را در فضا می توانند منتقل کنند . در این رابطه مقدار انرژی پایه ای که بدست می اید به این مقدار است.

  1
e=h/t                                      t: زمان پلانک       h:ثابت پلانک                                                                                                       
در این محاسبه انرژی پایه در کیهان مطرح می شود یعنی انرژی که میان دو ذره ی ریسمان ایجاد می شود.
اما اگر این انرژی را برای یک فوتون مورد بررسی قرار دهیم انرژی فوق را بر انرژی کوانتومی یک فوتون تقسیم میکنیم. در این حالت عدد بدست امده تعدادذرات ریسمان را که در گیر در این نوسان و انتقال فوتون بوده اند را مشخص می سازد. اما اگر همین تعداد فوتون را در فاصله ی پایه  یا همان فاصله ی بین دو ریسمان که با ار مشخص شده ضرب کنیم طول موج فوتون فوق بدست می اید . یعنی تعداد ریسمانهایی که یک فوتون بااین طول موج را ایجاد کرده اند با عدد ان مشخص می شوند . مطلبی که در اینجا مهم است این است که هر چه تعداد این ریسمان ها کمتر باشد فوتون از انرژی کوانتومی بیشتری برخوردار خواهد بود .

 2
     n=h/t/hv                          1/tv ضرب در r = طول موج             
 
n ضرب در r = طول موج              r : طول پلانک          v :فرکانس فوتون 
        
اما اینکه چگونه ذره ی باردار شتاب دار از خود موج الکترو مغناطیسی گسیل می کند را باید در نحوه ی نوسان ریسمان ها بررسی کرد. برای مثال وقتی ذره ای ساکن که از تعداد مشخصی ریسمان که در حال نوسان هستند تشکیل شده شتاب می گیرد (شتاب زیاد) این ریسمان ها به باقی ماندن در حالت سکون و به حفظ سرعت اولیه ی خود تمایل دارند. با شتاب این ذره تعدادی از این ریسمانها با شتاب ناگهانی نیروی مخالف با ان شتاب را به ریسمان خارج از ان منتقل می کنند و به این ترتیب یک موج الکترو مغناطیسی نوسان کننده از این ریسمان های خارج از جرم به وجود می اید . این توضیح بی شک یکی از قانون های انرسی است که حالت های دیگر ان نیز می تواند برای ریسمانها صادق باشد.
البته در این که تمام ریسمانها از یک نوع هستند جای شک است یعنی ممکن است دو نوع ریسمان وجود داشته باشد یکی حامل نیرو و دیگری جهت دهنده به آن نیرو .

