آشنایی با دانش های روز فضایی
در میان سال های 1758 تا 1782 چارلز مسیه (Charles Messier یک اخترشناس فرانسوی، متولد 1730 و در سال 1817 از دنیا رخت بر بست) لیستی از اجرامی (در حدود 100 مورد) که با تلسکوپ های آن زمان تشخیص آنها از دنباله دارها مشکل بود تهیه کرد. در سده 18 یافتن یک دنباله دار راهی بود که شخصی را به ستاره شناسی معروف تبدیل می کرد، مسیه شروع به تهیه لیست اجرامی کرد که با دنباله دارها اشتباه گرفته می شدند.
سالهاست که انسان از خود می پرسد که آیا تنها حیات هوشمند است؟ آیا جز در این سیاره در مکان دیگری نوعی از حیات وجود دارد؟ آیا تنها امکان برای وجود حیات مانند زمین بر پایه سه عنصر هیدروژن، اکسیژن و کربن است یا عناصر دیگر نیز می توانند پایه های حیات را تشکیل دهند؟
در منظومه خورشیدی سه کاندید بجز زمین برای وجود حیات در دست داریم.
در اطراف هر ستاره فاصله ای وجود دارد که با بودن یک سیاره در آن آب مایع می تواند وجود داشته باشد.
گرفت پنهان شدن بخشی یا تمام یک جسم در سایه ی جسمی دیگر را گویند. اگر منبع نور یک ستاره باشد به دلیل فاصله بسیار دور منبع پرتوهای رسیده تقریبا با هم موازی اند و با یک گرفت ساده رو به روییم که تنها تمام سایه دارد. اما اگر منبع نور خورشید باشد علاوه بر تمام سایه، نیم سایه و گاهی تمام سایه منفی نیز داریم. از آنجا که هم زمین و هم ماه از خورشید کوچکترند امتداد سایه هایشان مخروطی است، این مخروط باریک می شود تا به یک نقطه می رسد، درون این مخروط تمام سایه است که هیچ نوری مستقیم از خورشید به آن وارد نمی شود، اطراف این مخروط را نیم سایه گوییم که به این قسمت بخشی از نور خورشید می رسد. با امتداد دادن خطوط مخروط سایه به سمت بیرون یک مخروط وارونه شکل می گیرد که این مخروط را تمام سایه منفی می نامیم.
مقدمه:ما بر روي يك جسم كروي بزرگ زندگي مي كنيم كه نامش را زمين نهاده ايم. وقتي كه از اين جسم به بالا نگاه مي كنيم آسمان را مي بينيم كه مثل يك كره مدور اطراف ما نا را فرا گرفته است و همواره حدود نيمي از آن در بالاي سر ما قرار دارد. بدليل بزرگي زمين نميتوانيم كروي بودن آن را احساس كنيم و از اينرو هميشه زمين در نظر ما و همه ساكنان ديگر آن، مثل يك جسم مسطح بنظر مي آيد. حتي حركت زمين هم بدور خودش براي ما قابل احساس نيست و با اين حال هميشه اين احساس پيش مي آيد كه ستارگان و ساير اجرام سماوي در حال گردش بدور زمين هستند.
اجرام سماوي در آسمان پراکنده اند و هر کدام از آنها در بخشي از آسمان قرار گرفته اند. فاصله واقعي اجرام سماوي را اصلاً نميتوان با نگاه کردن به آسمان متوجه شد اما فاصله بين هر کدام از آنها را ميتوان مشاهده و اندازه گرفت. آنچه که ما از زمين ميبينيم فواصل ظاهري بين اين اجرام است. معيار اندازه گيري فواصل بين اجرام سماوي زاويه است. زاويه را با درجه، دقيقه و ثانيه نشان ميدهند. اگر دور تا دور آسمان را يک دايره بزرگ بکشيم و محيط آنرا به 360 قسمت مساوي تقسيم کنيم آنگاه به هر قسمت از آن يک درجه ميگويند. با اين حساب آسمان به 360 درجه تقسيم ميشود. اندازه گيري زوايا در آسمان با استفاده از وسايلي همچون تئودوليت يا پايه هاي مدرج امکان پذير است. اما در اين ميان براي کارهائي که اندازه گيري زوايا تا حد مثلاً يک دهم درجه جوابگوست لزومي ندارد که بخواهيم از وسايل مذکور استفاده کنيم. بر همين اساس وسيله اي بسيار ساده و کارا به شما معرفي ميکنيم که در نوع خود از لحاظ سادگي، دقت و مقرون به صرفه بودن نظيـري در دنـيا ندارد. نام ايـن وسيـله را خط کش نجومي گذاشته ام. همانطوريکه گفتيم موقعيت هر جرم سماوي را در آسمان ميتوان نسبت به يک جرم ديگر نشان داد. اين کار از طريق تعريف دستگاه مختصاتي امکان پذير است. براي كره سماوي چهار دستگاه مختصات تعريف شده كه دو تا از آنها كه دستگاههاي مختصات افقي و قطبي هستند، از اهميت و كاربرد بيشتري برخوردارند.
در بحث نجوم کروي اندازه گيري زوايا اهميت زيادي دارد و در اين ميان وسيله اي هم که با آن ميخواهيم زوايا را بسنجيم جاي خود را دارد. فكر ساخت خط کش نجومي از روابط ساده بين شعاع يک دايره و اندازه محيط آن دايره در ازاي يک درجه قوسي الهام گرفته شده است. سالها قبل براي نخستين بار از اين وسيله براي رؤيت هلال ماه استفاده کردم.