برگرفته از parssky 

قرن بيست و يكم عصر اكتشافات نوين فضايى است. در سال هاى آغازين هزاره سوم فضاپيماهاى بسيارى به نقاط كشف نشده اى در منظومه خورشيدى رفتند. سفر طولانى مدت مريخ نوردها در مريخ و سفر كاوشگر كاسينى به زحل و اقمارش تيتان و اِنسلادوس مهم ترين رخدادهاى فضايى بودند كه اكتشاف هاى جديدى را در پى داشتند. براى گراميداشت و يادآورى سفرهاى فضايى كه حاصل تلاش هزاران دانشمند در سرتاسر جهان است همه ساله «هفته  جهانى فضا» در بسيارى از كشورهاى عضو سازمان ملل متحد برگزار مى شود. زمان اين هفته كه تا پيش از اين در ابتداى ماه اكتبر بود امسال به خاطر مقارنت با ماه رمضان براى احترام به كشورهاى مسلمان به مدت سه سال به ۱۹ تا ۲۵ نوامبر انتقال داده شد. در ماه گذشته ايران با پرتاب ماهواره تحقيقاتى«سينا» به فضا به عنوان جديدترين عضو باشگاه فضايى شناخته شد و گام بزرگى را در آغاز برنامه هاى فضايى كشورمان برداشت.
• • •
«هفته جهانى فضا» براى نخستين بار در سال ۱۹۹۹ توسط مجمع عمومى سازمان ملل متحد تعيين شد. اين سازمان چهارم تا دهم اكتبر (۱۸-۱۲مهرماه) هر سال را با هدف بزرگداشت نقش علوم و فناورى هاى فضايى در بهبود زندگى بشر، هفته جهانى فضا ناميده است. آغاز و پايان هفته فضا، سالگرد دو دستاورد بزرگ فضايى است:
۱- چهارم اكتبر۱۹۵۷ «اسپوتنيك ۱» اولين ساخته دست بشر در مدار زمين قرار گرفت. اين واقعه اتفاق بزرگى در دوران جنگ سرد بود كه مسابقه  طولانى را ميان دو ابرقدرت آن زمان -ايالات متحده و شوروى- آغاز كرد. اين رقابت كه بيش از سه دهه به طول انجاميد به جنگ ستارگان معروف شد كه دلالت بر مسابقه سخت و فشرده اى براى تسخير فضا بود. به واسطه تاثيرهاى علمى، سياسى و اجتماعى ماهواره كوچك«اسپوتنيك» بر تحولات زمان خويش و وقايع بعد از آن، تاريخ پرتاب اين ماهواره آغازين روز هفته اى انتخاب شده است كه به فضا و فضانوردى اختصاص دارد. ۲- ۱۰ اكتبر ۱۹۶۷ تاريخ تصويب پيمان جهانى «اصول حاكم بر فعاليت هاى كشورها در اكتشاف و استفاده صلح جويانه از فضا (شامل ماه و سيارات)» است.
• ماهواره اسپوتنيك
«اسپوتنيك ۱» كره اى آلومينيومى به قطر ۵۸ سانتيمتر و ۶/۸۳ كيلوگرم بود كه توسط مدل تغيير يافته اى از موشك قاره پيماى «بالستيك R7» كه به منظور حمل كلاهك هسته اى طراحى شده بود به فضا پرتاب شد. اسپوتنيك داراى چهار آنتن ۵/۲ مترى بود. اين آنتن ها كه به سطح خارجى ماهواره وصل شده بودند، اطلاعاتى از چگالى يون هاى يونوسفر، دماى محيط و فشار هوا را به شكل بيپ هايى با فواصل زمانى معين و در دو موج به زمين ارسال مى كردند. «اسپوتنيك ۱» طى زمانى كه در مدار قرار داشت، نزديك به ۱۴۰۰ بار به دور زمين چرخيد كه در مجموع بيش از ۷۰ ميليون كيلومتر را طى كرد. سه هفته پس از ورود اين ماهواره به مدار زمين، باترى هاى شيميايى آن تخليه شدند و ماهواره از كار افتاد. اسپوتنيك در مدارى بيضوى با ارتفاع اوج ۹۳۹ كيلومتر، حضيض ۲۱۵ كيلومتر و زاويه مِيل ۱/۶۵ درجه، چرخش خود را به دور زمين آغاز كرد ولى به  دليل اثرات جو زمين روز به روز از ارتفاع مدارى آن كاسته مى  شد تا اين كه در چهارم ژانويه ۱۹۵۸ يعنى سه ماه بعد از پرتاب، به زمين سقوط كرد.
• عصر فضا
دهه ۱۹۳۰ دهه مهمى در تاريخ علوم فضايى است. در اين دهه گروه هايى در آلمان، شوروى و آمريكا به صورت جدى شروع به ساخت موشك هاى دورپيما كردند. در آغاز تنها هدف اين گروه ها ساخت موشكى بود كه بتواند از نيروى گرانش زمين رها شده و از جو زمين خارج شود، اما اين راه دوران جديدى را پايه گذارى كرد كه به عصر فضا منتهى شد. «سرگئى  كرولُف» مغز متفكر شوروى در علوم فضانوردى بود. او كه فعاليت هاى خود را در سال هاى آغازين دهه ۳۰ ميلادى در گروه هاى موشك سازى روسى آغاز كرده بود توانست نخستين موشك با سوخت مايع را اختراع كند. اولين و مهم ترين گام موفقيت آميز كرولُف پرتاب موشك «اسپوتنيك ۱» به فضا بود، كه در پى اين اتفاق مسابقه فضايى شوروى با آمريكا براى فتح فضا آغاز شد. روس ها كه رقابت بسيار سخت و نزديكى را با ايالات متحده براى سفر نخستين انسان به فضا داشتند در دوازدهم آوريل ۱۹۶۱ با سفر موفقيت آميز «يورى  گاگارين» به خارج از جو زمين شكست تاريخى و جبران ناپذيرى را به ايالات متحده وارد كردند. هرچند كه آمريكا يى ها نيز با گام نهادن «نيل آرمسترانگ» و «ادوين آلدرين» در ماه موفقيتى را كسب كردند كه روس ها هيچ وقت به آن دست  نيافتند. گاگارين سياره اى باشكوه و پناهگاهى كوچك را در فضا مشاهده كرد كه در آن نشانى از جنگ و خشونت بين انسان ها نبود. بيست سال پس از پرواز نخستين انسان به فضا توسط شوروى، آمريكا اولين شاتل فضايى را با نام كلمبيا به فضا پرتاب كرد. كلمبيا درى را به سوى فضايى گسترده تر گشود. انفجار و نابودى شاتل كلمبيا در اول فوريه سال ۲۰۰۳ در هنگام ورود به جو زمين خطرهاى طبيعى پرواز فضايى را به همه ما يادآور مى شود، ولى با وجود آن همه خطر، پاداش هاى بزرگى به بشر رسيد. هم اكنون برنامه هاى فضايى تا حد زيادى از حالت تك كشورى خارج شده و برنامه هاى فضايى بسيارى با مشاركت سازمان هاى فضايى كشورهاى برجسته در اين عرصه انجام مى شود.

1-        اثر دوپلركلاسيكي

پديده دوپلر در اصل براي تغيرات فركانس چشمه صوت در فيزيك كلاسيك مطرح گرديد بر اساس اين اثر هرگاه ناظري نسبت به يك چشمه صوت در حركت باشد ناظر فركانسي غير از آنچه از چشمه گسيل مي يابد را دريافت مي كند مثلا اگر يك ماشين آژيرزن به طرف ما با سرعت در حال حركت باشد به علت حركت چشمه صوت (ماشين آژيرزن ) يك تغيرفركانس در موج ارسالي از چشمه صوت متحرك به سوي ناظر ايجاد مي شود به نحويكه هرچه ماشين آژيرزن به ما نزديك تر شود صداي آژير زيرتر (فركانس بيشتر ) مي گردد و موقعي كه ماشين از كنار ما مي گذرد و دور مي شود صداي آژيري كه به گوش ما مي رسد بم تر (فركانس كمتر) مي گردد براي به دست آوردن  بسامدي كه هنگام دور شدن شدن چشمه صوت از ناظر بوجود مي آيد مي توان از رابطه           

  استفاده كرد كه در آن f₀ فركانس صوت ارسالي توسط چشمه صوت وf فركانسي است كه ناظر در يافت مي كند v سرعت صوت در محيط وv_{s, r} سرعت دورشدن منبع صوت از ناظر است در صورت نزديك شدن چشمه صوت به ما كافي است علامت( +) مخرج را به( –) تغير دهيم

 مثال : اگر چشمه صوتي با سرعت سي متر بر ثانيه از ناظري دور شود و در اين هنگام صوتي با فركانس  هزار هرتز گسيل نمايد آنگاه فركانس دريافت شده توسط ناظر معادل 918 هرتز خواهد بود به همين صورت فركانس دريافتي هنگامي كه چشمه صوت به ناظر نزديك مي شود معادل 1097هرتز ودر صورتي كه ما به چشمه صوت نزديك شويم فركانسي معادل 1088 هرتز دريافت خواهيم كرد.

 در اثردوپلر كلاسيكي بين بسامد هاي ثبت شده هنگامي كه چشمه صوت به سمت ناظر ساكن يا ناظر به سمت چشمه صوت ساكن يا هردو به سمت همديگر در حركت باشند تفاوت وجود دارد و در هر وضعيت بسامد ثبت شده يك عدد متفاوت خواهد بود

خوشه برساوش تشکیل شده از هزار کهکشان،با فاصله 250 میلیون سال نوری از ما ، یکی از اجرام عالم است و خوشه کهکشانی روشنی در پرتو ایکس در خود دارد. در قلب آن کهکشان خواری بزرگ به نام برساوش A و ماهیت آن از گاز و کهکشان است که در آن فرو میریزند،تشکیل شده است. این عکس ژرف توسط تلسکوپ فضایی چاندرا و در پرتو ایکس گرفته شده است.سرتاسر قلب این خوشه کهکشانی اندازه ای حدود 300000 سال نوری دارد.این عکس در پرتو ایکس سبب انتشار اطلاعات قابل توجهی از کهکشان های بزرگ و اطراف داغ خوشه های گازی(30-70 میلیون درجه سانتی گراد)شده است.