مریخ از نظر فاصله تا خورشید چهارمین سیاره است. مریخ با حجمی نصف حجم زمین و طول روزی که تنها 38 دقیقه از روز زمینی بیشتر است بسیار شبیه زمین می ماند. در مریخ نیز چهار فصل وجود دارد که طول هر یک از آنها دو برابر طول فصل های زمین است. مریخ دارای ابر، کوه، صحرا، آتشفشان، قطب های سفید که اندازیشان در فصل های مختلف تغییر می کند است.
ستارگان دوتایی (Binary Stars)
بیشتر ستارگان اطراف ما، یا به گفته دیگر بیشتر ستارگانی که ما با ابزار های اپتیکی خود مشاهده می کنیم تک ستاره نیستند بلکه سیستم های دو یا چند ستاره ای هستند که به خاطر نیروی گرانشیشان در حال گردش به دور یکدیگرند. زمانی که ویلیام هرشل (Herschel) در سال 1804 سیستم دوتایی ستاره اول دو پيكر (Castor) را کشف کرد، کیهانی بودن قوانین مکانیک نیوتن ثابت شد.
ما با مشاهده نوع حرکت ستارگان دوتایی می توانیم سرعت، شعاع، جرم، تابندگی و بسیاری دیگر از ویژگی های آنها را دریابیم، همانطور که پیشتر گفته شد بیشتر ستارگان اطراف ما را سیستم های دوتایی پر کرده اند(میان 55 تا 75 درصد)، و این ما را در یافتن مشخصات فیزکی این ستارگان و بویژه تخمین جرم که به روش مشاهده تنها برای ستارگان دوتایی ممکن است، یاری می دهد.
در سال 1905 انشتین فرضیه نسبیت خاص خود را بیان کرد که بنا بر آن به فرمول رابط میان جرم و انرژی یعنی E=mc^2 (انرژی برابر است با جرم ضرب در توان دوم سرعت نور–تقریبا سیصد هزار کیلومتر در ثانیه-)دست یافت. بر اساس فرضیه مهبانگ جهان با یک انفجار بسیار بزرگ آغاز شده و در لحظه انفجار جرم در حدود صفر و انرژی و دما تقریبی از بینهایت بوده، که با وقوع انفجار از دما و در نتیجه از انرژی کاسته شده و از آنجا که جرم با انرژی در رابطه است پس با هر مرحله از کاهش دما ذراتی که جرمی معادل با آن انرژی داشته اند به وجود آمده اند.
بزرگترین جسم در منظومه خورشیدی است. که جرمی در حدود۹۸.۶ درصد از جرم منظومه در آن جای دارد.
از عمر خورشید 4.5 میلیارد سال میگذرد، و ستاره ای از ستارگان رشته اصلی است. عمده مواد تشکیل دهنده خورشید هیدروژن و هلیوم است، و گرمای مورد نیاز سیاره های منظومه را تامین می کند.
یک پروفسور از UCSE مدلی ارائه کرد که به توضیح درخشندگی ابر نو اختر در مراحل انفجار رمبش (متلاشی شدن) و تکرار این مراحل کمک می کند.
در حین اندازه گیری دقیق سرعت چرخش کهکشان ها، ستاره شناسان با یک معمای ژرف کیهانی برخورد کردند. آنها با محاسبه جرم تمامی ستاره ها و گاز قابل دید علاوه بر تایین جاذبه کهکشان ها موفق به تخمین زدن سرعتشان شدند. چیزی که سبب شگفتی شد، اندازه گیری ها نشان می دادند که بیشتر کهکشان ها سریعتر از آنی که می توانند در حال چرخش اند. نه یک مقدار سریعتر، خیلی سریعتر! بیش از دو برابر سریعتر، و به این معنی بود که بر اساس تئوری گرانشی انیشتین، اجزای این کهکشان ها باید از یکدیگر جدا می شدند، و به وضوح می دانیم که اینگونه نیست.
دستگاه سمتی و ارتفاعی: Altitude and Azimuth System
در این دستگاه افق، سمت الراس وجهت ستاره ی قطبی نسبت به ناظر مهم است.
دستگاه بعد و میل: Right ascension and declination System
میل (dec)، همانند عرض های جغرافیایی بر روی زمین و واقع بر کره ای فرضی است که ستارگان در آن قرار دارند.
بعد (RA)، همانند طول جغرافیایی است.
برای دیدن توضیحات لطفا بر روی ادامه مطلب کلیک کنید.
یک سیاره با اندازه ای غول آسا و چگالی کم و بر اساس تئوری های اخیر بسیار داغ کشف شد.
"یافته شده به وسیله رصدخانه لاول"
این تصویر رایانه ای از سیاره TrES-4 ستاره ی محلی سیاره که بزرگتر و داغتر از خورشید و حدودا ده بار بزرگتر از سیاره را نشان می دهد ( در سمت راست). ستاره شناسان فکر می کنند که اندازه بزرگ و چگالی کم TrES-4 سبب از دست رفتن بخشی از اتمسفر بیرونی سیاره شوند، با بیرون کشیدن بخش خارجی سیاره یک حلقه مانند یا یک دنباله در پس سیاره ایجاد می کند.
در این پست اطلاعاتی درباره فضاپیماهایی که به سوی زهره رفته اند گرد آوری شده من تنها توانستم این ها را بیابم اگر ماموریتی جا افتاده لطفا در نظر ها بگویید تا اضافه گردد.
زهره اتمسفری بسیار گرم و غلیظ دارد. در این سیاره هیچ موجود زنده ای نمی تواند به حیات ادامه دهد،برای نمونه فرض کنید شما در سطح سیاره ایستاده اید، شما توانایی تنفس ندارید، نیروی بسیار زیادی که اتمسفر زهره به شما وارد می کند در حدی است که می تواند شما را له کند و دمای بسیار بالا باعث سوختن شما می شود، دمایی که برای ذوب سرب کافی است.