مرکز روشن در این عکس حکایت از وجود سیاهچاله ای فوق پرجرم در قلب برساوش  A دارد.چگالی کم در این ناحیه باعث بوجود آمدن حباب های سیاه یا عاری از ماده شده است،تولید این فضاها به سبب انفجار و فعالیت مرکز این سیاهچاله است،این فعالیت ها باعث ایجاد امواج قوی-امواج صدادار بر حسب مقیاس کیهانی-،موج دار شدن سرتاسر پرتو ایکس و تولید گازهای داغ شده است.رنگ سبز-آبی در بالای مرکز مصنوعی است وسایه های دور مرکز باقی مانده های کهکشان های کوچکی هستند که فروریخته اند و سبب طغیان برساوش A شده اند. که در تصویر به رنگ سبز-آبی نشان داده شده اند.

منبع خبر : NASA

بر گرفته از parssky

اخترشناسان با ترکیب 24 عکس از هابل تصویری با کیفیت بسیار بالا از این سحابی تهیه کنند. آنچه ما از زمین میبینیم منبسط شده و باقی مانده ای از یک ابرنواختر است که در هزار سال پیش منفجر شده است.

در زمان یکسان در مرکز سحابی ستاره ای پرجرم با چرخش سریع که چگالی بسیار زیاد دارد و عمدتا از نوترون تشکیل شده است،متلاشی ميشود .این ستاره که به ستاره نوترونی معروف است با میدان مغناطیسی شدیدی که ایجاد میکند باعث تغییر سرعت الکترون و تا حدودی نور میشود که سبب تشکیل رنگ آبی در مرکز باقی مانده از انفجار خواهد شد .ابرنواختر،باعث به وجودآمدن این سحابی است،این یک نمونه از بیرون ریزی هایی است که ما در کهکشان راه شیری مشاهده میکنیم.اخترشناسان چینی در 4 جولای 1054  انفجاری رو ثبت کرده اند اما این نور متعلق به سیاره زهره بود که به علت روشنایی زیادش طی 3 هفته می توانستند آن را در صبح نیز ببینند.

 این عکس توسط تلسکوپ هابل با دو قسمت Wide field و دوربین عکس برداری از سیارات گرفته شده است. نام این سحابی زیبا توسط لرد راس در سال 1884 به نام "سحابی خرچنگ"انتخاب شده است.

منبع خبر : New Scientist Space

فضانوردانی با انجام این سفر ها خود را در معرض تشعشعات کیهانی و تابش های مضرر خورشید که عمدتا از ذرات پر سرعت الکترون و پروتون تشکیل شده اند ، قرار می دهند که باعث بروز سرطان و دیگر ناسازگاری ها در بدن آن ها می شود.یکی از ساده ترین راه ها برای مقابله با این مشکل استفاده از بتون می باشد مانند سازه هایی که در اطراف راکتور هسته ای وجود دارد اما ساختن یک فضاپیمای بتونی ایده معقولانه ای نیست همین امر باعث شده تا دانشمندان ناسا تلاش های بسیاری در این ضمینه انجام دهند و مواد گوناگونی را برای مقاومت در برابر این تشعشعات امتحان کنند مانند آلومنیوم، پلاستیک های پیشرفته و هیدروژن مایع که هر کدام دارای نقص هایی بوده و عملا قابل استفاده نمی باشد اما گزینه ای هوشمندانه برای رفع این مشکل وجود دارد :استفاده از یک میدان بزرگ الکترو مغناطیس برای محافظت فضانوردان .

يك سكوي پرتاب سيار به منظور يك سري تمرينات سه روزه بر روي اطلس طي يك مسير 1800 فوتي و 35 دقيقه اي ,اين موشك را تا پايگاه حمل كرد. روز يكشنبه بعد از ظهر تمرينات اوليه بر روي سوخت گيري اطلس 5 كه با سوخت نفت سفيد تصفيه شده كار مي كند متمركز شد ند واين طور برنامه ريزي شده بود كه در روز دوشنبه نيز موشك يك پرتاب شبيه سازي شده اي را انجام بدهد و مراحل قبل از پرتاب را تمرين كند.بعد از انجام عمليات شبيه سازي شده بر روي موشك اطلس از طريق خارج كردن اكسيژن وهيدروژن مايع از آن ايمن خواهد شد و جايگاه عمليات نيز بعد از تمام شدن تمرينات براي كاركنان باز مي شود. سه شنبه صبح پايگاه پرتاب سيار از جايگاه جدا شده و موشك را به مقر اصلي اش بر مي گرداند.زمانيكه موشك به آشيانه اش بازگشت,آخرين اقدامات و  آماده سازيها بر روي آن انجام مي گيرد تا براي پرتاب فضاپيماي New Horizons كاملا آماده باشد.  اقدامات ديگر بر روي اطلس 5   در 10 ژانويه , يعني يك روز قبل از پرتاب اين ماموريت 665 دلاري صورت خواهد گرفت.

منبع خبر : Spaceflightnow.com

ناسا جزئیات مقدماتی از جدید ترین و درعین حال ژرف ترین ماموریت خود به سوی مشتری را برای دانشمندان و تیم رهبری این ماموریت فاش کرد.

ماموریت 700 میلیون دلاری ((جونو)) از جدید ترین برنامه های ناسا است که در 30 جون 2010 آماده پرتاب میباشد و 5 سال برای رسیدن به مقصد خود مشتری در راه خواهد بود . جونو در یک مدار قطب به قطب برای مطالعه میدان مغناطیسی شدید مشتری قرار خواهد گرفت .

از دیگر وظایف جونو بررسی وجود هسته یخی برای مشتری و همچنین تعیین مقدار آب و آمونیاک موجود در جو این سیاره است .این مدارگرد همچنین بادهای شدید مشتری که سرعتشان به 600 کیلومتر بر ساعت میرسد را بررسی میکند .

دکتر دیوید ج مک کوماس یکی از رهبران این ماموریت از پژوهشکده جنوب غرب (SWRI), در این باره گفت : ماموریت جونو میتواند راز های شکل گیری بزرگترین سیاره منظومه شمسی ، مشتری را در طی چند بیلیون سال پیش آشکار کند .

گفتنی است آخرین کاوشگری که از جو سیارات مشتری مانند اطلاعاتی را به زمین مخابره کرد سفینه گالیله در سال 1995 بود که برای 58 دقیقه قبل از از بین رفتن داده های خود را به زمین مخابره کرد .

منبع خبر : CNN

این تصویر زیبا از زحل توسط  فضاپیمای کاسینی در 31 اکتبر ، هنگامی که کاسینی در فاصله ی 2/1 میلیون کیلومتری زحل قرار داشت  گرفته شده است .

در این تصویر زیبا  نوار از ابر های  پَر مانند این هلال زیبا از زحل را پوشانده اند . این ابر ها در مرز تاریک و روشن سیاره (مرز شب و روز) جایی که اشعه های خورشید تقریبا به صورت افقی در حال تابش هستند  ، به راحتی قابل مشاهده می باشند .ضمنا در این قسمت ها از اتمسفر بالای ابر ها نسبتا پاک می باشد.خط تیره ای که در بالای تصویر مشاهده می شود نیز لبه خارجی حلقه های زحل می باشد.

این تصویر در نور مادون قرمز (728 نانو متر) توسط دوربین wide-angle کاسینی در 31 اکتبر 2005 گرفته شده است .

در این تاریخ کاسینی در فاصله 2/1 میلیون  کیلومتری از زحل قرار داشته و زاویه ی بین خورشید – زحل و فضاپیما 131 درجه بوده است .

مقیاس این تصویر نیز 69 کیلومتر در هر پیکسل می باشد و کنتراست تصویر برای رویت پذیری بهتر افزایش یافته است.

منبع خبر : Universetoday.com

بر گرفته از parssky